Roadtrip langs de kust van Oregon

Met een biertje in de hand, vier lagen kleding minder aan dan in het vorige blog en kijkend naar een prachtige zonsondergang is het tijd om onze tijd in Oregon te evalueren. Terwijl ik dit schrijf zijn we in Sinkyone Wilderness State Park, oftewel ergens op de Lost Coast. En lost zijn we zeker, want we staan op een prachtig strand, twee uur hobbel- en bochtjesweg van de bewoonde wereld vandaan. Aangezien het best wel wat moeite koste om hier te komen en we heel erg toe waren aan wat relaxing time in het warme zonnetje, zijn we hier twee nachtjes gebleven. Deze gratis ‘camping’ (wc als enige faciliteit) is in de zomer een populaire bestemming, maar nu in oktober staan er maar een handjevol mensen. Niemand komt hier zonder 4×4, dus er staan allemaal tentjes en rooftop tents verspreid door de baai. Afgelopen tijd hebben we af en toe best jaloers gekeken naar vans met die kou, maar nu weten we weer waarom we deze set up hadden gekozen en het is het helemaal waard. Gisteravond met zonsondergang kwam er zelfs een elk en coyote gedag zeggen op een paar meter afstand!

Voor de oplettende lezer; we zijn inderdaad al in Californië! Maar we zullen jullie natuurlijk niet in het ongeweten laten over onze avonturen in Oregon. Het begon allemaal……

driehoogachter in een typisch Amerikaanse diner in Baker City. Een super vrolijk meisje met twee knotjes en knalroze haar zegt om de 5 minuten “here you go honey”, terwijl ze eindeloze hoeveelheden koffie bijschenkt. Het inbegrepen ontbijt in de diner maakte onze nacht in het motel compleet. Helemaal fris en fruitig kunnen we er weer tegenaan. We voelde ons zelfs zo erg opgeladen, dat we besluiten een detour te nemen richting Hells Canyon. En hells was het zeker, voor mij althans. Halleloeja de bochtjes in Val Thorens zijn er niets bij. Urenlang door het bos; omhoog, omlaag, schuin, s-bochtjes, haarspelden. Alles kwam voorbij. Het zal mijn ouders dan ook vast niets verbazen, maar ik kwam kotsmisselijk aan bij het uitzichtspunt van de diepste canyon van Amerika. En als kers op de taart: het uitzicht was eerlijk gezegd totaal niet bijzonder.

De terugweg was net zo vreselijk als de heenweg, al met al duurde het veel langer en de camping waar we wilde slapen bleek gesloten te zijn. Maar na een zoektocht vonden we uiteindelijk een open camping aan een rivier. Ver weg van de bewoonde wereld en ver weg van het standaard toeristen rondje. Het warme onthaal door vier vrolijke Amerikanen met zelfgebakken pompoencake én een warm vuurtje kwam dan ook zeker onverwachts, maar meer dan gewenst. Ze waren de enige andere kampeerders op deze zeer afgelegen camping en zodra ze vroegen ‘hoe komen jullie hier terecht?’ konden we eigenlijk alleen maar lachen. Het waren twee koppels, de mannen hebben samen in de Vietnamoorlog als piloot gewerkt. Ze waren een paar daagjes samen eropuit en gingen morgen raften en vissen op de rivier. De niet zo succesvolle dag werd zo opeens toch nog heel gezellig afgesloten. De nacht had wel nog een kleine verrassing voor ons in petto; we waren toch niet genoeg westwaarts gereden, want de temperatuur ging de hele nacht diep de rode cijfers in; brrrrrr!

Portland

De volgende dag stond één ding vast (oke twee; want de ladder was wederom vastgevroren), we gaan een heel stuk rijden naar het warmere westen. We eindigen die dag rijden dan ook een uurtje voor Portland bij de prachtige Columbia River Gorge en hadden het ’s nachts eindelijk weer eens heerlijk warm.

Deze keer waren we beter voorbereid dan in Seattle en hadden we een duidelijk plan waar we betaalbaar konden slapen, de auto veilig konden parkeren én wat er te doen was in de stad. Dat laatste kwam voornamelijk neer op; eten & drinken. Van de heerlijke lunch op de markt in het centrum, verplaatsten we naar een populaire donutshop om vervolgens bier te drinken in een brouwerij. Portland stikt van de hippe winkels, eet- en drinkgelegenheden. Maar helaas stikt het in het centrum ook van de zwervers. Het valt ons sowieso op hoeveel zwervers we in de Amerikaanse steden tegenkomen. Ze doen geen vlieg kwaad, maar het is sneu om te zien hoeveel mensen niets hebben en hoe ze toch ook wel de centrums van de steden vervuilen. Wellicht hebben we wel nog een zwerver blij gemaakt, want op de één of andere manier zijn we ergens in het park van Portland ons zakje donuts verloren.

De ruige Pacific Coast

“Nice to sea you again!” grapt Merijn zodra we de zee zien. Het is tijd voor een roadtrip langs de ruige kust van Oregon. Highway 101 komt vanuit Olympic National Park en volgt de gehele kustlijn. Onderweg zijn er tal van leuke stops. Onze eerste is Ecola State Park, vooral bekend vanwege de duurste vuurtoren van de gehele Pacific Coast. Hij is dan ook wel vrij episch; gebouwd op een rotseiland voor de kust. Op het eerste gezicht lijkt het volkomen onbereikbaar, maar er blijkt een trap te zijn aan de andere kant, aldus Wikipedia. Weer wat geleerd! Over leren gesproken…van Merijn moet ik jullie iets nuttigs leren over de geschiedenis van Oregon. Dus bij deze;

Oregon was 180 jaar geleden een zeer afgelegen gebied voor de bewoners in het oosten van Amerika. Het was onontdekt en enkel first nations (indianen) woonde hier. De combinatie van slechte economische ontwikkelingen in het oosten en hoop op een beter leven, zorgde ervoor dat Oregon (voornamelijk het vruchtbare gebied rondom Portland) een populaire bestemming werd om een nieuw leven te beginnen. Om hier te komen legden duizenden mensen te voet de route af van het oosten naar Portland. Deze ruige route door woestijnen, rivieren, bergen en canyons heeft vele mensen het leven gekost en staat nu bekend als The Oregon Trail. Diegene die de route hebben gehaald deden er gemiddeld zes maanden over, maar hebben over het algemeen wel een beter leven gehad in deze regio.

Zo hebben we die geschiedenisles ook weer gehad, nu kunnen we weer verder met onze Oregon trail langs de kust. Ook niet geheel zonder gevaren overigens, want onze inschatting van het getij liet bij Hug Point te wensen over. Lichtelijk overmoedig dachten we dat we de drie grotten verderop in de baai wel haalden. Rennend tussen de golven door staan we uiteindelijk op een rotspuntje, omringd met water. Oeps, hahaha! Met de slappe lach, natte sokken en schoenen lopen we even later terug over het strand.

De volgende ochtend is het tijd voor iets totaal anders: kaas. In Tillamook is een grote kaasfabriek waar je kunt kijken hoe het proces eruit ziet in de fabriek én kaas mag proeven. Eenmaal binnen had Merijn snel de gratis samples kaas gevonden. Je kreeg een bakje en die mocht je zelf vullen met diverse kleine stukjes kaas. Merijn, aka kaasmonster, heeft het record bakje vullen snel verbroken. Het was overigens zo druk, dat ze het niet doorhadden dat we drie keer langs zijn geweest. Ikzelf had na een half bakje wel genoeg kaas op, maar Merijn at met liefde ook al mijn bakjes op. Uiteindelijk na drie rondes, had ook hij wel genoeg van de kaas. De fabriek inkijken was overigens ook leuk, je zag het gehele proces. Van de melk tot de kaas die in de bijbehorende winkel werd gelegd. Het meeste was geautomatiseerd, maar her en der liepen er poppetjes tussendoor om de kaas te controleren. Na dit kaastafereel hebben we nog heerlijk gewandeld bij Cape Lookout, voordat we op zoek gingen naar een slaapplek. Deze vonden we in het National Forest (in Amerika mag je gratis slapen in National Forests) bovenop een berg met uitzicht over de bossen en de zee; prachtig plekje!

De dag erna vervolgen we onze kustroute en maken als eerste een leuke stop bij Cape Kiwanda. Hier mag je namelijk met de auto het strand oprijden. Deze kans om de 4×4 van Berry eens goed te testen lieten we niet voorbijgaan. Berry vond het zachte zand helemaal prima en genoot op het strand van het uitzicht op de golfsurfers in het koude water. Na het ochtendje crossen met Berry gaan we op weg naar Cape Pertetua, maar voordat we daar aankomen spotten we nog een hele hoop walvissen in het water. Eentje is zelfs maar enkele meters uit de kust! In Cape Pertetua is duidelijk te zien hoe ruig deze kust is. De golven zijn super hoog die dag en slaan met bruut geweld tegen de rotsen. Grappig genoeg creëert dat in een soort grot een ware geiser en spuit het water van de golven torenhoog de lucht in door een gat in de rotsen. De zeeleeuwen in het water vonden de hoge golven overigens superleuk, ze gingen er surfend doorheen!

Die avond vinden we wederom een prachtige slaapplek in het national forest, deze keer in de duinen direct aan het strand. We wisten nu namelijk dat Berry prima in het zachte zand kan rijden! Ondanks dat het een veelgebruikte slaapplek is voor overlanders, stonden wij er die avond alleen. Een beetje spannend wel, want in het pikkedonker kwamen er meerdere pick-ups het strand oprijden. We hadden echt geen idee waar ze naartoe gingen, het leek op een strandfeestje een stuk verderop, maar we hebben het nooit gevonden.

Na een regenachtige dag, die we voornamelijk hebben besteed aan Netflix, besteden we nog één dag aan de kust van Oregon. Onze laatste stops zijn in de Samuel H. Boardman Scenic Corridor. Hier zie je hele hoge golven die kapotslaan op de rotskust in alle vormen en maten voorbijkomen. Hierna hadden we wel genoeg rotsen, golven, stranden en uitzichtpuntjes gezien van de kust en was het tijd voor een nieuwe staat: Californiaaaaa!

Door de bomen het bos niet meer zien

Het noorden van Californië staat bekend om de Redwood-bomen. Dit zijn de hoogste bomen ter wereld! Zodra we de staat binnenrijden duurt het dan ook niet lang voordat we de bomen spotten. Onze eerste nacht slapen we tussen deze bomen in het bos; een bijzonder gezicht tussen al die hoge stammen. We lijken zelf wel kabouters met een speelgoedautootje, haha!

’s Ochtends rijden we de scenic drive door Redwood National Park; een aanrader! Er zijn meerdere scenic drives door bossen met redwoods, maar deze was verreweg het leukste. Een off road, smal weggetje zigzagt tussen de giganten door. Onderweg kun je meerdere korte trails lopen en krijg je een goed beeld hoe intens groot en oud deze bomen zijn. Sommige zijn zelfs 2.000 jaar oud! Deze bomen kunnen zo groot en oud worden door het vele vocht dat ze hier via mist vanuit de Pacific Ocean krijgen. Het viel ons al op dat het super mistig was, maar dat blijkt normaal te zijn in deze regio en goed voor deze bomen. Daarnaast hebben ze geen hars, waardoor ze goed tegen bosbranden kunnen en houden schimmels en beestjes niet van deze boom. De volgende dag gaan we naar Humboldt Redwoods State Park, ook hier zijn dezelfde bomen te zien vanaf The Avenue of the Giants; een scenic route door het bos. Onderweg kun je zelfs met je auto door een boom rijden, maar helaas Berry is te groot en 10 dollar om er doorheen te rijden vonden we overigens ook zonde van het geld.

Na deze bomen zagen we zelf door de bomen het bos niet meer, Californië heeft zo veel plekken om te bezichtigen. Zowel in het binnenland, als aan de kust, dat we er niet goed uitkwamen waar we heen moesten rijden. We besloten een fijn plekje aan de kust te zoeken, waar we de tijd konden nemen om ons beter in te lezen en een route te bepalen voor de rest van Amerika. Goed nieuws: dat is gelukt! Ik zit nu op dit fijne plekje en er is een plan gemaakt. Wat het plan is, daar komen jullie later wel achter! 🙂

Ondertussen is de zon onder, staat het kampvuurtje aan en lopen de coyotes rondjes om ons heen terwijl we naar de lucht vol sterren kijken!

Oregon

« van 3 »

Californië

7 gedachten over “Roadtrip langs de kust van Oregon

  1. Wat een geweldige reis weer door Oregon Californie. Mooie foto’s trouwens ook.Geniet van jullie verslag. Blijf voorzichtig en geniet vooral. Heel veel liefs, Oma T

  2. Jeetje wat zien jullie ontzettend veel mooie dingen. Heb weer genoten van je verhaal Stefanie, je kan een boek maken wanneer je terug ben. Blij jullie volgen. Liefs Carla

  3. Wat een avonturen weer! En bedankt voor de geschiedenisles meester Merijn 🙂 Ondertussen kan ik wel uren naar die imposante bomen kijken… wat een miniatuurtjes zijn jullie dan! Nou, we zullen alvast wat kaas inslaan om het kaasmonster straks te pleasen 🙂 Here we come honey!

Geef een antwoord