Project kajak & Expeditie beer

Project kajak

We hebben leuk nieuws: Project kajak is geslaagd! Het ging niet zonder slag of stoot. Online bestellen bleek écht de enige optie, maar dan moet je wel internet hebben om dat te regelen. Dit resulteerde in het stoppen langs de weg bij een telefoonmast, want het bereik in Canada buiten de steden is nihil. Samen met peddels en een nieuwe watertank (de vorige lekte) laten we alles bezorgen op een camping in Winnipeg. Daar zou het op vrijdag geleverd worden. Op de desbetreffende dag krijgen we helaas een mail dat de kajak vertraagd is naar maandag, maar de peddels en watertank wel afgeleverd zijn. Redelijk vervelend, omdat we liever niet langer wilde blijven op de stadscamping naast het pretpark in Winnipeg. Maar aangekomen bij de receptie lag daar tot onze grote verbazing één pakketje; de kajak. Uhhm ja superchil, maar huh waar zijn de andere drie wel afgeleverde pakketjes dan? Na wat speurwerk blijken die op het postkantoor in Winnipeg te liggen. Blijkbaar is het lastig om een pakketje op een ander adres, dan je eigen woonadres te krijgen in Canada. Maar na een stroef gesprek met de vrouw in het postkantoor hebben we alle spullen eindelijk verzameld! Jammer dat we wel het prachtige kajakgebied rondom de Great Lakes uit zijn, haha! Maar er komen vast nog veel meer mogelijkheden onderweg.

Winnipeg

Na de vele prachtige natuurgebieden hebben we zin om een stad te bekijken; Winnipeg here we come! Onze timing was perfect, in deze periode is daar het culturele festival Folklorama. Verspreid door de stad hebben diverse landen een locatie voor traditionele dans- en zangoptreden. Je kunt er lokale gerechten proeven en kennis maken met de tradities. We besluiten naar de locatie te gaan van de First Nations en El Salvador. Nadat we ons verwachtingsniveau van de optredens iets gedownsized hadden richting het niveau ‘open podium basisschool’, vonden we het een vermakelijke ervaring. De vrolijke muziek, het lekkere eten en de kleurrijke vertoningen bij El Salvador lijken in ieder geval alvast een goede voorbode voor Zuid-Amerika! Naast deze culturele ervaringen, hebben we nog cultureel gedaan in het prachtige Human Rights museum.

Expeditie beer

Na de stad verplaatsen we naar Riding Mountain. We nemen niet de kortste weg, want de plaats met als naam Carberry kunnen we natuurlijk niet overslaan. Na het slapen in de stad voelt het weer heerlijk oud en vertrouwd om in het bos te kamperen. We maken een wandeling van 24 km in Riding Mountain, voornamelijk om te testen hoe goed mijn knieblessure hersteld is afgelopen jaar, want de natuur was niet heel denderend. De uitzichten bleven beperkt en de route die gecategoriseerd wordt als ‘difficult’ was voor een fietser zelfs prima begaanbaar. Wellicht waren we al te veel verwend met de natuur rondom Lake Superior.

Riding Mountain is het nationaal park met de hoogste dichtbevolktheid zwarte beren van heel Canada. Tijdens de hike slalommen we dan ook continu om de berenpoep, maar we ontmoeten ze niet. Wel twee herten en een slang. Hoewel we de beren liever niet tegenkomen tijdens het wandelen, kunnen we Riding Mountain niet verlaten zónder een beer te spotten natuurlijk. We besluiten na de hike een extra rondje door het nationaal park te rijden. Dat het in de auto droog en warm was speelde ook wel een rol in deze keus, haha! We schatten onze kans op een beer groot; het is schemer en de meeste toeristen staan te koken op de camping. We kiezen de kleinste weggetjes en turen het bos af. En ja; expeditie beer is na een half uurtje geslaagd! Vlak voordat we terug zijn bij de slaapplek steekt mamabeer met haar twee kleintjes over. Zodra ze in de bosjes aan de overkant is gaat ze nog even rechtop staan om de auto te bekijken en loopt dan door met haar kroost.

De volgende dag rijden we door een gebied in Riding Mountain waar 80 bisons leven. Compleet gefocust op het spotten van bisons terwijl we bij het uitzichtpunten turen, duurde het enkele secondes om te realiseren dat er geen bison, maar een zwarte beer, naast onze auto op de parkeerplaats stond. De beer leek zich gelukkig niet zo veel om ons te bekommeren. Hij at lekker zijn besjes in het bosje midden op de parkeerplaats terwijl er auto’s om hem heen reden. De bisons zochten het overigens wat minder dicht bij de mensen op, die stonden heel ver van de weg te grazen, helaas.

Op naar het noorden

Na Riding Mountain begint onze lange tocht richting……de ijsberen en beluga whales! We hebben namelijk besloten om naar Churchill te gaan. Dit ligt in noord Manitoba aan de Hudson Bay, het is dé plek om in de zomer te kajakken met beluga whales. Voor het spotten van ijsberen is het eigenlijk iets te vroeg in het seizoen, maar wie weet hebben we geluk. De ijsberen leven in het gebied vanaf Churchill en noordelijker op de toendra. Ze wachten hier in de zomer totdat ze via het ijs op de Hudson Bay naar het noorden kunnen. En als we écht veel geluk hebben is zelfs het noorderlicht te zien in de zomer.

Voor deze ervaring in Churchill moet je wel heel wat overhebben; er is namelijk geen weg. De opties zijn vliegen of met de trein. Aangezien vliegen redelijk onbetaalbaar is, besluiten we naar Thompson te rijden en vanaf daar de trein te pakken naar Churchill. De tocht naar Thompson is een bijzondere; urenlang op één weg met geen enkele services langs de route. We wisselen het rijden wat af en rijden in twee dagen richting Thompson. Onderweg slapen we in Grand Rapids; een plek voor vissers en berenjagers. Al snel ligt er dan ook een vers gevangen vis van een vriendelijke kampeerder in onze pan.

Aangekomen in Thompson blijkt het best een grote stad te zijn. Welvarend oogt het alles behalve, dus des te belangrijker om een veilige plek voor Berry te vinden. Afgelopen zaterdag wilde we het visitor center in Thompson bellen om hier advies over in te winnen, maar omdat ze gesloten waren werden we automatisch doorverbonden met de brandweerkazerne in Thompson. Geluk bij een ongeluk, want dat blijkt dé plek te zijn om je auto veilig achter te laten. Fingers crossed! Hopelijk maken ze Berry ook gelijk schoon, want de gravelwegen hebben een behoorlijke vieze auto gecreëerd, haha!

Hierna begon het interessante stuk van de reis; de trein. Je verwacht van Canada als welvarend westers land een goed georganiseerde treinreis. Maar niets is minder waar; de trein naar Churchill heeft regelmatig uren vertraging, rijdt heel erg langzaam en de informatievoorziening is beroerd. We staan keurig om 17u klaar voor vertrek op het perron, maar de twee treinen voor ons op het spoor doen er 2,5 uur over om te draaien en een coupe over te geven, voordat we aan boord mogen. De trein zou er 16 uur over moeten doen, maar naar verwachting zal het eerder 20 uur worden. De grond in dit gebied is in de zomermaanden zacht en om teveel schade aan het spoor te voorkomen rijden de treinen sloom. Dus excuses voor het lange blogartikel, maar ik moest me onderweg toch een beetje vermaken…;-)

TIP: klik hier voor meer foto’s en het vergroten van de foto’s.

3 gedachten over “Project kajak & Expeditie beer

Laat een antwoord achter aan Carla Reactie annuleren