Twee weken op avontuur met Merijn en Stefani

Blij weerzien!

In juli 2019 stonden we met tranen in de ogen op Schiphol te zwaaien naar ze… Nog niet wetende dat we 5 maanden later alweer naar ze toe zouden mogen vliegen. Wat hebben we er naar uit gekeken, na maanden van hard werken. We hebben een camper gehuurd zodat we een paar weken met Merijn, Stefani en Ollie mee kunnen reizen. Superleuk om ze weer te zien! En superleuk om Berry eindelijk in het echt te ontmoeten. Onze verwachtingen zijn hoog gespannen want ze hebben zoveel mooie verhalen op hun blogs gezet en ons allemaal verlekkerd met al die prachtige foto’s. Tijd dat iemand eens gaat controleren of het echt wel allemaal klopt.
Nog voor we vertrekken worden we verrast met hun boodschappenlijstje want Amerika is per slot een ontwikkelingsland waar je lang niet alles kunt krijgen… En dus reizen we bepakt en bezakt met 2 kilo kaas, 6 zakken apekoppen, 6 broden, 4 zakken pepernoten, een nieuwe mobiel, cadeautjes van de zussen Marinka en Micaela, en nog veel en veel meer richting Las Vegas. Vanuit de lucht hebben we een prachtig uitzicht op het Colorado plateau en van grote afstand zien we Las Vegas al liggen.

We hebben afgesproken in het casino van ons hotel. En ja hoor, na een korte zoektocht tussen alle roulettes, blackjacks en fruitautomaten, treffen we ze aan de bar met een biertje in de hand, samen met vriend Kaj die, net als wij, ook een goed excuus had gevonden om ze op te zoeken. Wat fijn om die vrolijke, ongeschoren warhoofden weer te zien en samen proosten we op een gezond weerzien.

‘s Avonds eten we in het restaurant van het hotel waar we bediend worden door een overenthousiaste serveerster die met haar vrolijke babbel en lach ons probeert zoveel mogelijk te laten eten en drinken. Ja… nu weten we het zeker: we zijn in Amerika!!

Kamperen in de winter!

De volgende dag nemen we afscheid van Kaj die voor zijn werk naar Los Angelos doorreist in een gehuurde supercabrio. Merijn en Steef vertrekken alvast naar de Valley of Fire terwijl wij nog even Vegas ingaan om ons te vergapen aan alle overdaad en kitsch. In de middag mogen we onze camper ophalen en dan reizen we ze achterna. Het is al bijna donker als we om half vijf op de camping aankomen. Berry staat met zijn tentje op hoge pootjes op een prachtig plekje tegen de donkerrode rotsen aan en verwelkomt ons met vrolijke kerstlichtjes om hem heen. Het is gelijk de mooiste (betaalde) camping die we deze vakantie gaan krijgen. En als we zeggen ‘de mooiste camping’ wil dat absoluut niet zeggen dat de rest niet ook prachtig was. Qua schoonheid val je hier van de ene verrukking in de andere. En deze camping is ook gelijk de drukstbezochte camping, want op de overige campings zijn we nagenoeg de enige gast. Maar gelukkig vinden we nog een plekje op enige afstand van Berry.

Merijn en Steef draaien in het donker, met een zaklamp op hun hoofd, een lekkere pastamaaltijd in elkaar. Wat erin zit kunnen we niet zien maar het smaakt uitstekend.

Het is duidelijk dat deze twee gewend zijn geraakt aan de kou en aan de eenvoud van het campingleven. Terwijl wij in onze ‘gewone winterkleding’ geleidelijk aan aan de picknicktafel vast vriezen hebben zij zich gehuld in thermo ondergoed, drie truien, een hoodie, een winterjas, een muts, handschoenen en wanten… Het vriest bijna, maar nee hoor… koud hebben ze het niet. Nee, ook niet in hun tentje, want ze hebben immers een dikke deken op hun matras, twee dunne dekentjes daaroverheen, hun slaapzakken zijn aan elkaar geritst en daarin zit nog een extra tweepersoons deken omdat Merijn langer is dan Steef en er anders toch nog een kiertje ontstaat waar de kou door naar binnen kan glippen. En o ja, niet te vergeten het aangename voetendekentje en dat tezamen met thermo-ondergoed, een joggingbroek, skisokken, een fleecetrui, een hoodie en een muts, is het prima slapen. We voelen ons beginners waar het gaat om dit winterkamperen… maar we leren snel!

Euh… is dit vakantie?

De volgende dag begint de vakantie echt. Merijn heeft zich een paar weken lang grondig voorbereid en de komende weken hoeven wij ons geen moment meer te vervelen. Sterker nog: vakantie vieren blijkt hard werken te zijn! Mocht iemand de indruk hebben gekregen dat deze twee een relaxed en zorgeloos leven leiden, dan kunnen we nu vertellen dat die indruk niet klopt! Wij zijn blij dat we straks weer aan het werk mogen… Of nee, eigenlijk denk ik dat we nog een vakantie nodig hebben om bij te komen van deze reis.

Maar goed, de komende weken worden we geacht vroeg op te staan, variërend tussen 6 en 7 uur. Elke minuut daglicht moet worden benut. Een keer mochten we uitslapen tot 7.30, maar dat sloeg eigenlijk nergens op, want alle vier waren we toen allang wakker. Het betekent overigens ook: ‘s avonds vroeg naar bed. Al was het maar omdat we elke avond instorten, na weer een intensieve dag vol geweldige indrukken en veel inspanning. Rond acht uur, half negen beginnen de eerste ogen dicht te vallen, en veel later dan 9 uur wordt het nooit.

Elke dag een park. Of twee.

Het doel is om elke dag minstens 1 park en soms zelfs 2 parken te bezoeken. En met een bezoek wordt natuurlijk niet alleen een autorit bedoeld maar daar horen ook meerdere kortere of een lange hike bij. Afijn, we beginnen dus in Valley of Fire, waar we op pad worden gestuurd voor een hike die zij gisteren al hadden gemaakt. We lopen de White Dome Loop Trail, een rondwandeling rond een enorme, grote witte rots die sterk afsteekt tegen de omringende grillige rotsformaties van rood zandsteen. Het is een prachtige wandeling om een beetje in te lopen. Merijn en Steef lopen ondertussen een andere wandeling, de Fire Wave, en zijn zo enthousiast dat ze vinden dat wij die ook moeten lopen. Bovendien wilde Ollie het ook nog heel graag zien en dus lopen ze even later de wandeling nog een keer. Het is inderdaad prachtig met als hoogtepunt schitterende zandstenen rotsformaties met golfpatronen variërend in kleur van donkerrood, roze en geel. Dit is dus de Fire Wave. Ollie zit er vol verbazing naar te kijken en mag op de foto. Micaela, Stefani’s zus, heeft een aantal weggooi fototoestelletjes meegegeven waar ze Ollie in alle mogelijke plaatsen en standen mee fotograferen. Micaela gaat daar een mooi fotoboek van maken. Ollie mag dus heel vaak mee en dat doet hem (en Stefani) zichtbaar plezier!

Na deze twee wandelingen rijden we meteen door naar Zion National Park. Onderweg stoppen we in St. George voor onze eerste Walmart ervaring. Stel je de allergrootste Albert Heijn voor, en douw daar nog een grote Hema, een Etos, een kampeerwinkel, een ANWB winkel en nog een paar zaken bij in. En probeer dan maar eens je boodschappenlijstje af te werken, en elkaar niet kwijt te raken. Nu snappen we waarom we ook een walkietalkie-set mee moesten nemen. Da’s niet alleen handig voor de communicatie onderweg, maar ook voor in de Walmart. We slaan voor zes dagen eten in, zodat we ons voorlopig volledig aan de bewoonde wereld kunnen onttrekken.

En dat laatste, dat kan hier echt! En wat is het hier gruwelijk mooi buiten de bewoonde wereld!!! Veel plaatjes ken je al van Amerikaans films en documentaires. Maar als je er echt in rondrijdt en rondloopt, is het gewoon niet te bevatten hoe veel variaties aan bergen er kunnen zijn. Hoe verbijsterend mooi uitzichten kunnen zijn, en elke keer weer compleet anders. Hoe fijn het ook is om hier in de winter te zijn, want de sneeuw voegt regelmatig nog een extra betovering toe, terwijl de zon ook vaak volop schijnt zonder dat je hier de zomerse 40 graden hebt. We kunnen het echt iedereen aanraden om hier in december heen te gaan. En het is nog eens hartstikke rustig ook!

Ze weten wat ze doen, toch…?

In Zion krijgen we te horen dat veel paden onbegaanbaar zijn vanwege sneeuw en regen. Enigszins teleurgesteld zoeken we onze camping op. Maar als we de volgende dag door het dal rijden zien we minstens 5 auto’s geparkeerd staan (da’s mega-druk voor deze tijd van het jaar) bij het startpunt van de hike die Merijn het allerliefst wilde doen. Maar dan kunnen wij het ook, is zijn conclusie. Wij fronzen nog even onze wenkbrauwen… de ranger zei toch… en het gaat toch straks regenen… maar even later bevinden we ons toch op de hellingen van Angel’s landing, om een wandeling van vijf uur te overleven, in de kou, deels door de sneeuw. We moeten even wennen, voelen ons enigszins onvoorbereid. Maar we gaan!

De eerste helft van de klim gaat over een prima begaanbaar pad. Hogerop kom we geleidelijk wat sneeuw tegen. En dan komt de laatste klauterpartij over een smalle kam van een rechtopstaande rots van 400 meter hoog, overal met kettingen waar je je aan vast moet houden om niet in de afgrond te storten. Af en toe ploeteren we door de sneeuw. Maar als we op het uiterste puntje van de kam staan hebben we een schitterend uitzicht over de hele Zion kloof. We hebben het gehaald en het was nog leuk ook! Onze beloning is een overheerlijke chocolade-energiereep: mintsmaak voor de mannen en witte chocolade voor de vrouwen. De terugtocht is minstens net zo spannend, maar we halen het gewone pad en lopen zeer voldaan de laatste kilometers naar beneden. Dit smaakt naar meer!

Zoals beloofd gaat het inderdaad regenen, maar dan zitten wij al weer in onze luxe camper aan de lunch. Voorlopig hebben we nog brood uit Nederland met jong belegen Goudse kaas erop, dus dat smaakt heerlijk. Hoe fijn is het om de camper te hebben, vooral als het vriest waardoor Berry soms weigert om weer opgevouwen te worden met het ijs tussen z’n ladderpootjes. Dat zijn de momenten dat Merijn en Steef er ook van meegenieten en ‘s avonds boven de stuurhut kruipen. En als we niet op de camping kunnen douchen kan dat ook altijd nog in de camper. Een heerlijke luxe vinden wij. En als Stefani op een avond gedoucht heeft, kondigt ze blij aan dat ze weer 6 dagen mee kan! Tja… geleidelijk worden het wel een stelletje viespeuken, maar daar zitten ze niet mee!
Op 5 december stopt Sinterklaas z’n niet eetbare cadeautjes in de schoenenzak van Berry, die aan de trap hangt, want schoentjes mogen hier niet buiten worden gezet in verband met de beren die ook van chocoladeletters houden. Maar Merijn en Steef willen hun schoenen ook niet binnen, dus stoppen ze die in een zak die aan de trap hangt.

Bryce is soooo nice!

In alle vroegte gaan we weer op pad. Voor 15 Dollar wordt het verkeer in een tunnel stil gelegd en mag onze dikke camper midden op beide rijbanen er doorheen, want anders zou het niet passen. Direct na de tunnel wacht er weer een prachtige korte hike op ons, de Canyon Overlook. Het is nog maar 9.00 als we klaar zijn en al zoveel moois hebben gezien. Maar het houdt niet op, want ook Bryce staat vandaag op het program. En iedereen die hier wel eens is geweest weet hoe spectaculair deze Canyon is. Met de verse sneeuw die gevallen is wordt het een dag met een grote gouden rand! Een aantal wandelroutes is vanwege de sneeuw niet begaanbaar maar de Queen’s Garden route en Navaho route gelukkig wel. Omdat het pas nog gesneeuwd heeft, hangt er nog mist over het bovenste deel van dit magische landschap. Het lichtspel maakt het nog betoverender. We dalen de canyon af en voelen ons als kleine dwergen in een betoverd bos van zuilen, bogen en kliffen. We kunnen niet veel meer uitbrengen dan oooohh en aaaahhh, en jeetje, wat mooi! Zo dwalen we 3 uur lang door de canyon. De bomen zijn bedekt met sneeuw en laten het op onverwachte momenten op ons vallen. En als we daar niet geraakt door worden, dan wel door een sneeuwbal van iemand. Deze sneeuw is daar perfect voor!

Onze magen knorren als we weer boven zijn, maar Merijn laat weten dat hij hoopt dat we snel lunchen, want er moet nog meer gebeuren… en dus eten we snel en gaan door naar nog twee uitzichtpunten waar we een kort stukje lopen omringd door bomen met ijspegeltjes aan hun takjes en blaadjes en prachtige vergezichten over een ongelooflijke rij broze steile kliffen in de vorm van een amfitheater. En nog steeds is het niet genoeg, want er staat nog een laatste uitzichtpunt op de verlanglijst van Merijn en Stefani. De weg er naartoe is afgesloten in verband met de sneeuw. Maar dat is geen probleem, toch? Dan lopen we gewoon een kilometer door 40 cm sneeuw. Wij kijken elkaar aan… zijn we echt zo gek om ook dit nog te gaan doen??? Ja dus, want even later ploeteren we ons een weg door de berg sneeuw. We proberen op elkaars voetstappen te lopen maar zakken toch ook regelmatig de diepte in. Afijn, mocht je dus ook bedenken dat je een tijdje met ze mee wilt reizen, weet dat je dan waarschijnlijk dingen gaat doen waarvan je je afvraagt waarom je dit in vredesnaam doet… maar achteraf ben je hopelijk, net als wij, toch tevreden dat je je hebt laten verleiden!

Kamperen op vertrouwen

In Kodachrome Base State Park vinden we onze slaapplek op een camping waar we de enige gasten blijken te zijn! Er is zelfs geen eigenaar of manager te vinden, dus gaat het geld in een envelopje en wordt door de brievenbus gegooid. Mooi dat dit zo op vertrouwen werkt! Het wordt een koude nacht, met temperaturen onder nul… maar Merijn en Steef duiken hun tentje in, gehuld in alles wat ze hebben aan dekens en kleren en ook nog een warme kruik, terwijl wij ons kacheltje aan zetten en lekker in de camper kruipen… Ons respect hebben ze, maar het kan ook te gek hè! 🙂

Knotjedotje en Huppeltje

Het is opvallend zo optimistisch en vrolijk als Merijn en Stefani elke dag zijn. Merijn leeft zich uit met alle plannen die hij maar kan bedenken en Stefani huppelt door het leven en bezorgt iedereen een grote lach op het gezicht. Niets is ze te gek, te moeilijk of te zwaar. Ze zitten er niet mee om ongeschoren of ongewassen door het leven te gaan. Er komt altijd wel weer een dag dat dat weer kan. En dus is Stefani’s haar een bos touw en hangen Merijn’s krullen voor zijn ongeschoren gezicht maar bindt Steef die elke dag weer vrolijk tot een knotje.

De volgende ochtend is de tent volledig bevroren, zelfs van binnen, maar Huppeltje en Knotjedotje hebben prima geslapen. We hopen dat het ochtendzonnetje de tent doet ontdooien terwijl wij aan ons havermout-fruitontbijt gaan. De wolken liggen nog aan de voet van de berg en hullen de gekrulde jeneverbesbomen in een sprookjesachtige mist. Het is prachtig, maar de tent wil niet ontdooien en gaat met ijs en al in z’n hoesje, boven op Berry.

En weer maken we een fantastische ochtendwandeling door spectaculair landschap, tussen rode hoodoos en witte rotsen. Door erosie zijn sommige rotsen veranderd in smalle bergkammen waar we met de nodige voorzichtigheid over heen lopen. En tot ons grote geluk kunnen we het afsluiten met een gratis warme douche, die op deze parkeerplaats staat. De dag kan nu al niet meer stuk!

Onderweg naar Capitol Reef houden we contact via de walkietalkies. Dat is ideaal, want we hebben meestal geen telefoonverbinding. Maar als we in ene hysterische kreten horen, schrikken we ons een hoedje! Het is 11.11… gekkentijd. Een minuut lang mag je je volledig uitleven. Zeer bruikbare kennis die we in ons leven vaker gaan toepassen! Een minuut later is de rust weergekeerd.

Verder leren we het ritme van de dag steeds beter kennen. Eigenlijk zijn er een aantal vaste rituelen in het dagelijks leven te herkennen, afgewisseld met allerlei activiteiten in een van de vele prachtige parken. De dag start altijd met een stevig havermoutontbijt, en ‘s middags een broodlunch, soms met heerlijke omeletjes die buiten op een gasstelletje door Merijn worden gebakken. Aan het eind van elke middag bakt Steef twee grote bakken popcorn en komt er bier of wijn op tafel. Soms wordt er een kampvuurtje gemaakt voor de marshmallows. Dan worden alle mogelijke social media bijgewerkt en tot slot wordt er gekookt. Vlak daarna stort iedereen in en volgt een nacht van 10 uur, zeker nu het winter is.

Reizen is hard werken!

Nu we zo een tijdje met ze meereizen ervaren we dat het reizen niet zomaar een rustige vakantie is. Beiden willen het liefst niets overslaan, dus dat betekent dat er goed gepland moet worden, want ze mogen niet langer dan 3 maanden in Amerika zijn. Dus wordt alles van te voren goed bestudeerd zodat ze hun dagen zo efficiënt mogelijk kunnen vullen.

Daarnaast snappen we nu dat het bijhouden van sociale media ook een echte dagtaak is. De dagelijkse avonturen worden op instagram gezet, de Engelse versie, met foto’s erbij, is bestemd voor andere reizigers zodat ze van elkaar weten waar ze zijn en wat de moeite waard is om te doen. Zo houden ze elkaar via Instagram geïnformeerd. Verder houden ze nog een dagboekje bij voor de blog, wat eens in de maand geschreven wordt voor alle thuisblijvers. Dan ben je voor dat alles ook nog eens afhankelijk van die schaarse moment dat je bereik hebt. En denk maar niet dat het altijd makkelijk is om foto’s in de juiste volgorde en formaat op de website te krijgen! Afijn, wij als trouwe lezers zijn er blij mee, dus bedankt Merijn en Steef, en ga zo door!

Op naar de top

De volgende dag maken we weer een lange prachtige wandeling van 15 km naar een top van Capitol Reef. Capital Reef is een National Park en onderdeel van de Waterpocket Fold, een 160 km lange plooi in de aardkorst die dwars door het zuiden van Utah loopt. Stapeltjes stenen wijzen ons de weg, langs steile kliffen, kleurrijke grillige rotsen en massieve blokken, langs drooggevallen riviertjes en diepe canyons. De laatste 50 meter gaan over steile gladde besneeuwde rotsblokken en dan hebben we de top bereikt: de Navajo Knobs. Het uitzicht is wat bewolkt, maar werkelijk spectaculair!

Een aanrader voor iedereen is Route 24, die we de volgende dag rijden. De vergezichten en het landschap zijn fantastisch. Elke rotspartij of berg is weer totaal anders dan de vorige. Sommige zijn glad en rond, andere lijken slordig opgebouwd uit stukken klei en weer andere steken jubelend omhoog om te laten zien dat de aardkorst uit allerlei kleurige lagen bestaat. Soms lijkt het alsof de lagen aan elkaar vast zitten met een laagje cement. En alles is even groot en indrukwekkend.

Een park vol bogen

Via Goblin Valley (een leuk tussendoortje) komen we bij Arches National Park. We vinden onze eerste gratis kampeerplek, via de onmisbare iOverlander app. In het donker zetten Merijn en Steef hun tent op maar ontdekken dan dat een van de scharnieren ontwricht is geraakt, waardoor hij niet goed uitgeklapt kan worden. Er klinkt wat gemopper en gevloek maar uiteindelijk lukt het om een bout wat losser te draaien waardoor de buizen weer netjes in elkaar vallen. Wat een opluchting. Het zal je maar gebeuren dat je met je auto thuis komt en je huis niet meer in elkaar past!

In Arches National Park kunnen we eerst weer even poepen! Ja, het is een prozaïsch praatje, maar het is nu eenmaal elke dag weer afwachten waar dat kan, en hoe de wc in elkaar zit. Vaak een toilet met daaronder een gat in de grond, soms een echt toilet. En er is altijd zeep en wc papier. Weliswaar van waardeloze kwaliteit maar toch. Het lopen gaat in elk geval een stuk ontspannener na een toiletbezoek!

Arches National Park komt qua schoonheid dicht in de buurt van Bryce. Via de main route bewonderen we een heel aantal arches en daarna lopen we via de primitive loop trail terug. Bij de dark angel, een omhoog stekende monoliet, hebben we koffie verdiend. Een blauw vogeltje hoopt op wat kruimels, en hipt om ons heen. Maar helaas, Merijn en Stefani zijn zeer bewuste en kritische reizigers, en waken ervoor om geen footprints achter te laten, laat staan kruimels. Het vogeltje is dus zwaar teleurgesteld als we weer verder gaan. De primitive loop trail gaat over de kammen van verticaal omhoogstekende rotsplaten. Het vereist een goede focus en wat geklauter en geglij om overal door of over te kunnen maar het is fantastisch om te doen.

Ergens moeten we vanaf de hoogte een klein watertje met houten boomstammen oversteken. Merijn doet dat al rennend langs de zijkanten van de rots. De anderen glijden eerst voorzichtig naar beneden en zoeken met wat hulp hun weg er doorheen. De hele wandeling is een groot feest, zo mooi, uitdagend en afwisselend.

‘s Middags rijden we een scenic route. Zo komen we bij het ‘oog’, een arch in de vorm van een oog, waar we de maan te pakken krijgen. Dan willen we nog een foto maken van een specifieke rots die schuin op een andere rots ligt, in een wankel evenwicht. We moeten ons haasten. Het is nu ieder voor zich, God voor ons allen! Zo snel mogelijk rijden we erheen om nog net op tijd foto’s te kunnen maken in het gouden licht! Weer een dag voorbij met een gouden randje!

Een park vol canyons en dooie paarden

De volgende dag staat de wekker op 6.15 om de opkomende zon te zien schijnen tegen de boog bij Mesa Arch in het volgende park: Canyon Lands. Dat kan tot een uur na zonsopkomst. Maar door de vrieskou vertikt Berry het om zijn trappetje in te trekken… Met heet water raken twee van de drie scharniertjes uit bevroren toestand, de derde vraagt erom en krijgt voor straf een tik met de hamer. Dan rijden we, omringd door roze en blauwe wolken naar Canyon Lands. We haasten ons naar Mesa Arch (800 meter omhoog rennen…) en zijn op tijd. Wauw, de onderrand van de boog glanst als vuur door het ochtendzonlicht en het uitzicht er doorheen is adembenemend en verrukt hangen we er een tijd rond. Zo heeft elk park zijn eigen pareltjes.

En ook Canyonlands is echt een bezoek waard! We maken een aantal kortere wandelingen over een walvisrots, door woestijnachtig landschap, langs prachtige rotsformaties, kraters en canyons met diep daar binnen de Green River en de Colorado River. En in de verte glansen de witte toppen van de La Sal bergen. Het is verbazend om te zien dat de wegen die vroeger door cowboys en later door mijnwerkers werden gebruikt, na tientallen jaren nog steeds niet door de natuur zijn terug genomen. De sporen zijn nog steeds duidelijk zichtbaar. Wat duurt dat lang!

Tegen het eind van de middag bezoeken we Dead Horse Point Statepark. Het park dankt zijn naam aan de legende dat het einde van het plateau door cowboys gebruikt werd om wilde paarden te verzamelen. De sterksten werden uitgezocht en meegenomen. De overige paarden lieten ze afgesloten achter, zodat ze omkwamen van dorst doordat ze de lager gelegen rivier niet meer konden bereiken 🙁

Terug op ons vertrouwde gratis kampeerplekje warmen we weer op en bespreken de plannen voor de komende dagen. Merijn heeft alles tot in de puntjes voorbereid, dat scheelt ons kostbare tijd.

Gratis, gratis, gratis!!!

De volgende dag is het tijd om afvalwater te dumpen en een nieuwe watervoorraad en propaangas in te slaan. Steef zoekt met haar Overlander app de gratis plekken uit. En we worden slim: we douchen bij het pompstation, dumpen dan opnieuw ons afvalwater en vullen opnieuw drinkwater aan! Mmmm, we ruiken allemaal weer heerlijk!

Via de iOverlander app vindt Stefani steeds weer mooie gratis kampeerplekjes. Meestal betekent dat dat we geen water hebben en vaak ook geen toiletgebouw en zeker geen douche. Maar dat geeft niet. Onze camper geeft ons de meest noodzakelijke luxe en we vinden altijd wel weer plekjes waar we kunnen bijvullen.

Ook kun je via de Google Maps te weten komen waar de goedkoopste benzine te vinden is. Voor $ 2,60 krijg je 1 gallon dus dat is minder dan 65 Eurocent per liter. Wat een verschil met Nederland.

Ja, door zo bewust te leven lukt het ze hopelijk om het 20 maanden lang uit te zingen, want zo te zien hebben ze nog lang niet genoeg van dit vrije leven. Tot nog toe leven ze nog volgens de financiële planning, dus het komt vast goed.

Ganzennekken, indianen en monumenten

Via Goosenecks State park rijden we naar Monument Valley. Het landschap is glooiend en her en der liggen huizen verspreid in dezelfde tinten als het landschap. Het ziet er verwaarloosd en eenzaam uit. Huizen midden in het kale landschap, zonder tuin of wat ook. Soms is er een school en een tankstation. Bij Goosenecks Statepark wordt het landschap weer ruiger, met kliffen en steile bergwanden met inhammen. In het park meandert in een 300 meter diep ravijn de San Juan River zo erg dat de 10 km die hij lang is maar 2,5 km hemelsbreed beslaat. Het is een woest en onaanraakbaar landschap, maar hierdoor ook fascinerend. De rivier ligt in de diepte en is overal omringd door sterk gegroefde kliffen. Het is koud en er is geen leven te zien.

De dag vordert al aardig en we willen weer graag een gratis slaapplek, dus besluiten we morgen door te reizen naar Monument Valley en vandaag bij de Mexican Hat te slapen, een grappige rotsformatie die sprekend op een sombrero lijkt. Het is nog maar 14.30 en we hoeven helemaal niets meer. Een unicum in deze vakantie 🙂

Dat wordt dus chillen, met bier, popcorn, cranberries gehuld in wit chocola en beef jerkies. We zitten lekker in het zonnetje, draaien Hotel Californië op advies van Ally en Hilde, krijgen advies van Steef over Death Valley en Mojave Park, waar we heen zullen reizen nadat we van hen afscheid hebben genomen.

Dan is het de dag van Monument Valley. We hebben er weer zin in! Al snel zien we deze bijzondere rotsen vanuit de verte liggen, omringd door goudgeel gras in de zon en overal plukjes groene lage struikjes. Als we recht op Monument Valley afrijden maken we een paar stops voor wat bijzondere foto’s. Wetende dat het in de zomer hier hartstikke druk is, zien wij alleen maar een verlaten weg voor ons met in de verte deze imposante rotsblokken. Af en toe rijdt er een auto maar er is zat tijd om foto’s te maken, midden op de weg.

In de vallei wordt het prachtige beeld wat verstoord door verspreid staande huisjes, caravans, auto’s en in de verte een heel toeristendorp, een school met 6 schoolbussen, Navajo markthallen, enorme restrooms en tal van toeristenaanbiedingen, te paard, per auto, in een tipi etc etc. Gelukkig hebben wij niets met de zomerse drukte te maken en kunnen rustig genieten van de wild cat trail, een wandeling van 7 km om de West Mitten butte, een van de prachtige rotsformaties. Het is grappig om te zien dat er soms bordjes staan met ‘very steep’ of ‘extremely difficult’ op plekken waar wij onze schouders niet voor op halen. Het geeft aan wat voor publiek hier doorgaans komt. De scenic route kunnen we alleen met Berry rijden, want RV mag deze grindweg niet op, en hij zou trouwens ook uit elkaar rammelen van ellende; zo slecht is deze weg. En dus gaan eerst Merijn en Steef op pad met Berry en ruilen we daarna om. De eerste keer dat we in Berry mogen rijden; en wat rijdt hij lekker licht en geluidloos! De route is 21 km lang, inderdaad erg hobbelig, en leidt ons langs allerlei prachtige rotsformaties zoals de 3 zussen, de kameel, de olifant, de kubus, de totempaal, de north window outlook enz. Allemaal prachtig!

Het gebied is eigendom van de Navajo Indianen, of misschien willen ze liever First Nations genoemd worden. De First Nations die wij ontmoet hebben, zijn over het algemeen redelijk stug en hebben de minder betaalde baantjes. Maar een vrouw die we halverwege de rit in de vallei ontmoeten is heel vriendelijk en vertelt ons uitgebreid over haar zelfgemaakte sieraden. We kopen er wat kleine cadeautjes voor de thuisblijvers.

Het valt op dat alles hier (veel) geld kost en Merijn stelt de vraag of het terecht is dat alles hier gericht is op het maken van winst? De andere parken zijn veel goedkoper of gratis. De staat stelt zich tot doel om mensen er kennis mee te laten maken en op die manier bewustzijn te creëren voor het belang om dit te behouden. Monument Valley is in handen van de Indianen en zij hebben duidelijk een ander beleid. Blijkbaar stoot het echter geen toeristen af. Na een fantastische dag rijden we door richting Page. Op de volgende gratis kampeerplek, nu zelfs op een echte camping, genieten we van de mooiste zonsondergang ever. De hemel kleurt fel rood, blauw, oranje. M&S kiezen met blijde overtuiging weer voor het bed boven de stuurhut, want buiten is het ijskoud!

Jarige antilopen

Wat de volgende dag weer heel bijzonder maakt, is een bezoekje aan de Lower Antelope Canyon, een perfecte plek om alvast de verjaardagen van Merijn en Stefani te vieren. Brian, onze Navajo gids, neemt een groepje van 8 mensen mee naar een labyrint van smalle gangen in een heel nauwe canyon waar je soms de lucht niet eens ziet. In eens zijn we omringd door zandstenen golven die hoog boven ons de lucht in krullen. Het licht dat van boven naar binnen valt, maakt het tot een mysterieus en fascinerend schouwspel en kleurt de smalle kloven van goud tot rood en bruin. En dan nog af en toe de blauwe lucht erboven; we zijn sprakeloos! Brian wijst ons op de figuren die de rotsen of juist de lucht vormen: een drakenkop, een zeepaardje, een boegbeeld op een schip, een haai, een beer enz. Hij is superhandig met iedere mobiel en helpt iedereen om het licht juist in te stellen en mooie foto’s te maken. Brian maakt de wandeling daarmee nog mooier en leuker dan het sowieso al zou zijn. Na afloop trakteren Merijn en Steef ons op overheerlijke raspberry cheesecake en enorme cinnamon rolls en zingen we een vervroegd happy birthday! Het is vrijdag de 13e, echt onze geluksdag dus!

Berry

Op onze nieuwe kampeerplek bij Page, uiteraard weer gratis, geven Merijn en Steef nog wat uitleg over Berry. Echt over alles is nagedacht. Het gasfornuis rolt soepeltjes langs zijn rails. Bestek ernaast, pannetjes eronder. Etenswaren die muisproof zijn zitten in een mandje. De rest in gesloten bakjes. Het tafeltje valt precies in een uitsnede naast de koelkast die ervoor is gemaakt. Stoeltjes bij de zijdeuren. Ze weten precies waar alles staat, ook als dat niet logisch is. De bakolie staat bij de boormachine. De accu erachter. Bij de surfspullen, de hangmat en de flippers kun je komen als je de onderste lades van de klerenbakjes eruit haalt. Enz enz. Het past precies en is strak georganiseerd. Met de nodige discipline weten ze het ook zo te houden.

Ook doen ze even voor hoe je bij noodweer ook in Berry zelf kunt slapen. Je moet niet claustrofobisch zijn, want dan overleef je het evengoed niet. Dubbelgeklapt vouw je jezelf tussen 40 cm ruimte. Als je eenmaal ligt is het plafond 10 cm van je neus verwijderd… Steef weet hoe je jezelf dan rustig moet houden. Zeg steeds: dit is gewoon het plafond… er is niets aan de hand… dit is gewoon het plafond… er is niets… Wij blijken iets minder lenig te zijn dan zij, maar liggen uiteindelijk ook gestrekt in dit coconnetje. Als Frank op zijn zij ligt, zit hij klem tegen het plafond. Dus hij hoeft niet meer bang te zijn om om te vallen.

Grand Canyon

In de Grand Canyon gaat het echt koud worden: temperaturen tussen de -4 en -11 graden. We vragen ons af of RV dat aan kan. Hij mag uiterlijk 24 uur in een vorstomgeving zijn. Als het langer is, moeten we de defrost procedure volgen en dat betekent dat we dan geen bruikbaar water meer hebben, omdat alles antivries bevat. Maar er staat een mooie wandeling op de planning dus we wagen het erop.

We rijden via de Horse Shoe Bend. We dalen een stukje af naar de rand van een ravijn. In de diepte meandert de Colorado in de vorm van een hoefijzer. De randen van de afgrond zijn niet afgebakend waardoor het fotograferen van het spectaculaire uitzicht soms gepaard gaat met een omkerende maag. Als ook Ollie op een puntje van de rots mag zitten, kan Steef het bijna niet meer aan.

Dan volgt een 2,5 uur durende reis naar Grand Canyon. Om 11.11 klinken er weer gestoorde geluiden door de portofoons. Ollie is gek, met een lepel in zijn bek…

Om 11.12 keert de rust weer terug. 🙂 We volgen de Colorado rivier die zijn oorsprong heeft in de Rocky Mountains en verantwoordelijk is voor de vorming van de Grand Canyon. Het landschap is glooiend met her en der een sterke afdaling of helling. Om ons heen zijn overal ronde glooiingen en heuveltjes in zandkleur, bruin, rood en groen. Verder is het landschap kaal, rood zand met groene polletjes en gouden graspluimen met her en der weer eenvoudige huizen van hout of leem op afstand van elkaar met grote auto’s of oude caravans er om heen.

Geleidelijk wordt het landschap ruiger en volgen we meerdere kleinere canyons. Zo komen we de Grand Canyon in. De randen van de canyon liggen 10 mijl uit elkaar! En de canyon zelf is 447 km lang. In de diepte, 1.600 meter onder ons, loopt de snelstromende Colorado. Een enorme kloof dus. Deze keer staan we op een betaalde camping met zo waar een warme douche!

Niet zo mooi maar wel een beleving

De volgende dag gaan Merijn, Stefani en Frank een deel van de South Kaibab Trail doen. Een tocht van 9 km waarbij 600 meter afgedaald moet worden. Rona houdt boven de wacht, gezien de conditie van haar knie. Al snel begint het te sneeuwen. Als ze om 8.30 beginnen, sneeuwt het lichtjes en het waait hard. Het is rond 0 graden, dus ijzig koud. Maar van lopen word je warm, en de sneeuw blijft wel dwarrelen maar echt veel wordt het niet. Zo lang je langs de bergwand afdaalt, is het allemaal prima te doen. Zodra je echter om een punt heen gaat, wordt je zo wat weggeblazen en is het echt guur. De uitzichten zijn mooi, en het is ook leuk om een stuk dichter bij de vloer van de kloof te komen. Maar door het grijze weer is het natuurlijk lang niet zo mooi als het had kunnen zijn maar het blijft een beleving. En we houden ook hier weer wat mooie foto’s aan over.

Na dik anderhalf uur wordt het laagste punt van vandaag bereikt. Tijd voor koffie met een lekker reep. In de diepte beneden ons zien we het pad van de berg af ‘duiken’. Een paar honderd meter lager zien we een kolonne muildieren aankomen met passagiers. Die mogen ons natuurlijk niet inhalen, dus de terugtocht wordt ingezet. Halverwege pauzeren we weer even op een plateautje, en daar komen even later ook de muildieren aan. De passagiers zitten natuurlijk de hele tijd stil, dus ze hebben het allemaal vreselijk koud. We hebben meer medelijden met de mensen dan met de beesten. Een puber zit erop met een spijkerbroek vol gaten. Arm kind!
Boven gekomen blijkt het daar past echt gesneeuwd te hebben. Alles is wit, hoewel het wel net lijkt te dooien. Het waait nog steeds hard, dus we vluchten het visitor center in om een film te bekijken over de Grand Canyon. Daarna dubben we nog of het nou verstandig is om deze nacht nog hier te blijven. Na telefonisch overleg met onze verhuurders en met de ouders van Stefani denken we dat het moet kunnen. De verhuurder zegt dat de kou in de Grand Canyon geen probleem is: er zijn nog veel koudere plekken. Ze geeft ons de tip om eventueel nog wel ons afvalwater te dumpen en de watervoorraad helemaal op te maken. Maar als we aan het eind van de middag proberen te dumpen, blijken de kleppen onder de camper al zo vast te zitten dat dat niet meer gaat lukken. Op hoop van zegen dan maar: de hele nacht de kachel aan, en morgenochtend op tijd vertrekken naar lager gelegen gebieden. Dat is overigens wel minstens twee uur rijden. Onze plek op de camping is nog vrij. We glijden er door de sneeuw op, en laten ons verder insneeuwen.

Toen de drie lopers naar beneden waren, heeft Rona zich vermaakt met het bijwerken van deze blog. Dat waren dus een paar nuttig bestede uren. Want morgen is het bonte avond. Dan gaan we bij het kampvuur de blog voorlezen, marshmallows roosteren en stukjes doen. Want dat laatste, daar houdt Steef zo veel van dat ze nu al zin heeft in haar bruiloft.
Maar eerst moeten we de langst uitgestelde maaltijd eten… rijst met bonen. Vanaf het begin van onze reis kondigden ze al aan dat dit een soort noodrantsoen zou zijn wat je in principe nooit eet, maar ook dit was een ervaring die we volgens hen niet mochten missen. We startten de maaltijd dan ook niet met ‘eet smakelijk’ maar met ‘sterkte’…

Het levert in elk geval brandstof op voor de koudste nacht die we tot nog toe hebben gehad: -13! ‘s Ochtends is het ijskoud omdat de accu het begeven heeft. En dan doet de kachel het dus ook niet meer. Gelukkig doet de motor het nog en kunnen we de boel weer een beetje opwarmen, en de accu weer opladen. Buiten zien we overal de sporen van de coyotes die we ‘s nachts ook al om ons heen hoorden!

Damn Dam

Op onze laatste dag rijden we bijna 400 km naar Lake Mead, waar we de Hoover Dam willen bewonderen. Deze dam blokkeert de Colorado River en voorziet met het water uit Lake Mead de wijde regio van water en stroom, zelfs tot in Mexico. Als we in de buurt komen van de dam, dan volgt er een strenge controle en worden zowel Berry als onze camper volledig gecontroleerd. Berry moet zelfs z’n tentje uitklappen. Daarna mogen we door en komen we in een stroom auto’s terecht. De camper moet op het achterste parkeerterrein staan en Berry mag in de parkeergarage naast het visitor center. Wat ze er niet nabij vertellen is dat Berry ook best wel op het achterste parkeerterrein had gemogen. Maar die plekken zijn gratis, dus verwijzen ze de ‘gewone‘ auto’s naar de parkeergarage waar 10 $ voor betaald moet worden… Als ook het visitor center nog 10 $ pp blijkt te kosten is de lol er voor Merijn en Steef al snel af. Damn Dam! Ze voelen zich flink genaaid en uit solidariteit gaan we na een korte wandeling over de dam gauw door naar de camping bij Lake Mead. Daar wacht ons een kampvuurtje met hotdogs en marshmallows! En natuurlijk het hoogtepunt van deze dag: het voorlezen van deze veelste lange blog… als herinnering van een onwijs leuke tijd die we met elkaar hebben gehad in dit prachtige deel van Amerika. Dank jullie wel Merijn en Steef!

« van 9 »

4 gedachten over “Twee weken op avontuur met Merijn en Stefani

  1. Waaauwee zo leuk en mooi om te lezen!!!! Wat een overdaad aan blijheid, ff normaal doen hoor. En kom maar door met die cadeautjes voor de thuis blijvers :p.

  2. Wat een fantastisch verslag Rona. Ik heb genoten van al jullie avonturen. Wat beleven jullie veel. Merijn en Steef wat doen jullie het super en wat is alles goed georganiseerd. Mijn petje af. Jullie doorstaan alle ontberingen met een lach. Merijn voor je verjaardag geef ik je slaapplaats in een hotel samen met Steef. Kijk maar wanneer het uitkomt om daar gebruik van te maken. Nogmaals bedankt voor al jullie fantastische verhalen. Liefs en kus.

  3. Merijn en Steef. De betaling komt eraan. Ik moet hem nog bevestiging, maar ik heb hulp daarbij nodig. Moet nog een app downloaden en dat lukt niet. Komt goed.

Geef een antwoord