Belugas, Beren en Aurora Borealis

De drie-eenheid van Churchill. Tja, Churchill, daar is best een hoop over te zeggen. Daarom wederom een wat langere blog. Het was best een bijzondere ervaring.

Vertraging

Om te beginnen met de vreselijk lange treinrit. Volgens de dienstregeling duurt die 16 uur. Je vertrekt om 17:00 ’s avonds en komt om 9:00 ’s ochtends aan. Klinkt op zich niet heel slecht. Lekker avondeten en een nachtje slapen in de trein en je bent er. Totdat je je verder gaat verdiepen in Via Rail Canada. Via Rail is namelijk een van de beruchtste spoorwegen ter wereld op het gebied van vertragingen. Een jaar geleden was het zelfs nationaal nieuws dat een trein van Toronto naar Vancouver maar liefst 45 uur achter liep op schema. En niet door een technisch mankement of iets dergelijks. Gewoon doordat hij elke keer langs de kant werd gezet voor goederentreinen, waarvoor vertragingen het spoorbedrijf daadwerkelijk geld kosten. Oh, en niemand kreeg hiervoor enige vergoeding. Vertragingen zijn te verwachten, volgens Via Rail.

Vertragingen zijn dus blijkbaar zo normaal, dat op onze treinroute een trein op tijd wordt beschouwd, als hij in plaats van 9:00 tussen 12:00 en 13:00 aankomt. Onze treinmeneer kondigt dan ook vrolijk over de intercom aan dat we met ‘maar’ 2 uur vertraging vertrokken zijn uit Thompson. En hij meent het echt. Op ons traject is er echter niets onverwachts te vinden. De spoorlijn naar Churchill is namelijk pas anderhalf jaar geleden weer gerepareerd nadat een deel van het spoor in het moeras verzakt was enkele jaren eerder. De haven van Churchill ligt dus ook al een paar jaar stil, en daarmee al het goederenvervoer. De trein is dus de enige op het spoor kan er precies zo lang over doen als hij zelf wil. Maar omdat vertragingen toch de normaalste zaak van de wereld worden gevonden, heeft Via Rail maar niet in de dienstregeling verwerkt dat ze sinds de verzakking in de zomer op halve snelheid rijden op grote stukken spoor door het moerasgebied. Iedereen die hier vaker de trein neemt weet dit, maar er is geen enkel alternatief vervoersmiddel. Als IT-er die overal graag alles in zijn hoofd probeert te optimaliseren doet het mij behoorlijk wat pijn.

Op het perron raak ik in gesprek met iemand die terug naar zijn woonplaats Gillam wil en even met de trein op en neer is geweest naar Thompson voor de tandarts. Dat kostte hem dus 2 hele dagen, waarvan 5 uur wachten op het perron. Uiteindelijk komt hij in plaats van 23:00 om 03:30 ‘s nachts aan. Bij het instappen laat hij ons zien dat je de stoelen in de trein kan draaien; handig! Omdat we met de overige 20 instappers een hele coupe voor onszelf hebben heeft binnen no-time iedereen vier stoelen tegenover elkaar gezet en een prima bedje gecreëerd. Zo is het best uit te houden!

Tours

Als we aankomen komen we er vrij snel achter dat de bevolking van Churchill bestaat uit een aantal mensen die er permanent wonen, een blik met tourguides uit andere streken van Canada en elke 2 tot 4 dagen een nieuwe treinlading van 30 tot 60 toeristen. Wij dachten eigenlijk dat we de el-cheapo optie hadden genomen, en dat bijna iedereen in zou vliegen, maar dat blijkt eerder andersom te zijn. Na een dag heb je dan ook zo ongeveer alle andere toeristen die je al in de trein gezien hebt leren kennen en dat maakt het allemaal erg gezellig, want je doet ook zo ongeveer allemaal dezelfde tours. In het centrum mag je nog vrij rond lopen, maar aan de rand van het dorp staan niet mis te verstane borden met een ijsbeer erop en de tekst ‘do NOT walk past this point!’. Zonder een tour kom je dus nergens.

De volgende ochtend gaan we dus meteen maar met een bootje er op uit naar dat wat deze tijd van het jaar eigenlijk de attractie is: Beluga dolfijnen! De riviermonding stikt er op dit moment van. En dat is zonder overdrijven, want als je in een willekeurige richting kijkt zie je eigenlijk altijd wel ergens een groep witte ruggen uit het water tevoorschijn komen. Als je een beetje beweegt met je bootje komen ze vanzelf achter je aan zwemmen en kijken ze je vanuit het water nieuwsgierig aan. Erg leuk! Althans, totdat er eentje niet helemaal zit op te letten en opeens iets te dicht op de boot komt en verschrikt omlaag wegduikt. Een enorme splash precies achter onze rug is het gevolg en ik krijg de volle laag. Gelukkig beschermt mijn lichaam de camera nog enigszins, maar die moet ook wel even opdrogen. Met een hoop gelach krijg ik te horen dat het elk seizoen zo ongeveer één iemand overkomt, en dat ik dit jaar dus de gelukkige ben. Prachtig! Het maakt de rest van de tocht wel alleen wat minder aangenaam omdat het met een gevoelstemperatuur van 4 graden en een straf windje toch wel een beetje koud is met natte kleren.

’s Middags gaan we er met de kajak zelf op uit. We worden in het begin een beetje bang gemaakt door onze instructrice die toch wel heel erg benadrukt dat we dicht bij de haven moeten blijven en heel voorzichtig moeten doen i.v.m. de wind en de stroming en dat we vooral alles aan haar moeten vragen als we iets willen. Eenmaal op het water valt het gelukkig hartstikke mee. Een van haar collega’s heeft snel door dat we het wel kunnen en laat ons lekker onze gang gaan en een stuk weg van de groep komen. Wat een fantastische dieren die Belugas! Ook met de kajak heb je ze met een beetje vaart al heel snel aangetrokken en als ze eenmaal bij je in de buurt zijn en je stopt met peddelen gaan ze met hun neus proberen je kajak aan te tikken of bubbels eronder uit te blazen. In het begin een beetje spannend als je opeens beweegt zonder dat je zelf iets doet, maar erg leuk! Ook vindt er eentje het erg leuk als ik mijn peddel in het water steek. Hij probeert er rustig omheen te zwemmen en hem met de neus aan te raken, maar als de golfslag de peddel iets beweegt schrikt hij terug en probeert het vanuit een andere hoek. De echte kajak-pro’s kunnen proberen keihard achteruit te peddelen, zodat je ze recht voor je met je ziet meezwemmen. Echt bijzonder om mee te maken!

Met een voldaan gevoel lopen we dan ook met onze medebewoners terug naar ons hotel. Dan komt er een echte verrassing. “We’ve seen a bear!” Roept onze zeer enthousiaste Aziatische hoteleigenaresse vrolijk uit. “Come on everyone, I take you!” Met z’n 10’en sprinten we naar onze kamers om onze camera’s te halen (die van ons gelukkig goed opgedroogd was!) en zitten binnen 2 minuten opgepropt achterin haar busje. Iedereen had er eigenlijk al rekening mee gehouden dat het wel heel onwaarschijnlijk was dat we een ijsbeer zouden zien zo buiten het seizoen, dus we zitten allemaal vol zenuwen en enthousiasme de stenen af te speuren. Zou het dan toch? En wel ja, maar 2 kilometer buiten het dorp staat daar een mamabeer met haar kleintje pontificaal bovenop de hoogste rots in de omgeving. Ze had geen fotogeniekere plek kunnen uitkiezen. Check, afgetikt! “Can I go outside to get a better picture?” vraagt een van de hotelgasten. “NO!!!!” klinkt het uit 10 monden tegelijk. Dat lijkt niemand echt een goed idee. 10 minuten lang genieten we van mama en kleintje die even naast elkaar gaan staan en dan perfect in de richting van onze camera gaan liggen. Ijsberen doen namelijk deze tijd van het jaar het liefst zo min mogelijk, om energie te sparen tot de winter weer begint en ze weer het ijs van de Hudson Bay opgaan. Elke beweging is dus winst. “We go now, I don’t have my gun” zegt de eigenaresse. Ok…

Met een wekker om 2 uur ’s nachts proberen we nog heel even het laatste onderdeel van de drie-eenheid te spotten, maar helaas, het is totaal bewolkt, waardoor het toch maar moeten houden bij onze Borealisburger van een paar uurtjes ervoor. Dat was ook wel heel erg veel geluk geweest.

De volgende dag blijkt hoeveel geluk we wel hebben gehad als we er de hele middag op uit gaan met de Tundra Buggy, een soort off-road bus die enorm verhoogd op gigantische wielen staat. Zo ben je veilig voor ijsberen, die tot wel 2,40m hoog kunnen reiken. We zien wel een mamabeer met deze keer twee kleintjes bij ‘Polar Bear Point’ (hoe kan het ook anders), maar heel erg veel verder dan de dag ervoor. Zonder verrekijker zie je er bijna niets van. Ook zien we heel veel vogels en genieten we van de kleuren van de toendra, maar spotten geen andere landdieren.

Treinmeneer

De tour brengt ons precies op tijd voor de trein weer terug in het dorp. Die is uiteraard weer vertraagd, waardoor we opeens toch nog een uur de tijd hebben. Omdat we net als op de heenweg weer een soort free-for-all situatie verwachten met de stoelen, maar er deze keer veel meer mensen de trein in moeten, gaan we alvast maar buiten staan verkleumen zodat we vooraan in de rij staan bij het instappen. Daar dacht de treinmeneer duidelijk anders over. Die probeert de hele indeling hysterisch te micro-managen en laat alle grotere groepen mensen voorgaan. Opeens zitten er een stuk meer mensen in een grotere groep dan voorheen, waardoor alle tweetallen en eenlingen ook maar beginnen in te stappen en de chaos compleet is. Na wat getwijfel en door de treinmeneer weggestuurd te worden bij een vierzitje nemen we uiteindelijk maar 2 bankjes achter elkaar. Wij weten immers dat die omgedraaid kunnen worden. Als de treinmeneer een paar uur later erachter komt dat we dat gedaan hebben wordt hij woest en dreigt ons in een eenzijdige tirade bij het volgende station eruit te zetten. Aangezien er verder geen enkel vervoersmiddel is, hebben we dat liever niet en bieden we aan om de stoelen terug te zetten, maar dat wil hij ook niet, waardoor we uiteindelijk toch gewoon hebben wat we willen. Een Frans stel uit ons hotel wat hetzelfde gedaan heeft, krijgt ietsje later ook de volle laag, waardoor we er toch wel weer een beetje om kunnen lachen. De rest van de rit besluiten we de boze treinmeneer maar vakkundig te negeren. En over de intercom was hij nog best grappig.

Dus, was het het waard? Daar hebben we maar een antwoord op: Jazeker! Ondanks dat we op onze reis vast nog heel veel gaan meemaken denk ik dat deze vakantie-op-reis uiteindelijk nog steeds een van de hoogtepunten zal zijn. En nu weer door naar het westen, op naar Saskatchewan! Volgens ooggetuigenverhalen de allersaaiste provincie die er is… Kom maar op!

————————
We hebben onze homepage vernieuwd; bekijk onze route!

Een gedachte over “Belugas, Beren en Aurora Borealis

  1. Haha, ik raak verslaafd aan jullie blogs! Ga zo door, inclusief alle details over ondeugende beluga’s, stoere mamaberen en treinenmeneren!

Geef een antwoord