1.000 kilometer cactussen & een hoop gezelligheid

“Parkeren vóór de grens, lopen naar gebouw rechts, dan naar kassa buiten, terug naar binnen, daarna weer naar..etc etc.” We lezen de stapsgewijze, duidelijke uitleg in de iOverlander app nog even goed door vlak voor we bij de grens aankomen. Er staat in ieder geval erg duidelijk dat je de parkeerplaats voor de grens niet moet missen en lopend alles moet regelen. Gefocust op zoek naar dé parkeerplaats rijden we naar de grens. Maar het is makkelijk; we zien een Zwitserse camper en onze Italiaanse vrienden al op de parkeerplaats staan als we aankomen. De Italianen zijn we in Valley of Fire tegengekomen en daar hebben we al een tijdje contact mee omdat we tegelijk naar Mexico zouden gaan. Dat het precies tegelijk zou zijn, was toeval! Alle drie de koppels leggen hetzelfde ritueel af bij de grens:

  1. Parkeren voor de grens.
  2. Gebouw in voor invullen visum-formulier.
  3. Naar een kassa buiten voor betalen visum.
  4. Terug naar binnen voor je visum en een stempel in je paspoort.
  5. Over de grens lopen naar Mexico en in de apotheek naast de grens een kopie maken van je nieuwe visum.
  6. “Illegaal’ terug over de grens naar USA lopen en bij de kassa buiten de kopie van je visum samen met kopies van je paspoort en autopapieren overhandigen en een TIP (Temporary Import Permit) kopen voor de auto.
  7. Met de auto de grens overrijden en hopen dat je groen licht krijgt, zodat je auto niet doorzocht wordt. We were lucky!
  8. Naar de Amerikaanse grens en daar je Amerikaanse visum uit je paspoort laten halen.
  9. Naar de OXXO (een Mexicaans winkeltje die op iedere hoek zit) om een SIM-kaart te kopen.
  10. Naar de McDonalds om met de wifi de SIM-kaart te activeren.
  11. Taco’s eten bij Taqueria Los Amigos
  12. De stad uitrijden.

We zijn in Tecate de grens overgegaan omdat we hadden vernomen dat het een rustige, prettige grens is. En dat klopte! Iedereen is er super behulpzaam en aardig. Zodra de douane zag dat we Nederlanders zijn, strooide die gelijk blij met namen van Nederlandse voetballers en hielp ons met het formulier. We oefende bij de kassa nog wat Spaans, maar ze spraken eigenlijk ook allemaal prima Engels. Bij het kopen van de SIM-kaart werd ons Spaans wel echt op de proef gesteld. Niet alleen sprak de caissière enkel Spaans, ook het bandje om de SIM-kaart te activeren was volledig in het Spaans. Ik was blij dat Merijn iets beter heeft opgelet tijdens de Spaanse lessen thuis, want hij regelt voor ons allebei een werkende SIM-kaart! Zodra alles geregeld is, gaan we gelijk lekker taco’s lunchen. Mijn Spaans bleek ook hiervoor duidelijk nog wat oefening nodig te hebben, want ik bestel per ongeluk het verkeerde. Haha, gelukkig is alles lekker hier!  

De overgang van USA naar Mexico is een extreme. We hadden verwacht dat Baja nog redelijk Amerikaans zou zijn en dat het langzaamaan richting het zuiden over zou gaan naar een complete Mexicaanse cultuur. Maar nee, over de grens was het direct in één keer totaal anders. De brede asfaltwegen hadden plaatsgemaakt voor smalle wegen met topes (hoge drempels; soms aangekondigd, soms je hoofd tegen het plafond), gaten, modder en overstromingen. De fastfoodketens zijn vervangen voor taquerias in bouwvallige hutjes en van de strak georganiseerde steden gingen we nu naar chaotische dorpjes. Het is echt wel even wennen in het begin, maar ondertussen zijn we er dol op! Iedereen zegt elkaar vrolijk gedag, er zijn vrolijke pleintjes vol terrasjes en prachtige kerkjes. Ik weet zelf nog niet zo goed waarmee ik Mexico moet vergelijken; wellicht een combinatie van Spanje en Afrika. 

Een bijzondere kerstavond

Carlo en Serena komen uit Milaan en reizen in een jaar van Alaska naar Argentinië. We zijn blij dat er nog overlanders in de buurt reizen, want op Instagram zien we dat de hele lichting van dit jaar al onderin Baja California blijkt te zijn. Gelukkig zijn er meer gekken, die het nog lang in de kou van Amerika hebben volgehouden.

Carlo en Serena hebben in een Facebook-groep met mensen uit Baja California gevraagd naar aanbevelingen voor de kerstdagen. Dit leverde een uitnodiging op om kerstavond te dineren bij Mexicanen thuis. Of we zin hebben om met ze mee te gaan?  “Wel ja joh, go with the flow” zegt Merijn. Oke let’s do it, we zien wel waar het schip strandt. Onderweg naar de ranch hebben we nog een lichte twijfel of het een goed idee is om onze eerste avond in Mexico naar wild vreemde te gaan. Terwijl we duidelijk het luxere gedeelte inrijden maken we nog wat grapjes over een drugs kartel, maar voor je het weet staan we in onze meest nette kleding (had weinig met netjes te maken) voor de enorme poort met een snor erop.

Zodra we worden ontvangen door de familie is alle twijfel direct weg, wat een ontzettend lieve familie en de ranch is werkelijk waar prachtig! Een ruim huis, een gastenverblijf (waar we direct mochten douchen en ons bed werd klaargemaakt), een groot landgoed met paardenstallen, olijfbomen, citrusbomen en wijngaarden. Deze Mexicanen hadden het duidelijk goed voor elkaar in het leven en genieten van de ranch in de wijnstreek op 1,5 uur rijden van de grens.

Polo en zijn vriendin zijn onze leeftijd en houden van kamperen in de USA en Baja, zij waren degenen die in de Facebook-groep hadden gereageerd. Het was de eerste keer dat ze zoiets deden en waren dan ook enthousiast dat het zo goed met ons klikte. De ranch is van Polo’s ouders (Polo & Gaby) en ook samen met hun dochter (Gaby) genieten we van een heerlijk kerstdiner. In Mexico is het gebruikelijk om je kinderen naar jezelf te vernoemen, mocht je de weg kwijt zijn geraakt met de namen. Ze spreken alle vijf overigens perfect Engels, dus dat maakte het lekker makkelijk!

Omdat we niet met lege handen wilde aankomen, hadden we in Tecate nog wat gebak ingeslagen. Zelf iets koken zagen we niet echt zitten onderweg van de grens naar hen huis. De Italianen zouden geen Italianen zijn als die wel meer dan een uur los gingen in de keuken, terwijl wij genoten van Mexicaanse borrelhapjes en verhalen van de familie. Uiteindelijk kwamen ze met overheerlijke arancini en was het tijd om aan tafel te gaan. Het was een verrukkelijk diner en we leren van alles over Mexicaans eten, krijgen reistips en leren hoe het leven er hier uitziet. Om 12 uur ’s nachts zitten we nog lekker na te tafelen, wanneer de moeder en schoondochter uit de keuken komen met een gebakje met kaarsjes erop. Merijn’s verjaardag wordt ingewijd met een Mexicaans verjaardagslied, gezongen door de hele familie! Twee uur later en propvol van al het eten en de eigengemaakt rode wijn, rollen we om 2 uur ’s nachts ons gastenverblijf in. Het was een bijzondere avond!!

De volgende ochtend staat er een heerlijk Mexicaans ontbijt voor ons klaar (burrito’s gevuld met roerei, kaas en avocado) en krijgen we een uitgebreide rondleiding over het terrein. We spreken af om oud en nieuwe met Polo en zijn vrienden te vieren op een strand in het zuiden van Baja, krijgen nog een fles eigengemaakte wijn en olijfolie mee en nemen dan afscheid van elkaar.

Compleet gesloopt van de late avond rijden we naar de eerste de beste camping in Ensenada. De Italianen hadden nog een uitnodiging gehad van Italiaanse mensen die hier wonen en gaan voor een tweede kerstdiner. Wij slaan het vriendelijke aanbod om wederom mee te gaan af en storten vroeg ons tentje in. Na bijna 10 uur slaap zijn we bijgekomen. Het is wat zo’n avond, na 5 maanden met z’n tweeën zijn en vroeg slapen, haha!

Expeditie 20 graden

De peninsula van Baja is ruim 1.500 km lang. Het noorden is een ideaal gebied voor het verbouwen van wijn en hier vind je veel grote landerijen met wijn- en boomgaarden. De rest van Baja bestaat uit woestijngebergten, met heel veel grote cactussen. Het zuiden van Baja staat bekend om de mooie stranden, goede surfspots en kleurrijke dorpjes. Het noorden is momenteel nog niet heel warm en na de laatste hele koude weken in de USA, zijn we allebei heel erg toe aan zon, zee en strand. Dat het nu ook regenseizoen is overtuigt ons helemaal; gas erop en naar het zuiden rijden tot de temperatuur boven de 20 graden uitkomt.

Na de eerste dag rijden komen we tot 13 graden in El Rosario, hier vinden we een prachtige camping in een canyon aan zee. De steile weg naar beneden ziet er uitdagend uit, maar we denken dat het wel moet kunnen. Hij is erg modderig door de vele regen en in het midden zit een diepe greppel waardoor het regenwater is gelopen. Onderweg naar beneden blijkt al snel dat we overmoedig waren, we glibberen alle kanten op en de redelijke afgrond aan de linkerkant zorgt voor aardig wat paniek van mijn kant. Gelukkig weet Merijn de auto veilig naar beneden te glijden. Eenmaal daar besluiten we terug omhoog te gaan. Het gaat vannacht opnieuw stortregenen en dat zal de weg alleen nog maar gevaarlijker maken. Na een grondige inspectie wat de beste route en methode zou moeten worden, rijdt Merijn omhoog. Ik durf deze keer niet in de auto, dus film het van een veilige afstand terwijl Berry met tempo de weg omhoog schiet. Het gevaarlijke stuk met afgrond gaat helemaal super, maar net op het laatste stukje zorgt een minuscuul stuurfoutje ervoor dat Berry’s twee linkerwielen in de greppel glijden die midden in de weg zit. Opnieuw in paniek ren ik naar de auto die totaal scheef staat met twee wielen diep in de greppel; fuck!

Met niemand in de buurt, de zon die bijna ondergaat en de greppel die achter de auto écht te diep wordt, is dit niet de ideale situatie. Merijn kan de auto niet uit door de scheefheid. Het komt dus aan op mijn aanwijzingen, maar alsof de hele situatie nog niet stressvol genoeg was springen er op dat moment ook nog drie dolenthousiaste honden van de landeigenaar op me. Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik dat alles behalve fijn vindt. Maar goed, met mijn hart in mijn keel geef ik aanwijzingen, de auto moet achteruit tot vlak voor een nog diepere greppel. Gelukkig komt Berry er uiteindelijk uit en compleet onder de modder rijden we naar boven.

Op dat moment komt er een Amerikaans stel aan met een camper, we weerhouden ze voor dezelfde fout en besluiten samen bovenop de canyon te slapen. Zelf kunnen we gelukkig ook weer lachen en de drie hondjes blijken schatjes te zijn. Ze houden ons de hele tijd gezelschap en eentje slaapt zelfs onder de auto op de hoes van de tent. Super die gratis waakhonden hier! De nacht is stormachtig met hele harde regen en veel wind. We besluiten in de auto te gaan slapen, jammer voor het hondje, want zijn heerlijke plekje op de hoes van de tent moet worden opgeofferd. Ik moet ook maar wennen aan de (wilde) honden, want het stikt ervan in Mexico! Onder overlanders is het dan ook meer regel dan uitzondering dat er onderweg een zwerfhondje wordt geadopteerd.

De volgende dag toppen we de tank van Berry helemaal af en is het tijd om de woestijn te trotseren. Vandaag staat het eerste stuk van 350 kilometer cactussen zonder enige faciliteiten op het programma. Gelukkig is de weg een stuk beter dan het eerste stuk in Mexico. Ondanks dat die redelijk smal is, zijn hier geen random gaten meer in het asfalt. De hoeveelheid modder en mega grote plassen water nemen ook steeds verder af hoe verder we naar het zuiden rijden. De regentijd zorgt ervoor dat het hele land super groen is. Het is een prachtige route tussen de mega cactussen. We hadden gelezen dat er grote cactussen zouden staan hier, maar dat ze ook echt ruim 15 meter hoog zijn was een verrassing! We vinden onderweg een plekje om te lunchen tussen de cactussen en vervolgen daarna onze weg naar Coco’s corner.

Coco’s corner blijkt volgens IOverlander een must see te zijn onderweg naar het zuiden.

Het is een huisje met een stuk land eromheen van een oude invalide man. Hij woont in de middle of nowhere in de woestijn, maar langs een populaire off-road route. Zijn hele kamer hangt vol met slipjes en foto’s. Het is een bijzonder figuur vol verhalen van alle mensen die hem opgezocht hebben. Hij biedt alle voorbijgangers een biertje aan en geniet duidelijk van gezelschap. We besluiten wat eten voor hem te koken en maken daarna dankbaar gebruik van zijn aanbod om gratis te slapen op het terrein.

Finally: zon, zee & strand

Het vertrek van Rona, Frank & hun luxe camper, in combinatie met de kou van de afgelopen maanden, de aanhoudende rugpijn, de feestdagen zonder familie en de overgang naar een nieuw land waar alles anders is, creëert bij mij mijn eerste mentale inzinking deze reis. Het is nog niet eerder voorgekomen dat het allemaal even te veel is, maar het hoort er vast bij als je zo lang op reis bent. Gelukkig vinden we juist op die dag een heerlijk plekje, met de ingrediënten waar we al maanden naar uit hadden gekeken: zon, zee & strand! En ons doel van 20 graden of meer wordt hier ook behaald! 🙂 Het was het eindeloze cactussen kijken waard!  We zetten ons kamp op aan Laguna Ojo de Liebre. In deze lagune komt een groot deel van alle grijze walvissen van de wereld samen om in het warmere water te paren en hun kinderen groot te brengen. Het is het begin van het walvisseizoen, dus met een beetje geluk zien we ze morgen als het licht is voorbij zwemmen.

Met joelende cayotes (die we vanuit het tentraampje zien rennen), pelikanen, heel veel vogels en een prachtige zonsopgang worden we wakker in het paradijs. We besluiten de hele dag hier te genieten en hebben het park voor ons alleen. Tijdens het ontbijt spot Merijn met de verrekijker al een grote groep dolfijnen en niet veel later zien we ook de walvisspuiten. Helaas blijven de walvissen ver van de kust zwemmen, maar gedurende de hele dag zien we de splashes aan de horizon. Het is een bijzonder plekje met alle beesten om ons heen en we genieten intens van de warme zomerzon!

’s Avonds komen er nog een aantal kampeerder bij, het blijken allemaal Amerikaanse windsurfers te zijn. Dit is een mooie tussenstop voor ze onderweg naar La Ventana; het kite- en windsurfparadijs van Baja. Terwijl we met een koppel op het strand staan te praten, wordt hun hondje Fifi bijna gepakt door een coyote. Die was heel sluw achter ons langsgelopen. Gelukkig kon het baasje Fifi net op tijd pakken en eindigde Fifi niet in stukjes!

Helaas is kiten en kajaken niet toegestaan op de lagune, dus na 1,5 dag relaxen op het strand zijn deze twee wiebelkonten alweer toe aan een nieuwe bestemming. De goede verhalen over La Ventana van de windsurfers om ons heen motiveert ook om door te reizen!

Mexicaans eten & terrasjes

Polo (de vader) had ons getipt om onderweg een aantal missieposten te bezoeken. Deze zijn hier in de 18e eeuw gebouwd door Spaanse missionarissen. Het vaste land van Mexico was toen al een Spaanse kolonie, maar Baja was eigenlijk een soort niemandsland. Door over het hele schiereiland op een dag loopafstand missieposten te stichten, hoopten de missionarissen de lokale bevolking te bekeren en de Spaanse taal en cultuur te onderwijzen. De posten bestaan uit oude koloniale gebouwen vaak met een mooie tuin eromheen. Sommigen liggen nu nog steeds erg afgelegen en kosten uren over hobbelige wegen om te bereiken. Om anderen is gaandeweg een dorpje ontstaan, dus dan is het wat makkelijker.

De eerste die we bezoeken staat in het dorpje San Ignacio. We worden helemaal vrolijk van dit dorpje met gekleurde huisjes, gezellige pleintjes én terrasjes. Na bijna zes maanden reizen door Canada en de USA miste we de terrascultuur van Nederland enorm, maar hier in Mexico houden ze er gelukkig wel van. We kunnen het dan ook niet laten om lekker in de warme zon op het terras te lunchen. En oh oh ohhhhh wat is het eten heerlijk in Mexico!! Het is sowieso al fijn dat het heel goed betaalbaar is om uit eten te gaan, maar het is ook echt ongelofelijk lekker! Tacos, burritos, enchiladas, quesedillas, gevulde pepers…we hebben alles binnen een week al meerdere keren geprobeerd! Ondertussen hebben we onze lunch met brood vervangen voor een warme (Mexicaanse) maaltijd. Iets wat we al veel eerder hadden moeten bedenken in de USA; want het scheelt ’s avonds koken in de kou.

Onze laatste stop, voordat we Polo en zijn vrienden opzoeken voor een oud-en-nieuw-feestje, is het stadje Mulegé. We vinden een prachtige camping in een groene oase aan de rivier. We doen nog even gezellig met een aantal Duitse reizigers naast ons, maar die waren ons iets te stoned/hippie-achtig, dus we besluiten naar het stadje te lopen voor een biertje. Wat heerlijk dat we naar een stadje kunnen lopen vanaf een camping, ook dat kon nooit in Canada en de USA! We ‘flaneren’ lekker door het dorpje en krijgen bijna een zomers vakantiegevoel.

Jaarwisseling

Zodra we aan komen rijden op het strand zien we Polo, zijn vriendin en nog twee andere koppels vrolijk zwaaien. Ze staan in een prachtige baai met de tentjes op het strand. Op dit strand mag je voor 200 pesos (10 euro) per nacht kamperen, inclusief palapa (schaduw overdekking van palmbladeren). Er was een mooi plekje naast ze vrij voor ons, perfect! Oud en nieuw vieren op een Mexicaans strand klinkt wellicht heel tropisch, maar helaas wilde Moeder Natuur 2019 afsluiten met een flinke avond regen.

Het mocht de pret niet drukken en onder de palapa en een partytent vermaken we ons prima! Wellicht dat de hoeveelheid bier en tequila daar ook wel een aandeel in had… hahaha! De volgende ochtend moeten ze alle zes terug naar huis rijden (Tuijana en San Diego). Dat is ongeveer 14 uur rijden en aangezien ze al redelijk gesloopt waren van de vorige avond feesten, wordt er besloten de Nederlandse oud-en-nieuw maar te vieren. Om 16u ’s middags poppen de champagneflessen open en om 23 uur ligt iedereen helemaal gesloopt in de tent. Rond middernacht horen we nog een paar campinggasten blij joelen, maar verder is het enige geluid dat we horen de rollende golven op 4 meter afstand van de tent. Iedereen is al lekker aan het slapen en bijna niemand geeft hier om het echte 00:00 uur moment. We vinden het helemaal prima! 🙂

Het is leuk om drie Mexicaanse koppels van onze leeftijd te ontmoeten. Ze wonen allemaal in het grensgebied en werken in San Diego. Hoewel ze aan de andere kant van de wereld wonen, is het opvallend hoeveel we gemeen hadden met ze. Helaas hoort bij het reizen niet alleen nieuwe vrienden maken, maar ook nieuwe vrienden snel weer achter moeten laten. Maar wellicht komen ze ooit naar Nederland, één van hen houdt in ieder geval erg van regen en kou… dus dat biedt perspectief! Haha!

De hoeveelheid tequila hakt er aardig in en 1 januari verschilt weinig van hoe we het in Nederland normaal gesproken doorbrengen: suf en brak. 2 januari besluit Moeder Natuur gelukkig dat 2020 wel wat meer zon kan gebruiken en dit levert een heerlijke tropische dag op het strand op. Na 6 maanden reizen hebben we eindelijk voor het eerst in de zee gezwommen! Onze kajak ook trouwens, we hebben een heerlijk stukje gekajakt, deze keer gelukkig zonder omver geblazen te worden!

Gringo’s

Het stikt in Baja California van Gringo’s, oftwel Amerikanen. Mexicanen noemen ze Gringo’s, waar de naam precies vandaan komt is onduidelijk. Maar Americanos is te verwarrend (kan iedereen zijn van Alaska tot en met Argentinië) en Estadounidense (UnitedStatean) is te lang. Wij hebben in ieder geval van onze Mexicaanse vrienden geleerd om vooral bij militaire checkpoints en politie te laten blijken dat je geen Gringo bent. Maar ondertussen zijn we al vijf militaire checkpoints door, hebben we nooit gezegd dat we geen Gringo zijn en mochten we altijd vrolijk doorrijden zonder doorzoeking. Ze zijn duidelijk niet geïnteresseerd in toeristen.

De Amerikanen die hier zijn noemen zichzelf liever snowbirds. Ze overwinteren met hun camper voor maanden in Baja. De gemiddelde leeftijd van deze snowbirds ligt hoog en de één is nog meer wappie dan de andere. We matchen nog niet helemaal lekker met deze reizigers met lange grijze paardenstaarten, maar vermakelijk is het wel. Verder is het leuk om te zien dat het in Baja naast de snowbirds, stikt van de wind-, kite- en golfsurfers. Voor het eerst sinds lange tijd zien we ook weer veel rooftoptents rondrijden, sowieso is bijna al het verkeer op de peninsula vakantieverkeer.

Kamperen in het centrum

Loreto is onze laatste stop voordat we in La Ventana aankomen. Het is een klein Mexicaans dorpje met een gezellig historisch stadcentrum. De gezelligheid met terrasjes en winkeltjes centreert zich rondom één plein. Ondanks dat lijkt het dorpje rustiger dan normaal, de Mexicanen vinden het duidelijk nog te koud buiten. Wat wel leuk is aan Loreto, is de camping. Deze ligt midden in het centrum, bijna direct aan het dorpsplein. We genieten heerlijk van het leven om ons heen en ’s avonds kijken we uit de tent naar de Gringo’s die voorbij flaneren door het dorpje.

Tot dusver hebben we mooie slaapplekken gehad in Mexico. Een hoop landeigenaren hebben voorzieningen gebouwd voor kampeerders waar je voor niets, tegen een lage prijs of voor eten in het restaurant gebruik van kunt maken. Het varieert tussen overnachtingsplekken langs de hoofdweg als je op doorreis bent, tot palapas op het strand en campings in groene oases. Tot dusver hebben we weinig te klagen, voelen we ons overal veilig en zijn de Mexicanen super vriendelijk! Wel hebben we uit eigen ervaring geleerd dat je direct moet betalen zodra je de eigenaar ziet, anders kan het zodra je weg wilt gaan nogal eens een lange zoektocht worden.

Op vakantie

Komende weken gaan we op ‘vakantie’ tijdens onze reis. We blijven voor langere tijd op één plek om heerlijk te kitesurfen in La Ventana! Onze kitespullen liggen al zes maanden voortdurend in de weg, dus het is de hoogste tijd om ze eens te gebruiken. In navolging van de Italianen hebben we via een Facebook oproep ook hier een uitnodiging weten te scoren om in het begin te verblijven bij een Amerikaans gezin wat permanent in La Ventana woont. Wederom spannend, maar het wordt vast gezellig!

We zijn trouwens best nieuwsgierig wie ons blog allemaal leest. Laat vooral een reactie achter, vinden we leuk!

Tot slot wensen we jullie allemaal een fantastisch 2020 toe!!
Liefs, Stefani & Merijn

« van 4 »

20 gedachten over “1.000 kilometer cactussen & een hoop gezelligheid

  1. Ha Merijn en Steef,
    Nou, wij lezen jullie blog hoor, en met heel veel plezier! Fijn dat jullie ons zo een beetje mee laten genieten!
    Heerlijke plekjes en mooie ontmoetingen en avonturen weer!
    Dus, keep us posted!

      1. Gelukkig nieuwjaar!
        Erg leuk om dit elke keer weer lezen, wat een heerlijke plek lijkt dat zeg!

        Bovendien erg genoten van en meegeleefd met Merijn vorige keer over de ‘rare’ dingen in de USA 😁

        Geniet van de vakantie op vakantie!

  2. Wat een avonturen! Ik begrijp hoe je je voelt. Nu lekker genieten van zon, zee, strand en wind! Dikke kus van mama😘

    1. Tjonge jonge, wat een avonturen alweer! Soms hartkloppingen (met een afgrond in een weg, een vastzittende Berry en 3 woeste honden om je heen…) maar ook zo bijzonder zoals jullie dan in eens kerst vieren bij een Mexicaanse familie en er in eens gezongen wordt voor Merijn’s verjaardag.. Dat is toch onvergetelijk!!! Ik ben blij dat jullie nu tijd hebben om op te warmen en bij te komen van al die winterse barbaarsheden. Geniet ervan, welverdiend. En o ja, die mooie cactussen hebben misschien wel zaadjes 🙂 dan graag zonder wormpjes haha …

      1. Haha ja Mexico is nu al wel redelijk onvergetelijk, en echt een totaal andere ervaring dan hiervoor! Ik heb geen idee hoe cactuszaadjes werken eigenlijk, maar ik zal eens kijken of ik daar achter kan komen!

  3. Zussssie en zwager! Tuurlijk lees ik alle verhalen! Vaak lees ik ze voor (in delen als ze heel lang zijn). Leuk om zo mee te kunnen “reizen”!

    Bestaat er een mogelijkheid foto’s tussen de tekst alinea’s te plaatsen? Dat zou leuk zijn want dan zie je meteen waarover je ook leest 😘

    Liefs, Micaela
    Xxx

    1. Hi Mica! Leuk om te horen!

      De foto’s ertussen doen leek ons ook wel leuk, maar dat zou betekenen dat we ze eigenlijk twee keer moeten indelen en zoals we het nu doen is het al ongelooflijk veel werk. Het uitzoeken, omzetten, uploaden en indelen van de foto’s kost bijna evenveel tijd als het schrijven van de blog zelf…

  4. Hoi, wij kennen elkaar niet, maar ik kwam via Instagram op jullie blog terecht en lees ’em al een tijdje met veel plezier 🙂 Ik heb in 2019 met mijn vriend een halfjaar door Amerika en Canada gereisd in ons eigen busje en we zijn op veel dezelfde plekken geweest. Inmiddels zijn we alweer aan het sparen voor de volgende reis, ook weer naar Canada en Amerika en nu ook Mexico (en wellicht helemaal tot Panama!). Ik vind het dus heel leuk om jullie avonturen te lezen en onze eigen reis her te beleven/uit te kijken naar onze volgende reis.
    Groetjes, Maaike
    PS: als jullie het leuk vinden, onze blog is/was http://www.amtravelling.nl

    1. Hoi Maaike,

      Wat leuk dat je even kennis komt maken! Zo te zien aan jullie blog hebben jullie ook een prachtige reis achter de rug! We hebben ook erg genoten van jullie kopjes bij de artikelen :-). Mexico kunnen we tot nog toe ook erg aanraden. Wel heel anders dan Canada en Amerika dus, maar ik zou dat zeker meenemen in jullie volgende trip!

  5. Halloootjes, ik heb ook weer met veel plezier gelezen 🙂 En wat een pracht foto’s! Mooie upward facing dog Merijn. Ohja, en ik wil graag 1 adoptie hond bestellen, bij voorbaat dank. Groetjes!

    1. Haha we zullen af en toe wat foto’s doorsturen van hondjes, dan kun je kiezen welke je het leukste vind! In de tussentijd hebben we veel wel al namen gegeven. Je kan tot nog toe kiezen uit: de kleine zwarte, de grote zwarte, de enge, kwijl, grote hap en fluffie.

  6. Hallo,

    Erg leuk om jullie blog te lezen (soms veel tekst). Ik vind de foto’s erg leuk (ook op Insta).

    Net als Matthijs genoten van de bewondering van Merijn voor het intellect van de Amerikanen 😉

    Veel plezier in Mexico! Hasta Luego!

  7. Hoi Hoi,
    Ik lees (met enige vertraging) ook mee, super leuk om te lezen, lekker meeslepend en af en ook nog culturele duiding! Het is alleen ook wel een beetje jaloersmakend, vooral om daarna weer terug te schakelen op het ‘allerdaagse’ leven.. maar er wordt in ieder geval werk van gemaakt Berry in levende lijve te ontmoeten..! 😉
    Heel veel plezier en groetjes,
    Wouter

Geef een antwoord