Natuurschoon en -geweld in Californië

Met een ouderwetse landkaart op tafel, de Lonely Planet en de app Maps.me komen we tot een plan voor de rest van Amerika. Er is zoveel te zien aan zowel de kust, als landinwaarts, dat het lastiger is om een ideale route te kiezen. Maar we zijn eruit! We besluiten voorlopig van het warme weer aan de kust te genieten en onze weg zuidwaarts te vervolgen naar San Fransisco, vanaf daar zullen we een uitstapje maken naar Yosemite en daarna de kustweg vervolgen naar Los Angeles. 1 december komen Merijn’s ouders naar Las Vegas en dan zullen we samen de Nationale Parken in Utah en Arizona bekijken, voordat wij de grens overgaan naar Mexico vlak voor de kerstdagen.

Lijkt een top idee; alleen ontdekken we al snel een klein probleem met deze route. De campings aan de kust van Californië zijn schreeuwend duur en er zijn erg weinig wildkampeerplekken beschikbaar. Daarnaast is het voor ons een zoektocht wat je nou moet doen langs de kust. De route is prachtig en onderweg zijn er tal van prachtige uitzichtpunten, maar na een paar dagen rijden, uitzicht bekijken, rijden, uitzicht bekijken, etc. krijgen we daar genoeg van en aangezien kitesurfen, hiken en kajakken hier niet kan, besluiten we onze dagen anders in te delen: urenlang ontbijten en koffie drinken op een prachtig plekje in de zon, vervolgens op een ander plekje hetzelfde doen voor de lunch en tot slot voor het avondeten ook. We moeten even wennen aan het ontspannen in de zon, maar dat gaat ons al snel goed af. Het uitzicht is waanzinnig en we zien superveel zeehonden, zeeleeuwen en walvissen in de zee.

San Francisco

San Francisco breekt alle records wat betreft dure campings. Één nachtje op de enige camping in de stad: $100. Dit ging ons echt veel te ver, dus we besluiten voor ‘maar’ $30 een uur buiten de stad te slapen in een natuurgebied. Vanaf daar rijden we richting de duurste woonwijk waar we Berry veilig en gratis achterlaten en nemen we het openbaar vervoer de stad in. Helaas zorgen de enorme files de stad in en uit (buiten de spits!) ervoor dat we uiteindelijk veel meer tijd kwijt zijn om in en uit de stad te komen, maar goed… tijd hebben we in overvloed, geld niet.

San Francisco is binnen een paar uur tijd al onze favoriete stad tot dusver! De kleurrijke huizen, de steile heuvels, de ligging aan de kust met de bruggen en Alcatraz en de vele uitgesproken mensen om ons heen veroveren snel een plekje in ons hart. Telkens als we in een stad zijn, zeggen we voor de grap tegen elkaar; is dit iets om te wonen? Hiervoor was Vancouver favoriet, maar aangezien het daar vaker regent dan droog is, verovert San Francisco nu voorlopig de toppositie.

Als echte toeristen genieten we twee dagen in de stad. We kriskrassen door de hele stad hangend aan de zijkant van de cable cars, genieten van het uitzicht vanaf Twin Peaks, bewonderen de zeeleeuwen bij Pier 39 en drinken bier op het terras in Fishermans Wharf. We waren de eerste dag zelfs iets te veel toerist, want we laten ons voor $10 dollar oplichten door een veel te soepele hiphop-boy. Hij spreekt ons aan met een hele hoop enthousiasme, strooit met complimenten en voor we het wisten zaten we in een gesprek verwikkeld waarbij we een cd van hem moesten kopen om zijn hiphop-muziek te subsidiëren. Een kleine miscommunicatie tussen Merijn en mij zorgde ervoor dat we $10 dollar gaven. Ik zei: “hmm geef hem maar drie dollar.” Maar Merijn verstond: “hmm geef hem maar tien dollar”. Zodra we weglopen zien we nog drie andere jongens hetzelfde doen; oeps hiervoor hebben we toch echt teveel reiservaring om dit te laten gebeuren. En zal er wel iets op de cd staan…?

Tijdens het bier drinken op het terras ontmoeten we een super aardig stel uit Georgia, ze zijn een weekendje op city trip. Deze ontmoeting resulteerde in interessante gespreken over het vreselijke Amerikaanse zorg- en pensioenstelsel en we horen van ze wat ze vinden van de overheid waar ze mee te dealen hebben. Ze zijn dan ook jaloers op hoe het in Nederland allemaal is geregeld en dat kunnen we goed begrijpen. Eind van het gesprek schuift de man zijn visitekaartje in mijn hand met achterop een advies voor als we elkaar tijdens het reizen even zat zijn. Ik draai het kaartje om en lees: DO NOT YELL. Haha, grappenmaker. Mochten we overwegen om via de oostkant van Amerika te reizen, dan zijn we meer dan welkom om bij ze te logeren. Wie weet, haha!

Onze tweede dag in San Francisco gaan we naar Alcatraz. Hier zie ik heel erg naar uit, omdat dat iets is wat ik tijdens mijn vorige bezoek (jaren geleden) aan deze stad niet heb gedaan. Een boottochtje van 20 minuten brengt ons naar het mooiste uitzicht op de stad en de brug; wauw! Een audio-tour begeleidt ons over Alcatraz en vertelt over de geschiedenis van deze bijzondere gevangenis. Er komen gevangenen aan het woord en beveiligers, erg interessant om de verhalen te horen van beide kanten en er ondertussen rond te lopen. Veel van de gevangenis is nog intact, dus je krijgt een goed beeld van hoe het hier geweest moet zijn. Ik vond het erg leuk om met de koptelefoon te luisteren naar de verhalen terwijl je rondloopt, het was net alsof ik een luisterboek luisterde en film keek tegelijkertijd. Je werd helemaal meegezogen in de wereld van Alcatraz met de geraffineerde ontsnappingen, persoonlijke verhalen, kleine cellen en vaste routines.

Beestenboel

Nu we in de buurt zijn van winkels besluiten we een dagje inkopen te doen, voordat we het binnenland inrijden in de richting van Yosemite. We dealen namelijk sinds Canada met een schimmelprobleem. De tent is te vaak nat geworden en nat ingevouwen en wanneer we in koude regio’s slapen hebben we ook nog met condens te maken. Gelukkig verkopen ze hier een hoop chemische troep; dus daarmee zouden we het er voor een groot deel af moeten krijgen en een beschermlaag kunnen aanbrengen voor de toekomst. Verder slaan we nog ducttape in, waarmee we twee gaten in het dak van de tent (iets met een uitstekende tak en wind..) kunnen repareren en kopen we spul waarmee we de naden van de tent in kunnen spuiten om de waterdichtheid te behouden. Tevreden met alle gevonden items rijden we naar Diablo Mountain en zetten ons kamp bovenop deze berg op met een prachtig uitzicht over the Bay Area.

Hier kregen we onverwachts hulp aangeboden bij het doen van onze afwas. Een zeer geïnteresseerde wasbeer had in het donker ons afwasteiltje met vieze pan op de picknicktafel gevonden en dit schattige beestje was niet makkelijk bereid dit maaltje te laten staan. Als een kat probeerde hij het van alle kanten, totdat die het opgaf en in de bosjes verdween. Moest ik toch nog zelf de afwas doen..

De volgende dag was het tijd voor de apk-beurt van onze tent. Hij werd helemaal ontschimmeld, preventief ingespoten en gerepareerd. De keuken van Berry schoonmaken kon ook geen kwaad, dus dat klusje hebben we ook maar gelijk geklaard. Tevreden met het resultaat rijden we eind van de middag naar onze volgende stop: Tuttletown Lake. Waarschijnlijk heb je er nog nooit van gehoord, wij ook niet overigens…maar het lag mooi op de route richting Yosemite. Tijdens het rijden hiernaartoe hebben we antwoord gekregen om de brandende vraag: staat er iets op de cd? JA! Er staan 10 hiphop-nummers op, niet eens heel vreselijk. We voelen ons iets minder opgelicht en dansen vrolijk mee met de Amerikaanse muziek.

Natuurgeweld

Tuttletown Lake blijkt een prachtig meer te zijn, we vinden een fijn, zonnig plekje voor de tent met uitzicht over het meer. Na een heerlijke ochtend relaxen in de zon, besluiten we dat we nog een nachtje hier willen blijven. Om dit te regelen moesten we twee kilometer terug naar het begin van de recreation area om een nacht bij te boeken. Hmm dan moesten we óf de tent opruimen en erheen rijden óf een uur lopen óf een half uurtje kajakken op het meer om daar te komen. We besluiten voor optie drie te gaan; het is heerlijk weer, het water is rustig en we wilde toch nog iets doen vanmiddag.

Na een half uurtje pedellen was het geregeld en besluiten we naar een eilandje verderop in het meer te kajakken. Onderweg naar het eiland slaat alleen het weer abrupt om. Er komen wolken en de wind trekt enorm aan. Een gekke keiharde vlagerige wind creëert binnen no time van het rustige meer een klotsbak met schuimkoppen en golven die over de kajak slaan. We hadden het eiland met de wind mee gehaald, maar daar krijg ik het snel koud door de wind en de wolken in mijn t-shirt en korte broek. We besluiten dan ook zo snel mogelijk aan de terugweg te beginnen. Het is maar een kippeneindje, maar wel recht tegen de wind in. We peddelen allebei op ons allerhardst en ik krijg af en toe een golf over me heen, maar we gaan gelukkig harder voor- dan achteruit. Na een half uur proberen we de baai in de komen, maar daar worden we compleet weggeblazen. Gelukkig kunnen we eerder aan land en het laatste stukje naar de auto lopen. Mijn voeten zijn ondertussen compleet bevroren, maar gelukkig warmen die snel op zodra we uit de wind zijn. Bij de auto besluiten we snel de tent in te klappen, de wind is onstuimig en tolt over het land. Zodra we hierna in de auto zitten om op te warmen, trekt het weer open en gaat de wind rustig liggen. Een uurtje later kijken we weer naar een heerlijk vredig meertje zonder schuimkopjes, alsof er niets gebeurd was.

Gelukkig liep het goed af voor ons op het water, maar het was niet ons leukste kajaktochtje. Achteraf bleek dat dit het staartje was van een heftige wind die meer richting de kust de bosbranden flink heeft aangewakkerd. De rangers in het park bij ons hadden het hier nog niet eerder meegemaakt.

De volgende dag besluiten we een tour te maken in de omgeving van het meer. Het heet Gold Country en staat bekend om de leuke oude western dorpjes met houten salondeurtjes. Onze eerste stop is een openlucht museum van een western dorpje, dat veel gebruikt wordt voor film sets. Maar het is er compleet uitgestorven en er lijkt niets open te zijn, helaas. We rijden door, maar eigenlijk blijkt al snel dat alles dicht en uitgestorven is. Hoewel, we staan op de weg wel steeds in de file en wanneer we boodschappen gaan doen, snappen we het al helemaal niet meer. Het is maandagochtend en de supermarkt is megadruk. Overal lopen ook kinderen. Ik zei nog tegen Merijn: “Huh moeten die niet naar school en werken al deze mensen niet?” Toen we vervolgens drie gesloten tankstations tegenkwamen, begon er een lampje bij ons te branden. We vragen het aan iemand, en jawel…het blijkt dat er in grote delen van Californië preventief de stroom is uitgezet om meer bosbranden te voorkomen. Vandaar dat alles dicht was en er file stond naar de enige open supermarkt! We zoeken wat bereik met de telefoon en halen het nieuws op: de noodtoestand is uitgeroepen in de hele staat. Gelukkig zijn we op tijd weggegaan uit de Bay Area en zijn de branden niet in de buurt van ons, maar we hadden wel echt benzine, cash geld en water nodig. Uiteindelijk vinden we na even zoeken plekken waar dingen op generators nog werken en voorzien we onszelf van dit alles.

Hierna besluiten we om naar Yosemite te rijden, in de bergen is het kouder, zijn we ver weg van de branden aan de kust en hier is nu toch niet veel te beleven.

Ondertussen is het gewoonte geworden om iedere dag te controleren hoe het met de branden gaat en of ze niet in onze buurt zijn. Het grootste probleem voor ons is nu nog rondom Los Angeles, waar we verwachten binnen 1 a 2 weken te zijn. Tegen die tijd moeten we kijken of het toegankelijk is, of dat we dingen moeten overslaan.

Natuurschoon in Yosemite

Yosemite is het populairste park van Amerika en het hele jaar drukbezocht. Campingplekken zijn voor het hele jaar binnen één minuut uitverkocht zodra ze online komen. Gelukkig wisten wij dit en hadden wij dat een jaar geleden al geboekt. Hahaa, nee, natuurlijk niet, wat denk jij nou!

Wel wisten we dat er regelmatig cancellations zijn, omdat mensen voor de zekerheid dingen boeken binnen die ene minuut. Maar onze Zwitsers vrienden wisten ons vooraf te vertellen dat het bemachtigen van een cancellation een bijzonder arelaxt proces is. Je moet om 7 uur ’s ochtends in de rij om jezelf op een wachtlijst te zetten en vervolgens moet je om 15 uur ’s middags aanwezig zijn bij de camping om de eventuele vrije plekken te krijgen; en dat elke dag opnieuw. Een vreselijk systeem, want je kan er nu niet de hele dag op uit in het park. Wij pakken onderweg naar Yosemite dan ook snel de IOverlander app erbij en kijken wat de mogelijkheden zijn om wild te kamperen buiten het park. We vinden al snel een goede optie direct voor de ingang in het national forest: top!

We waren niet de enige op deze plek en ontmoeten hier veel lokale bergbeklimmers en een Braziliaans koppel dat dezelfde reis aan het maken is. Helaas was het niet hun beste avond, ze reden voor onze ogen hun prachtige Land Rover stuk aan een omgevallen boomstronk. Dat was het enige nadeel aan deze plek; het stikte er van de dode bomen die op het punt stonden om te vallen. We hebben deze keer dan ook wel goed de windvoorspelling gecontroleerd en met veel puzzelen onszelf op de veiligste plek gezet.

De volgende ochtend staan we braaf om 7 uur in de rij voor de wachtlijst. We waren toch vroeg wakker en we zien wel of we om 15 uur terug zijn van onze eerste hike door het park, of dat we opnieuw buiten het park een plekje zoeken. Het was trouwens hartstikke gezellig in de rij voor de wachtlijst. We ontmoeten een gezellige Amerikaanse bergbeklimmer en wederom Zwitsers (op de een of andere manier maken voornamelijk Zwitsers lange reizen door Noord en Zuid Amerika met een camper of auto, we komen ze zo veel tegen.). Na dit gezellig ochtendpraatje was het tijd voor het echte werk; hiken naar twee populaire watervallen (Vernal Fall en Nevada Fall). De route wordt geheel onduidelijk aangegeven, maar uiteindelijk vinden we de juiste paden en genieten we van het uitzicht over de vallei. Het bergachtige gebied is totaal anders dan de Rocky Mountains met de steile rotshellingen. Het is niet voor niets een walhalla voor rock climbers hier! De watervallen hebben nog maar een klein beetje water, normaal zijn ze veel breder. Een duidelijk beeld van de droogte in deze staat. Onderweg naar het park hadden we ook al meerdere stuwmeren gezien die tientallen meters lager stonden.

We zijn om half 15 klaar met de hike en besluiten te kijken bij de camping. We bemachtigen een plekje, yes! Ideaal, want de volgende dag willen we dingen bekijken in deze regio. Voordat we de camping op mogen krijgen we nog een speech over het berenbeleid en moeten we zelfs de berenregels ondertekenen. We kamperen al maanden in berengebied, maar blijkbaar waren de regels hier anders. Het blijkt namelijk dat de beren in Yosemite geleerd hebben om auto’s open te breken. Dat was nieuw voor ons, want voorheen was het voldoende om al het eten, drinken en toiletartikelen met geur in de auto te laten. Nu moest alles uit de auto en in de beer-locker. Dat was met onze hoeveelheid spullen best een klusje, maar we besloten het risico maar niet te nemen dat de beer Berry op zou eten. Best sneu trouwens, want eigenlijk zijn de beren in dit park redelijk verpest. Ze komen met grote regelmaat op de camping omdat mensen etenswaren niet goed opbergen. Als een beer iets vindt, komt die daar naartoe terug. Op een gegeven moment wordt de beer minder bang voor mensen en wordt die gevaarlijk. Dit is het punt dat ze de beer in Yosemite zullen vermoorden uit voorzorg. Erg treurig om te horen dat dit hier veel het geval is en dat het komt door de onhandige toeristen. ’s Avonds horen we rangers een aantal beren wegjagen aan de andere kant van de camping, maar gelukkig blijven ze bij ons uit de buurt. Die nacht hebben we wel voor het eerst met niet alleen bearspray (soort peperspray tegen beren), maar ook met een luchttoeter in de tent geslapen voor het geval we er eentje weg moesten jagen.

’s Ochtends worden we opgeschrikt. Niet door een beer, maar door een melding op onze mobiel met: BTW-aangifte doen voor 31 okt. We hebben een eigen bedrijf, maar hadden dit niet zo scherp op ons netvlies staan. We hadden nog één dag om het te regelen, dus gingen we eerst maar op zoek naar wifi. We vonden in het dorpje de meest trage verbinding die er maar mogelijk was. Maar met veel moeite lukt het om het aangifteformulier leeg in te dienen, corrigeren mag namelijk in het volgende kwartaal en dat gaf ons voor nu met de slechte wifi mooi uitstel. ’s Middags toeren we door het gebied langs uitzichtspunten over de Yosemite Valley en nemen een kijkje bij het Hetch Hetchy stuwmeer. ’s Avonds vinden we vlakbij de slaapplek van de eerste nacht een beter plekje in het bos; zonder die enge dode bomen die op omvallen staan. We hebben een rustig nachtje en beginnen de volgende dag uitgerust aan een lange hike.

20 kilometer verderop ligt de top van Clouds Rest op 3.000 meter, dat is ons einddoel van vandaag. Het is een leuke hike waarbij je tussen bomen en rotsen geleidelijk omhoog loopt en pas de laatste kilometer het uitzicht kan zien waar je het allemaal voor gedaan hebt. Het allerlaatste stukje naar de top is nog best spannend met steile afgronden aan beide kanten, maar het is het dubbel en dwars waard: wat een ontzettend mooi uitzicht overal om ons heen! We lopen met een glimlach terug naar de auto en gaan op zoek naar een slaapplek aan de oostkant net buiten het park. Op IOverlander hadden we gezien dat er een camping met douche is en die kunnen we ondertussen na het hiken wel gebruiken. Vol goede moed komen we aan bij de niet al te prachtige camping, maar wat geeft het, we willen vooral douchen. Maar helaas maakt het bordje met de tekst – showers closed for season – snel een einde aan dat vooruitzicht.

We besluiten naar de wildkampeerplek een kwartiertje verderop te rijden. Als we niet kunnen douchen is het het geld niet waard om op deze camping te staan. Er zijn genoeg mogelijkheden om wild te kamperen hier rondom Mono Lake. Dit meer ligt net buiten het park en zodra we het zien zijn we allebei even stil; wauw dit is echt waanzinnig mooi!! We hadden eigenlijk geen idee dat het aan de oostkant van Yosemite zo prachtig zou zijn. We vinden een plekje in de woestijnduinen met uitzicht aan de ene kant over het Mono Lake en aan de andere kant naar de High Sierra Mountains van Yosemite. De lucht kleurt paars tijdens zonsondergang en maakt daarna plaats voor duizenden sterren. Het is de mooiste plek waar we tot nu toe geslapen hebben! Ik controleer nog even of er geen wind op komst is, want we staan behoorlijk in de open woestijn, maar gelukkig blijft het windstil. Wel zie ik op dat moment dat het -9 graden gaat worden ’s nachts. Oef, dat is heel koud! We twijfelen nog even of we toch niet in de auto moeten slapen in plaats van de tent, maar uiteindelijk besluiten we een fles wijn leeg te drinken en met een kruik en een hoop extra dekens en kleding de tent in te gaan. Dat was een groot succes; we hadden het bloedheet heel de nacht! Het was sowieso geen -9 geweest was onze conclusie de volgende ochtend toen we wakker werden gemaakt door de huilende coyotes om ons heen. Na een ontbijtje met de opkomende zon nemen we afscheid van dit onverwachte paradijselijke plekje en rijden we het park weer in.

De laatste dag in het park lopen we aan de oostkant, hier is het een stuk minder toeristisch maar net zo mooi, of wellicht zelfs mooier. Een korte hike van drie uurtjes richting twee meren lijkt ons genoeg voor onze moeie beentjes en daarna rijden we via de zuidkant het park uit. Hier is wederom makkelijk een slaapplek in het bos te vinden, vol met andere toeristen en locals.

Records verbroken

Na Yosemite besluiten we een dorp met  bibliotheek te zoeken waar we in de buurt kunnen slapen. We hebben namelijk een hoop werk te doen op internet, voordat we weer kunnen relaxen aan de kust. In Hollister vinden we wat we zoeken en verbreken we twee records:

  1. Aantal uur op een dag binnen een gebouw spenderen.
  2. Goedkoopste camping mét douche én wifi ín Californië (maar $10!).

Drie dagen lang brengen we heel wat uren door in de bibliotheek terwijl het buiten strak blauw en 25 graden is. Het valt ons stiekem best zwaar, we zijn helemaal niet meer gewend om lang te computeren en ik heb een concentratieboog van een goudvis gekregen. Het is trouwens sinds we in Amerika zijn op één dag na iedere dag strak blauw en de vooruitzichten lijken hier geen verandering in te brengen. Echt pijnlijk om een zonnige dag binnen te zitten is het dus ook weer niet, maar het is wel even wennen, aangezien we nooit lang binnen in een gebouw zijn. Ik denk alleen als we boodschappen doen.

Het is een raadsel hoe deze camping met voorzieningen zó goedkoop kan zijn in dit State Park vergeleken met alle andere in Californië. Maar we vermoeden dat diegene die erover gaat een groot fan is van motorcrossen. Het park waar we slapen is namelijk een motorcross park. Het is een mega groot gebied met diverse routes over duingebied. We kwamen hier in het weekend aan, toen was het een drukte van jewelste. Tot ’s avonds laat en vanaf half 7 in de ochtend hoor je het geluid van de motoren. Kinderen crossen op kleine motors over de camping en het stof vliegt je om de oren. Gelukkig werd dit na het weekend het tegenovergestelde; iedereen ging weer naar huis en we bleven in stilte achter met enkel wat schattige grijze vossen (tip: google dit even, ze zien er raar uit!) die ’s nachts over de camping scharrelden.

Ondertussen zijn we klaar met alles wat we online moesten doen en kunnen we weer vakantie gaan vieren; op naar het strand. Want wij hebben eindelijk…zomer!

Californië deel 2

« van 3 »

Yosemite National Park

« van 3 »

3 gedachten over “Natuurschoon en -geweld in Californië

Geef een antwoord