Berg Lake en ongewenst bezoek

De Rocky Mountains

Een gebergte wat er duidelijk anders uit ziet dan bijvoorbeeld de Alpen of de Kaukasus. Hellingen zijn hier een stuk minder stijl, maar des te meer kleurrijk. De grond hier heeft eigenlijk dezelfde historie als rond Drumheller. Over miljoenen jaren heen is het afwisselend een binnenzee, moerasgebied en bedekt in ijs geweest, waardoor er duidelijk onderscheidbare aardlagen zijn ontstaan. Alleen zijn die in tegenstelling tot in de Badlands niet door watererosie maar door platentektoniek en gletsjers aan het oppervlak te zien. Daarnaast zitten we nu ook nog eens in de tijd van het jaar dat de bomen rood en geel beginnen te kleuren. Ik blijf het bijzonder vinden om op een foto van bovenop een berg op verschillende hoogten zo veel verschillende kleuren te zien. Of zoals Steef zei toen ik eindelijk zelf mijn eerste Instagram post aan het maken was: “de Rocky Mountains hebben geen filter nodig”.

Voorbereiding

3 jaar geleden waren we als onderdeel van ons rondje om Vancouver al 5 dagen in dit gebied. Toen had ik al gelezen over de Berg Lake Trail, een van de meeste beroemde meerdaagse hike routes van de wereld. Ook hadden we toen al enorme moeite om op korte termijn betaalbare accommodaties te vinden omdat vrijwel alles vol zat. Pas laat realiseerden we ons dat we weer ongeveer dezelfde tijd van het jaar hier zouden aankomen, en dat we misschien dus maar eens moesten kijken of het noodzakelijk was om dingen die we wouden doen te reserveren. Met wat puzzelen vonden we uiteindelijk toch een combinatie van datums met slechts een plek vrij op de campsites waarmee we een route konden bouwen. Waarschijnlijk precies weer een annulering van iemand anders, want de weken er voor en er na waren de campsites die we nodig hadden helemaal volgeboekt. Onze reis is de laatste tijd regelmatig afhankelijk van de annuleringen van anderen. Omdat het alom bekend is dat de plekken in de parken meteen na opening van het nieuwe reserveringsseizoen volgeboekt worden zijn er veel Canadezen die maar voor de zekerheid reserveren om vervolgens later weer te annuleren. Als je dus rond de annuleringsdeadline maar vaak genoeg blijft controleren is de kans best aanwezig dat je er tussen komt. Op dit moment is de score bij ons nog 4 uit 4 (afkloppen).

De route die we geboekt hadden was best wel pittig, de eerste dag 21 km van de start naar Berg Lake, de tweede dag 18 km met een omwegje terug naar de eerste campsite, en dan de laatste dag nog 7 km terug naar Berry. Normaal gesproken allemaal best goed te doen, maar we moesten natuurlijk alles wat we nodig hadden meesjouwen op onze rug, onze gear was natuurlijk niet helemaal het meest lightweight wat er te krijgen was, we hadden maar 1 grote en 1 kleine rugzak, en Steef heeft af en aan nog last van haar knie. Oh ja, en daarnaast had ik bij het begin nog behoorlijk wat spierpijn en blaren op mijn voeten van de 18 km die ik twee dagen eerder naar de top van Mt Cirque had gelopen. Wat achteraf misschien niet het beste idee ooit was.

De eerste dag begon voorspoedig. Het was droog (wat een sterke verbetering was op de dagen ervoor) en af en toe zelfs een beetje zonnig. We melden ons om half 9 bij het visitor center. Keurig op tijd dankzij een onverwacht uur tijdverschil met Jasper, want eigenlijk hadden we veel te lang uitgeslapen. Daar moeten we eerst een video uit het jaar kruik kijken over de historie van BC parks en Mt Robson Provincial Park en dingen die je niet mag doen zoals de rust onderweg verstoren door een enorme ghettoblaster voor casettebandjes op je rugtas mee te sjouwen. Dat leek ons met het gewicht wat we al hadden toch al niet zo handig. Al zijn die dingen tegenwoordig gelukkig wel een stuk kleiner geworden en daarom misschien wel praktischer. Terug bij de balie verzekert de mevrouw ons dat sommige dingen uit de film niet helemaal meer kloppen en gelukkig wel wat met de tijd zijn meegegaan. Ze geeft ons nog wat laatste voorbereidende tips (neem afscheid van je familie) en dan mogen we op pad.

De veranderlijke weg van het water

Bij een bruggetje aan het begin van het pad nemen we afscheid van Berry en binnen no-time hadden we de eerste 7 km tussen de bomen naar onze campsite van de tweede dag afgelegd. Het bleek redelijk onverwacht een erg mooi plekje te zijn! Mooi beschut aan het helder blauwe Kinney Lake met vlak water waarin de reflectie van de omliggende bergtoppen prachtig naar voren komt. Geen straf dus om daar de volgende dag naar terug te moeten keren. Daarna verandert het landschap compleet in een brede voormalig gletsjervalei waar meerdere takken van dezelfde rivier hun weg vinden. Hoog op de wanden zie je overal kleine watervalletjes naar beneden storten om zich bij de rivier in het dal te voegen. Weer 5 km later begint het echte werk. Over een afstand van 4 km klimmen we bijna 700 m. Met de bagage is dit wel echt zwaar, maar gelukkig hebben we een beloning in het vooruitzicht: bovenop mogen we eindelijk onze enige superdure energiereep van die dag met een aantal calorieën waar Sonja Bakker spontaan een beroerte van zou krijgen. Oh en die van Steef had witte chocola erin, dat hielp ook.

Tijdens de klim hebben we uitzicht op steeds een volgende stap van een lange serie aan watervallen. Met name de bovenste (Emperor Falls) is indrukwekkend. Als we eindelijk boven komen genieten we van onze caloriebom, maar begint het steeds harder te regenen. De rest van de route volgt de rivier weer verder in het volgende gletsjerdal tot waar deze ontstaat in Berg Lake. De wolken beletten echter het zicht op iets uit de omgeving. Bij Berg Lake aangekomen zien we nog net de onderkant van de Berg Glacier tegenover ons in het meer uitkomen, maar verder is er eigenlijk niets van de omgeving te zien. We realiseren ons dat we eigenlijk niets anders hebben gedaan dan de weg van het water van de Berg Glacier omgekeerd te volgen. Van het bruggetje aan het begin van de route tot Kinney Lake tot de watervallen tot hier. De laatste paar kilometer naar de campsite aan de andere kant van het meer vallen mij erg zwaar. Mijn schouders zijn op en op de oneffen rivierbedding voel ik mijn blaren door de blaarpleisters heen.

Als we eindelijk aankomen is het even zoeken naar een van de laatste beschikbare plekken. Ons Quechua-tentje hebben we razendsnel opgezet, maar dan komt het uitzoeken van hoe de rest hier werkt. Alles wat met eten te maken heeft, en alle andere dingen met geur, moet in de bear locker. Water haal je uit het meer en kun je met verschillende manieren veilig maken om te drinken. Wij hebben 50 pilletjes van 9 dollar die binnen een half uur een liter water zuiveren, maar er zijn ook mensen met filtersystemen van honderden dollars. Het is sowieso een beetje een gevalletje zien en gezien worden met je gear. In de gemeenschappelijke hut waar iedereen in kookt vanwege de regen wordt aan alle kanten brandertjes en eten met elkaar vergeleken. “Oh ja, mijn Jet-boil XXX kookt een halve liter water in 30 seconden”, en “Ja ik had eerst ook altijd een gas brander, maar toen kwam ik erachter dat deze veel langer meegaan op lage temperaturen”. De temperaturen waar hij het over heeft zijn ver onder het vriespunt, dus niet echt relevant voor deze tijd van het jaar, maar goed. Gelukkig zijn er ook simpelere mensen die rustig zitten te eten en verder alleen gezellig doen. Wat iedereen wel gemeen heeft is dat allemaal gedroogde voedselpakketjes hebben waar je alleen kokend water bij moet gooien. Ik had van te voren wat recensies erover gelezen: “All backpacking food gives you the farts, but at least these ones don’t smell too bad” had iemand geschreven. Die persoon had deels gelijk.

’s Nachts gaat het er buiten heftig aan toe. We hadden een beetje twijfels over de staat van ons Decathlon tentje, die we al een paar jaar niet meer gebruikt hadden, maar hij blijkt nog steeds goed waterdicht 😊.

Zon maakt alles mooier

De volgende ochtend is het gelukkig wel droog maar ligt er weer een laag bewolking over het meer heen. Het is lekker koud, maar door de wolken is een vaal zonnetje te voelen wat ons hoop geeft. Als ik lekker met mijn warme koffie in de handen richting het meer loop te turen, verschijnt daar plotseling het silhouet van de top door de mist heen. Die schijnt bijna altijd in de wolken gehuld te zijn, dus dat we iets zien is al bijzonder! We proberen zo snel mogelijk de camera te vinden en het moment vast te leggen, maar moeder natuur had nog veel meer moois voor ons in petto.

In het half uur daarna verdwijnt bijna alle mist en is de top van Mt Robson vrijwel geheel te bekijken. Wij pakken onze net opgedroogde tent weer in en zetten onze weg voort omhoog. Een uur lang steil klimmen brengt ons helemaal boven de laatste boompjes die er nog waren, en geeft een prachtig uitzicht over het dal beneden. De witte top van Mt Robson torent uit boven het dal en wordt door meerdere kronkelende gletsjers verbonden met het heldere lichtblauwe meer beneden. Een adembenemend mooi tafereel. Omdat we toch al niet al te veel adem meer hadden van de klim en de hoogte blijven we er maar even een half uurtje van genieten en tropical trail mix eten.

De rest van de omweg is even prachtig, we blijven boven de bomen over de rotsen klauteren en horen af en toe het geluid van een pika (supercute) random ergens vandaan komen zonder dat we deze kunnen zien. Bij de tweede pauze schrikt Steef zich nog even te pletter als de grote stevige steen waar ze op is gaan zitten opeens onder haar weg wegglijd en een mini-rockslide veroorzaakt. Een goede waarschuwing dat de enorme hopen stenen die gletsjers hebben achtergelaten vaak niet stevig zijn, en het dus best verstandig is om op het pad te blijven. Daarna is het toch echt tijd om weer naar het hoofdpad af te buigen en onze weg voort te zetten.

Op de terugweg lijkt eigenlijk alles mooier. De hele berg schittert in de zon. We nemen bijna alle foto’s weer opnieuw en stoppen bij nog wat plekjes die in de regen van de dag ervoor toch wat minder lekker waren. We hebben het vooruitzicht van onze tweede caloriebom (brownie!) eigenlijk niet nodig als motivatie. Gestaag vinden we onze weg terug naar Kinney Lake. Nog net op tijd om onze vermoeide voeten in het meertje te kunnen afkoelen en een warme koffie in de ondergaande zon te kunnen drinken.

Na een verassend goede tweede nacht op onze mini-matjes blijven we lekker net zo lang in de tent liggen tot de zon over de bergrug heen komt. We hebben eindelijk de juiste verhouding water, havermout en melkpoeder gevonden dus de ochtend begint weer goed. De laatste 7 km lijken wel wat langer te duren dan op de heenweg, maar uiteindelijk komen we toch nog redelijk op tijd weer terug bij Berry. Die staat nog braaf op ons te wachten bij het begin, en alles lijkt het nog te doen. Als ik de auto opendoe lijkt het alsof ik in mijn ooghoek nog net iets heel snel zie wegglippen…

Warm onthaal

Met een heerlijk voldaan gevoel verwisselen we onze wandelschoenen voor de slippers en rijden naar het Mt Robson visitor center. Dat blijkt opeens een viewing deck te hebben met een prachtig uitzicht op de andere kant van de berg, waar 2 dagen eerder niets van te zien was. In het zonnetje profiteren we weer even van de wifi en laten we onze familie weten dat we nog leven. Het mobiel bereik in de parken is over het algemeen dramatisch. Alleen in de dorpen heb je goede verbinding, of verassend genoeg op sommige bergtoppen met een goede zichtlijn naar het dorp. Alle plekken in het dorp met gratis wifi zijn over het algemeen overstelpt met toeristen, dus de verbindingen daar zijn ook redelijk bagger.

Terug in Jasper rijden we naar de enige camping met douche, die blijkt al helemaal vol te zitten. Shit, daar hadden we geen rekening mee gehouden. We hadden eigenlijk verwacht dat dat met de schoolvakantie voorbij en buiten het weekend niet meer voor zou komen, maar helaas dus. Gelukkig is er nog wel een sporthal in Jasper waar we mogen douchen. Dat blijkt ook echt een van de beste douches tot nog toe te zijn, en daarbovenop hebben ze ook nog eens gratis wifi waar niemand gebruik van lijkt te maken. Een mooie gelegenheid om even te bellen met het thuisfront, dat wel al in bed licht want ik hou niet helemaal meer bij wat het tijdverschil op dit moment is.

En toen… Als we de achterkant van de auto opendoen om wat te gaan lunchen vinden we opeens overal kleine zwarte muizenpoepjes. Noooooo… blijkt het iets wat ik heb gezien toch echt een muis te zijn. Al onze verpakkingen eten die in een kratje stonden zijn aangeknaagd, evenals het matras, het wc-papier en delen van ons platform. Dat hadden we nog helemaal niet bekeken. Totale paniek maakt zich van ons meester, want wat er liggen ook behoorlijk wat kleine draadjes open, en als de muis daaraan begint te knagen zou dat zomaar honderden dollars aan reparatiekosten kunnen opleveren. We besluiten alles zonder harde verpakking maar in afsluitbare bakken te gaan bewaren, maar de winkel waar we dat kunnen halen is inmiddels al dicht, dat moet dus maar morgen. De rest van de dag wordt besteed aan het compleet leeghalen en schoonmaken van de auto in de hoop dat als er geen eten meer is de muis maar verdwijnt. Ietsje anders dan ik me aan het eind van de hike nog had voorgesteld.

De volgende ochtend liggen er weer muizenpoepjes, dus besluiten we maar rigoureuzere maatregelen te gaan nemen. Als we bij het home building center naar binnen lopen om te vragen of ze muizenvallen hebben lopen we meteen bij de ingang tegen een heel schap een muis-specifieke items aan. Blijkbaar zijn we dus niet de enige mensen met het probleem. We vernieuwen ons voorraadsysteem, gaan lekker bijkomen in de hot spring en zetten ’s avonds de vallen in de hoop dat dat we de muis op tijd vangen voordat hij een Berry begint te knagen.

Dat lijkt gelukt, want een nog niet helemaal wakkere Steef schrikt zich ’s ochtends te pletter van een staartje wat uitsteekt tussen haar schoenen bij de passagiersstoel. Sneu, mister mouse, maar het was jou of Berry, en wij houden van Berry. Met een vreugdedansje vieren we dat we van het probleem af zijn en gaan nog even een paar uurtjes de Sulphur Skyline trail omoog lopen naar een topje in de buurt om de spieren wat los te krijgen na de hike. De volgende dagen blijven we onze vallen maar zetten voor de zekerheid. Inmiddels staat de teller op zes muizen, en we hebben nog geen ochtend gehad dat onze vallen leeg waren. Muizen planten zich snel voort, maar er moet toch een keer een eind aan komen… ☹ (inmiddels waren vanochtend onze vallen voor het eerst wel leeg! woot! fingers crossed dat het zo blijft…)

Life goes on

We besluiten ons verder maar het plan te houden om de vallen te blijven zetten en door te gaan met wat we eigenlijk willen doen. Met nog twee zonnige dagen over gaan we lekker een flink stuk kajakken op Maligne Lake, waar een moose ons van enkele tientallen meters afstand aanstaart terwijl die rustig plantjes aan het eten is, en lopen we nog de Cavell Meadows trail naar een top in een deel van Jasper wat we nog niet gezien hebben. Daar zien we eindelijk een pika van dichtbij, en worden we weggestaard door tientallen marmotten die not-amused op de rotsen liggen te zonnen. Daarna lijkt het op met het mooie weer. Komende dagen is het echt alsof de zomer hier voorbij is. In de hoop aan de regen te ontkomen gaan we maar een paar nachten hoog op de icefields parkway zitten tegenover de gletsjers. Dat plan levert ons in ieder geval een eerste dagje zonnig camping-life op 2000m hoogte op. Grappig genoeg hebben we hier uitzonderlijk goed mobiel bereik, dus een mooi moment om een planning te maken voor de VS, Netflix te kijken, Instagram bij te werken en een blogartikel te schrijven. Hier hopen we ook nog een van de weinige dieren te spotten die we nog niet gezien hebben: big-horn sheep, door ons omgedoopt tot sheephorns (inmiddels gespot, maar wel ver weg).


« van 2 »

5 gedachten over “Berg Lake en ongewenst bezoek

  1. Wat een superleuk verhaal weer!!! Samen met de foto’s kan ik jullie avonturen bijna visualiseren! Wat een mazzelaars zijn jullie met dat bergje dat zich normaal gesproken altijd verstopt in de wolken. En hiken is nog fijner met goede schoenen… En thuiskomen nog fijner met een heerlijke douche en zonder muizen… Jammer alleen dat muizen ook natuur zijn… En lees ik nu echt goed dat jij nu ook Instagram hebt Merijn???

Geef een antwoord