¡Más Viento!

Nou hier is hij dan hoor! Het heeft even geduurd, maar we waren een beetje druk met vakantie vieren. 🙂 Meer dan 3 weken lang hebben we ons prima vermaakt in Baja Sur. We hebben natuurlijk ongelooflijk veel gekite, maar tussendoor ook de rest van de omgeving verkent, nieuwe vrienden gemaakt en veel lekker gegeten en gedronken (ijskoude Corona in de supermarkt kost hier 70 eurocent!). Maar we beginnen met een van de beste kitesurf spots van de wereld: La Ventana.

Kitesurf paradise

La Ventana ligt aan een enorme baai aan de oostkust van Baja. Door een complex samenspel van de vorm van de baai, de zee van Cortez, het achterland in de Verenigde Staten, de bergen achter het dorp, het eiland voor de kust en een grote vallei ten zuiden van het dorp waait het hier in de wintermaanden bijna elke dag heel constant en hard genoeg uit precies de juiste richting om goed te kunnen kiten. De meeste dagen wordt de wind gedreven door thermiek. Dat betekent dat het ‘s ochtends bijna windstil is en je heerlijk kan ontbijten, op het strand liggen of suppen. Als de vallei ten zuiden van het dorp dan genoeg is opgewarmd rond een uur of 12 gaat de wind ‘aan’ en als de zon rond 5 uur minder sterk wordt gaat hij weer liggen. Daardoor is het daarna ook weer lekker vertoeven met een biertje op het strand of op de rooftopbar van het meest populaire en duurste restaurant in de omgeving (alleen van 5 tot 6 tijdens happy hour want daarbuiten is het niet te betalen…).

Omdat de meeste weersvoorspellingen geen rekening houden met de thermiek, publiceert een Amerikaanse expat en oud-meteoroloog elke ochtend vroeg onder het Facebook-account MasViento op basis van een eigen rekenmodel specifieke voorspellingen voor deze plek. Dat geeft misschien een beetje aan hoe zeer er hier een community is van kiters en windsurfers die jaar in jaar uit naar deze spot afreizen. Om goed voorbereid het water op te kunnen hebben we in de Facebook-groep van kiters in La Ventana gevraagd wat we moeten weten over de spot qua wind, stroming en gevaren. “Oh, maar als je dat wil weten moet je gewoon even rondvragen!” schrijft iemand terug. Dat is volgens mij precies wat we aan het doen zijn pannenkoek, maar we blijven netjes. Andere mensen zijn wat meer behulpzaam. Een Amerikaan genaamd Stephen die woont aan de noordkant van het dorp spant de kroon: “Ik vind het wel leuk als mijn kinderen mensen ontmoeten uit andere delen van de wereld. Jullie kunnen de eerste 5 dagen wel bij mij in de tuin komen te staan, totdat je weet waar je verder naar toe wil”. Om de ‘go with the flow’ mentaliteit verder voort te zetten gaan we snel akkoord. Dat wordt vast weer een interessante ervaring! “Oh ja, het is wel belangrijk dat je van honden houdt!” schrijft hij terug. Dusssss….. Nou, Steef is inmiddels wel steeds beter getraind met d’r hondenangst dus we durven het wel aan.

Als we aankomen is Stephen er nog niet. “De honden zitten op het terrein ernaast. Parkeer maar gewoon achter de blauwe poort en doe alsof je thuis bent!” schrijft hij nog. In een rustig woongedeelte vinden we de juiste poort. Het huis op het terrein is mooi maar bescheiden, met een leuk dakterras met uitzicht op zee. We kiezen een hoekje op het terrein, zetten onze tent op, en lopen een rondje door de omgeving. Het strand is nog geen 100 meter verderop, maar om er te komen moet je wel een stukje omlopen. Na een uurtje arriveert Stephen en maken we ook kennis met de honden. Die zijn jammer genoeg niet zo goed getraind… Het zijn schatjes hoor, maar dolenthousiast dat er mensen zijn, springen ze overal in het rond en zodra je stopt met aaien hapt er eentje naar je hand om aan te geven dat je weer door moet gaan. Daar was Steef nog niet helemaal klaar voor, maar omdat we hebben toegezegd van honden te houden houdt ze zich groot. Na een tijdje bedaren de honden gelukkig en kunnen we verder kennis maken met Stephen.

Het terrein waar wij op staan blijkt eigenlijk zijn 3e huis te zijn. Het terrein ernaast is ook van hem en dat grenst direct aan het strand. Daarop staan zijn 2e huis, waar hij in verblijft. Het is een adembenemend mooi plekje met een grote veranda en tuin op de kliffen boven het strand, een hangmat en jacuzzi in de tuin en een trap direct vanaf de tuin naar het strand. “Jullie kunnen morgen gewoon hier langs lopen als je wil kiten.” Nou, dat scheelt toch zeker weer een paar honderd meter lopen. “En trouwens, wij zijn morgen de hele dag aan het golfsurfen aan de westkust en zijn pas laat weer terug. Dus voel je vrij om gebruik te maken van onze veranda, de sups en de jacuzzi”. Dat vinden we natuurlijk ook zeker niet erg!

Stephen is piloot voor JetBlue, een Amerikaanse regionale luchtvaartmaatschappij. 12 jaar geleden vloog hij regelmatig op bestemmingen in de buurt en heeft hij in navolging van een paar collega’s een stuk grond gekocht aan het strand van het toen nog bijna niet ontwikkelde El Sargento, wat in het noorden grenst aan La Ventana. Inmiddels heeft hij een van de mooiste plekjes in de hele baai. Samen met zijn vrouw Renee, dochter Ada en zoon William woont hij in de zomer in Seattle en verhuist in de winter naar El Sargento. Het lege terrein aan de andere kant van dat van ons is trouwens ook van hem, en naast zijn 2e huis staat op hetzelfde terrein ook nog zijn 4e huis, wat hij net van de buren heeft overgenomen. Wat hij er allemaal mee wil doen weet hij nog niet, maar hij vindt het leuk om te bedenken wat hij er allemaal van kan maken en het bouwen in Mexico is zo goedkoop dat hij maar door kan blijven gaan. Het lijkt mij in ieder geval een solide investeringsplan op de lange termijn, want Baja is aan alle kanten booming!

Kiten deel 1

Voor de tweede keer pas deze reis halen we alle kitespullen uit de auto. De eerste keer was toen we muizen hadden na Berg Lake. Toen hebben we alles leeggehaald; nu blijft de rest zitten. Maar wat een hoop ruimte blijft er dan over zeg! We vragen ons af wat andere mensen wel niet allemaal meenemen als ze geen kitespullen hebben, want ik denk dat alles bij elkaar wel meer dan de helft van onze beschikbare baggageruimte inneemt. Als we het strand oplopen en een plekje kiezen om op te bouwen maakt de eigenaar van de lokale surfschool meteen even kennis. “Als je wil kun je je spullen achter onze tent leggen als je het water op gaat. Wij kitesurfers zijn er immers om elkaar te helpen; we zijn geen windsurfers!” Nou dat begint weer goed, de sfeer op het strand is zoals gewoonlijk vriendelijk en behulpzaam.

De eerste dag is meteen fantastisch, het is natuurlijk weer even wennen, maar de omstandigheden zijn ideaal. Bijna geen golven, goede wind en niet druk op het water. Na uren op het water zakken we aan het eind van de dag totaal voldaan in de jacuzzi en belonen onszelf met een heerlijk koud biertje. Wat een dag! Dat belooft wat voor de komende tijd!

Zo gaan er nog 3 bijna identieke dagen voorbij. ‘s ochtends bellen we wat met het thuisfront en luieren we lekker lang in de zon en ‘s middags gaan we het water op. De spierpijn neemt wel elke dag weer wat toe, waardoor we het eigenlijk niet vervelend vinden als er op een gegeven moment 2 dagen achter elkaar geen wind is voorspeld. Dat geeft ons de mogelijkheid om het andere belangrijke uitje te plannen wat we hier nog wilden doen: zwemmen met walvishaaien! We bedanken Stephen voor de gastvrijheid en pakken alles in om naar La Paz te gaan. “Als je wilt terugkomen ben je altijd welkom!” Dat zijn we in eerste instantie niet van plan, maar is toch fijn om te weten.

Magisch La Paz

La Paz is de grootste stad in de omgeving. Het is redelijk Amerikaans opgezet en heeft geen oud centrum, maar de boulevard aan het water is mooi en gezellig. Zeker aan het eind van de middag gebeurt er van alles. We genieten dan ook enorm van een overheerlijke Michelada (Bier met citroensap in een ijskoud glas wat in zout is gedompeld. Tip!) op het terras van een lokale cervecería direct aan de boulevard. Om ons heen gebeurt van alles. Wat een verademing na alle saaiheid van de Amerikaanse steden! Op een gegeven moment komt er een goochelaar een voor een de tafels langs en laat ons de meest waanzinnige kaarttrucjes laat zien. Hij is ook nog eens hartstikke gezellig. Een mooie gelegenheid voor ons om wat Spaans te oefenen. Hij is Mexicaan en komt van het vaste land, maar reist door het hele land heen en verdient in de toeristenoorden wat geld met zijn trucjes. Ooit wil hij misschien wel naar Europa komen, maar daarvoor moet hij nog een tijdje door sparen. Nou zijn trucjes waren echt fantastisch, dus dat moet vast wel goed komen.

Omdat we geen goede kampeermogelijkheden hebben gevonden in de stad hebben we voor twee nachten een goedkoop hostel geboekt. Onze kamer heeft een klein balkonnetje met stoelen waarop we onze natte kleren die niet in de droger kunnen hadden uitgestald. Steef d’r tijgersokken blijken echter onweerstaanbaar te zijn geweest voor de katten van de buren en ‘s ochtends kunnen we na intensief zoeken er toch echt maar eentje terugvinden. Helaas, maar gelukkig verwachten we voorlopig geen dikke sokken meer nodig te hebben. In de gemeenschappelijke ruimte van het hostel maken we kennis met een jong stel uit Salzburg. Ze komen een beetje onvoorbereid over maar zijn heel gezellig. Bij het onderzoeken hoe duur het zou zijn om een auto te huren in Baja hebben ze die per ongelijk ook echt geboekt, en dus zijn ze maar deze kant op gevlogen vanuit Mexico Stad. We bevelen ze alvast wat plekjes aan die wij leuk vonden in het noorden en spreken af dat ze het ons laten weten als ze weer in het zuiden zijn zodat we ergens kunnen afspreken.

Hey Haai

Via onze Zwitserse matties hebben we iemand aanbevolen gekregen om de walvishaai tour bij te boeken. Dat gaat overigens lekker informeel via Whatsapp, net als heel veel hier. De baai van La Paz is wereldwijd een unieke plek want hier is het bijna gegarandeerd dat je ze ziet terwijl ze aan het oppervlak zich voeden aan het plankton. De walvishaaien zijn bedreigd en de toegang wordt daarom goed gereguleerd. Er mogen 14 boten tegelijk het gebied in en elke boot krijgt een tijdslot van 2 uur. Wij zijn de 14e boot die zich aanmeldt voor het eerstvolgende tijdslot, dus we hebben geluk! 1 minuut na ons komt er nog een boot zich aanmelden, maar die moet helaas 2 uur wachten. Onze gids kent zijn collega op de andere boot en plaagt hem een beetje dat ie net te laat is.

Wij moeten overigens ook nog behoorlijk lang wachten, want de boot die wij mogen aflossen is niet aan het begin van het vorige tijdslot naar binnen gegaan. Op een grote zandbank voor de haven maken we kennis met de rest van ons groepje. Ze zijn allemaal ongeveer onze leeftijd en dat maakt het een uurtje lang erg gezellig. Onze gids Darren is ook erg vermakelijk. Hij is bioloog en walvishaaien vindt hij fantastisch. Dolfijnen en zeehonden vindt hij overigens niets, want die lachen veel te veel en zijn veel te druk. Wel geeft hij al snel toe dat het feit dat zijn vriendin daar juist in gespecialiseerd is er misschien ook wel wat mee te maken heeft. Hij weet ons ook te vertellen dat het splinternieuwe resort naast ons op de zandbank bijna afgebouwd is, maar het slachtoffer is geworden van de lokale politiek. Er zou hier een brug worden gebouwd naar het centrum van La Paz, waardoor speculatoren de grond hebben opgekocht en alvast zijn gaan bouwen, maar de brug lijkt er inmiddels helemaal niet meer te komen en het bouwproject staat al een tijdje stil. Daarnaast blijkt wat er tot nog toe staat ook nog eens te verzakken. Niet echt een succes dus.

Uiteindelijk worden we opgeroepen over de radio. Inpakken en wegwezen! We hebben nog een beetje pech want de walvishaaien bevinden zich helemaal aan de andere kant van de baai, waardoor we lang moeten varen om er te komen. Eenmaal daar verdelen we ons in twee groepjes omdat er volgens de regels maar 5 mensen tegelijk het water in mogen. Dat is overigens niet heel erg, want het geeft je de mogelijkheid om tussentijds ervaringen uit te wisselen met de rest van je groepje totdat je er weer in mag. Als Steef het formaat van de haai ziet (bijna 8m lang) en hoe dicht je er wel niet bij moet komen om hem goed te kunnen zien slaat ze in eerste instantie over. Darren geeft echter niet zomaar op en weet haar toch te overtuigen om het water in te komen. Half in paniek klampt ze zich vast maar gaat toch mee kijken. Als ze de haai uiteindelijk van dichtbij ziet, schrikt ze zich te pletter, blijft nog eventjes kort kijken, maar gaat dan snel weer terug de boot in. Genieten was er nog niet echt bij, maar ze heeft het toch gedaan!

Ik krijg het wat beter voor elkaar om rustig te blijven. Het water is troebel dus het is erg moeilijk om het beest in zijn geheel te zien, maar je kan heerlijk rustig met hem mee of achter hem aan zwemmen op een afstand van 2 tot 3 meter. Met name zijn staart is echt enorm sierlijk terwijl hij hem rustig over een spanwijdte van 4 meter heen en weer beweegt. Na meer dan een uur om en om met verschillende haaien meegezwommen te hebben zit het er op en zetten weer koers richting de haven. Wat een bijzondere ervaring! Als we terug zijn gaan we nog gezellig met zijn allen vistacos eten en wisselen wat contactgegevens uit met een Amerikaans stel wat aan de westkust aan het surfen is. Misschien dat we die ook nog een keertje ergens kunnen ontmoeten.

Kiten deel 2

Tijd voor onze tweede kitesurfsessie! Ons eerste verblijf bij Stephen was fantastisch, maar we waren wel weer grotendeels met zijn tweeën, dus voor de tweede sessie willen we kijken of we meer gezelligheid kunnen vinden op de hoofdcamping. Die zit ook direct aan een strand, maar alle plekjes op de eerste en tweede rij zitten propvol met semi-permanente kampen van Canadese en Amerikaanse snowbirds die van eind november tot in maart niet meer verplaatsen. We vinden achterin nog wel een mooi plekje (dat is overigens niet meer dan 50m lopen tot het strand), maar hebben ‘s nachts wel behoorlijk last van het geluid van de weg die op 5m afstand van onze tent loopt. De sfeer is best gemoedelijk, maar de gemiddelde leeftijd is erg hoog. De meesten zijn gepensioneerd.

Het kiten is weer heerlijk, maar het strand is wel veel minder. Er liggen veel stenen en sommigen zijn echt scherp, waardoor het een stuk minder fijn is om er in en er uit te gaan. Als ik er ver uit ben knapt opeens een van mijn depower lijnen, waardoor de kite een stuk meer power krijgt en ik dat voor een groot deel met mijn handen moet vasthouden en de bar niet meer los kan laten. Het is zwaar maar ik kan gelukkig nog wel terug aan land komen. Volgens de expert opinion van de surfschool is de bar niet meer te repareren en heb ik een nieuwe nodig. Die hebben ze wel 2e hands voor me, maar willen ze niet verkopen zonder kite. Dat is nog duurder dan een helemaal nieuwe bar en daarnaast zou ik ook niet weten waar ik nog een kite in de auto zou moeten stoppen. Als we net weg lopen om een nieuwe bar te halen bij de surfshop verderop komt de buurman aangereden en vraagt wat er aan de hand is. “Oh, maar ik heb nog wel een Naish bar liggen die je kunt krijgen!” Blijkt hij helemaal dezelfde bar te hebben als ik, alleen dan de versie van een paar jaar geleden en bijna ongebruikt! En dat terwijl ik eigenlijk nog nergens iemand met materiaal van Naish op het water had gezien. Als dat niet een wonder is dan weet ik het ook niet meer.

Koud, warm en vallend water

Na 2 dagen geeft een zeldzame voorspelling van 5 dagen achtereen zonder wind ons mooi de gelegenheid om een groter rondje naar het zuiden te doen. We beginnen met Cabo Pulmo. Voor dit dorpje ligt het enige koraalrif van Baja. Je kunt hier dus erg goed duiken en snorkelen. Het duiken kunnen we natuurlijk niet betalen, maar het snorkelen direct uit de kust is ook al fantastisch! Wat een enorme hoeveelheid kleurrijke vissen! Ik heb er denk ik echt nog nooit zo veel bij elkaar gezien. Het water is alleen net niet warm genoeg om het lekker te maken om er in te liggen zonder wetsuit, dus erg lang houden we het net vol.

Weer wat verder naar het zuiden vinden we een prachtig plekje aan de voet van de bergen in een natuurpark. Normaal gesproken zouden hier wat hot springs te vinden moeten zijn achter een dam, maar omdat het water achter de dam heel hoog staat zijn alle hot spring poeltjes overspoeld door de rivier en niet zo hot meer. Als je heel dicht tegen de rotswand gaat staan voel je het warme water er uit komen, maar het koude water van de rivier overheerst alles. Aan de oever van de rivier hebben mensen wel wat provisorische kuilen gegraven met zandzaken eromheen die het warme grondwater indammen en de rivier buiten houden. Je kan in kleermakerszit net je benen onderwater krijgen, maar meer is er niet bij. In dit warme peuterbadje maken we kennis met een Canadees stel uit Whistler. De hele zomer werken ze samen in de bouw. In de winter verhuren ze hun huis (Whistler is een enorm populair skigebied) en gaan een paar maanden kamperen in Baja. Ze zijn al vaker hier geweest en kennen de omgeving dus. Ze zijn ietsje ouder dan wij, maar we kunnen het meteen erg goed met ze vinden.

Het klikt zelfs zo goed dat we de volgende ochtend besluiten samen een stukje gaan lopen in de bergen naar een paar mooie watervallen. Nou het is dat zij wisten dat het pad er was, want ik denk niet dat wij het anders voor een begaanbare route hadden aangezien. Na wat speurwerk en een beetje backtracken komen we echter uit bij een serie prachtige watervallen met hoge rotswanden en diepe poeltjes om in te springen. Het is genieten met het klauteren over de rotsen om boven de poeltjes uit te komen en dan van 7 meter hoog het koude water in te springen. Tussendoor is het ook weer erg gezellig. Op de terugweg wijken we af van het pad en volgen de loop van de rivier. We spreken af om elkaar later weer te ontmoeten aan de westkust als wij genoeg hebben van het kiten en nemen dan afscheid.

Kunst en party

Op het meest zuidelijke deel van Baja liggen twee supertoeristische stadjes. Cabo San Lucas staat bekend als het lokale Cherso (al weten ze hier niet wat Cherso is) en San Jose del Cabo mikt op de wat verder ontwikkelde toeristen. Wij beginnen in de party capital. Daar blijken inderdaad een aantal gestoorde clubs te zitten, maar het lijkt eigenlijk verder ook wel gewoon een leuk stadje. Rond de marina zitten tal van restaurantjes en cafeetjes die echt niet alleen focussen op lallende jongeren. Op Land’s End, een schiereiland wat doorloopt aan de rand van de haven, liggen ook nog eens twee prachtige strandjes, die alleen bereikbaar zijn met de boot of door over een flinke rotspartij heen te klimmen. Eventjes buiten de stad ligt ook nog een perfect strandje waar het snorkelen misschien nog wel beter is dan in Cabo Pulmo. We hebben het goede voornemen om wel even een kijkje te gaan nemen in het nachtleven, maar om 21:00 zijn we al weer zo kapot van de drukke dag dat we toch maar besluiten verder te genieten van ons rustige comfortabele hotel.

Elke donderdagavond organiseert San Jose del Cabo de Art Walk. Lokale kunstenaars stallen dan hun werken uit op het centrale plein en eromheen staan allemaal kraampjes die lekkere dingen verkopen. De cafes in de straten eromheen zitten allemaal vol en overal flaneren mensen rond de kunst. Hier hebben we afgesproken met onze nieuwe Oostenrijkse vrienden uit La Paz. Samen flaneren we heerlijk in het rond, eten we wat churros, drinken een duur biertje in een cafe, rennen weg voor een of andere Mexicaanse band die met keiharde oude Amerikaanse rockmuziek onze trommelvliezen begint aan te vallen, halen goedkoper bier bij de Oxxo en drinken dat tot in de latere uurtjes (ok… 22:00) op het dakterras van ons hotel. Wederom unaniem een belachelijk groot succes. Het lijkt wel alsof we de laatste tijd steeds meer leuke mensen ontmoeten.

Kiten deel 3

In een race tegen de klok scheuren we terug naar La Ventana, om 12 uur begint immers de wind, en we hebben er weer volop zin in, dus willen geen uurtje missen. Na de camping gezien te hebben besluiten we toch maar voorzichtig te polsen bij Stephen of het aanbod om terug te komen in zijn tuin nog steeds staat. “Doe alsof je thuis bent!” is de reactie. Nou dat laten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen, en zo begint de 3e fantastische sessie van 7 (!) dagen achtereen perfecte wind.

Tussendoor bezoeken we nog een overlander meetup ten noorden van La Paz. Daar ontmoeten we het Amerikaanse stel uit La Paz weer en wat andere leuke mensen van over de hele wereld. Het gemiddelde publiek van veel te oude Amerikaanse hippies vinden we echter niet echt bij ons passen. Ook komen onze Oostenrijkse vrienden nog een dagje kijken en slapen in de buurt vlak voordat ze terugvliegen naar het vaste land. Het is wederom erg gezellig en een paar van de mooiste kitefoto’s hebben we aan hen te danken.

En niet te missen is natuurlijk: Steef d’r verjaardag! Als verrassing neem ik d’r mee naar wat volgens Google maps de enige pastelería (gebakwinkel) in de omgeving is. Dat idee moeten niet zo veel andere mensen hebben gehad, want de winkel lijkt al tijden geleden permanent te zijn gesloten. Dan maar wat lekkere broodjes halen bij de supermarkt, bellen met het thuisfront, even het water op en ‘s avonds uit eten bij de pizzeria. Met voor Steef natuurlijk: pizza salami! Volgens eigen zeggen “een perfecte verjaardag!”

Een week later als onze spieren echt niet meer verder kunnen nemen we definitief afscheid van Stephan met een goede fles tequila en van La Ventana in het algemeen. We hebben het hier echt heerlijk gehad. Fysiek zijn we dan misschien kapot, maar mentaal echt heerlijk ontspannen en weer helemaal klaar voor de volgende fase in de reis. We boeken de boot naar het vaste land voor een paar dagen later en gaan dan nog kijken aan de westkust.

Noooo Berry

Als we het laatste stuk wasbordzandweggetje op rijden om bij het wildkampeerstrand van onze Canadese vrienden te komen valt me opeens een stuk meer lawaai op dan normaal. Dat klinkt echt niet goed. Wat nader onderzoek leidt tot de conclusie dat we toch echt iemand nodig hebben die er wat meer verstand van heeft. Gelukkig zat er bij het begin van het zandweggetje een garage. In mijn meest functionele Spaans leg ik aan de dienstdoende monteur uit wat er aan de hand is. Die heeft vrij snel het probleem geanalyseerd, en ik heb er een woord spaans bijgeleerd: ‘armortiguador’. Oftewel een kapotte schokbreker. Hij komt ook al snel tot de conclusie dat het erg moeilijk voor hem wordt om aan het juiste onderdeel te komen, omdat dat blijkbaar behoorlijk uniek is voor onze auto. Ajjj, dat soort problemen hadden we, misschien tegen beter weten in, gehoopt te voorkomen door de Kia dealer in Las Vegas de opdracht te geven alles na te lopen en eventueel dingen voortijdig te vervangen.

Gelukkig is dit Mexico en draait onze vriendelijke monteur zijn hand niet om voor het zelfstandig in elkaar lassen(/beunen) van een nieuwe schokbreker op de juiste maat en kan hij dat de volgende ochtend vanaf 7:30 meteen doen. En dus rijden we heel voorzichtig naar het strandje met onze Canadese vrienden en de volgende ochtend vroeg weer terug. Als we om 7:45 aankomen bij de garage voelen we ons als echte Hollanders behoorlijk schuldig dat we te laat zijn. Precies op het moment dat we weg wouden gaan begon er een walvis te springen, dus ja. Maar uiteraard is de garage nog uitgestorven. Pas iets voor 8 komt een volgeladen auto met personeel de boel openen. Dat hadden we natuurlijk wel weer kunnen verwachten. De hele ochtend is de monteur bezig en dus hebben wij mooi tijd om aan deze blog en onze social media prescence te werken. Iets na 12 komt het verlossende telefoontje: het zit eronder.

De beunoplossing laat wel behoorlijk te wensen over. We kunnen misschien weer wat beter rijden, maar goed is het nog niet. Als we door diepere kuilen rijden voelt het alsof de schokbreker de bodem raakt, en dat lijkt niet echt fijn voor de ophanging. We hebben dus nog steeds de juiste nieuwe onderdelen nodig. In het weekend blijkt het echter niet mogelijk om daar over te bellen, dus stellen we het probleem uit tot maandag en proberen nog even te genieten van de westkust.

Van het padje af

Voordat onze reis begon was er al een ding wat Steef zeker weten wou doen: schildpadjes in de zee gooien. Nou, nu was het eindelijk zo ver hoor! Baja is een groot deel van het jaar te koud voor schildpaddeneieren om uit te komen. In die tijd worden alle gevonden nesten in dit gebied uitgegraven en in een soort broeikas gelegd. Vanaf januari betekent dat dat er elke avond met zonsondergang pas uitgekomen schildpadjes vrij worden gelaten. De hele nacht hebben de kleintjes dan de bescherming van het donker om een vlotje te vinden wat ze camoufleert voor de roofvogels. Het vrijlaten is een hele happening. Zeker in het weekend komen er hordes toeristen op af. Vroeger kreeg iedereen dan een eigen schildpadje om naar de zee te dragen, maar tegenwoordig zijn ze erachter gekomen dat het aanraken te veel ziektes overdraagt dus mag dat niet meer.

In de zee gooien is er trouwens ook niet bij, want bij jonge schildpadjes moeten de vrouwtjes zelfstandig het strand aflopen naar de zee om dit later te kunnen herkennen als ze terugkomen om eitjes te leggen. De mannetjes zijn ook nog niet uiterlijk te onderscheiden van de vrouwtjes, dus in de praktijk moeten alle schildpadjes het laatste stuk strand zelf aflopen. Het levert een leuk soort race op, waarbij op commando iedereen een emmer met jonkies omgooit en de schildpadjes op weg naar de zee gaan. Eentje van ons had sowieso gewonnen. Die was binnen 3 seconden al door een enorme golf meegenomen. De rest wordt ondersteboven gekukeld, heeft even wat tijd nodig om te heroriënteren en loopt dan weer verder. De sloomsten hebben meer dan een half uur gedaan over 5 meter strand. Ik weet niet of die het echt gaan redden in het leven…

En dan nog een fun fact: bij schildpadjes wordt het geslacht bepaald door de gemiddelde temperatuur van het nest. Is dat boven de 29 graden, dan wordt de meerderheid vrouwtjes en eronder andersom. Onder de 26 of boven de 33 graden bestaat een nest zelfs alleen maar uit jonkies van een geslacht. En als de temperatuur nou heel extreem schommelt? Juist, dan ontwikkelen de jonkies beide geslachtsdelen en worden ze hermafrodiet. De mevrouw van de opvang was overigens nog niet ingelicht over het verschil tussen gender en geslacht. Maar misschien dat genderproblematiek bij schildpadden ook niet echt een ding is.

Op zoek naar onderdelen

Met onze Canadese vrienden spenderen we nog een heerlijk rustige zondag op het mooiste strand in de omgeving en werken we aan onze tan. Tijdens het kiten heb je daar met je wetsuit aan toch wat minder de gelegenheid voor. De hele dag zien we walvissen springen in de verte achter de surfers. Aan het eind van de middag rijden we terug naar ons kampeerstrand en drinken we samen nog een biertje bij zonsondergang. De volgende ochtend nemen we definitief afscheid, maar niet zonder uitnodigingen over en weer om elkaar na onze reis toch weer een keertje op te komen zoeken. Wie weet!

Omdat we er toch langs komen op weg naar de boot stoppen we even bij de Kia dealer in La Paz. We zijn benieuwd of het überhaupt mogelijk is om dealers hier onderdelen te laten bestellen voor buitenlandse auto’s. Niemand spreekt Engels, maar ik verras mezelf in hoe makkelijk ik het ervaar om in het Spaans uit te leggen wat er gebeurt is en wat we nu nodig hebben. Daarna begint het meisje van de service afdeling echter in een zo’n ziekelijk tempo terug te praten dat ik het maar voor de helft kan volgen. In ieder geval wordt ik afgeleverd bij iemand die verantwoordelijk is voor onderdelen en die praat gelukkig een stuk rustiger en duidelijker. Het systeem bevat wel de informatie over de onderdelen die we nodig hebben, maar biedt niet de mogelijkheid om die ook daadwerkelijk opgestuurd te krijgen. We kunnen dus wel een lijstje met nummers krijgen maar moeten die dan zelf bestellen en op laten sturen vanuit de VS.

Om zeker te weten dat we echt alleen die onderdelen nodig hebben willen ze wel even een kijkje nemen, althans, nadat we de dienstdoende manager van de service afdeling er van hebben overtuigd dat we echt alleen een visuele inspectie willen en er geen onderdelen losgemaakt moeten worden. Daar kan ze namelijk geen verantwoordelijkheid voor nemen omdat het een buitenlands model is. Het proces van de inspectie is best interessant. Eerst is een administratief medewerker 20 minuten bezig met onze ‘servicebeurt’ in het systeem zetten en moeten we een reeks aan juridische blabla formulieren ondertekenen. Daarna heeft de monteur ongeveer 5 minuten nodig om de auto de garage in te rijden, op te hijsen, een blik te werpen, de auto weer neer te zetten en terug te rijden. Alleen een nieuwe schokbreker zou voldoende moeten zijn. En een prettige verrassing: de servicebeurt is helemaal gratis!

Met een kort belletje naar de Kia Dealer vlak over de grens in National City, ten zuiden van San Diego is het geregeld. Superhandig dat je ook met een Mexicaans nummer onbeperkt naar nummers in de VS kunt bellen. Woensdagochtend kunnen de schokbrekers opgehaald worden door een van onze Mexicaanse vrienden van kerst en oud en nieuw uit Tijuana en opgestuurd worden naar zijn familie in Puerto Vallarta; waar wij na het weekend verwachten te zijn. Zo lijkt het er op dat we geen echte vertraging oplopen. Maar of het echt allemaal goed gaat komen zien we volgende week.

Evaluatie op Balandra

Na de vermoeiende regeldag in La Paz rijden we door naar Playa El Tecolote, om daar weer lekker in de auto te slapen vanwege de harde wind. Vanaf hier is het maar 10 minuten rijden naar de haven. De boot gaat pas ‘s avonds en zo hebben we op onze laatste dag nog mooi de tijd om een van de mooiste plekjes van Baja te bezoeken: Playa Balandra. We nemen de alternatieve route hiernaartoe, met een korte prachtige hike over de bergjes en langs verlaten idillische strandjes. Het uitzicht van bovenaf op Playa Balandra zelf kan zo als eerste hit uit Google komen als je zoekt op ‘tropisch strand’. Een enorme ondiepe baai met helderblauw water, wit zand en palmbomen en cactussen langs de rand. Een prima plek om nog even een paar uurtjes te ontspannen en zuidelijk Baja te evalueren.

Baja Sur in de winter is in een woord: relaxed. Het is gezellig met andere toeristen, maar bijna nergens echt druk. Bijna iedereen die je ontmoet is in ontspannen vakantiemodus en dus hartstikke open en aardig. Het weer is warm maar niet te warm. Je kunt op heel veel plekken direct op het strand kamperen; vaak ook gratis. In Mexico is bij wet vastgelegd dat al het strand publiek bezit is, en dus niet afgeschermd mag worden. Ook waar grotere resorts zitten mag je gewoon het strand op lopen. Officieel hoef je dus nergens te betalen om het strand op te mogen, maar in de praktijk zijn er wel strandjes waar mensen zich over ‘ontfermen’. Dan zetten ze wat faciliteiten neer, houden het schoon en vragen daar toegang voor. Wat mij betreft geen slecht idee, maar je hebt hier ook van die principiële snowbirds rondrijden die in een land waar ze niet vandaan komen nog steeds vinden dat alles gratis en schoon zou moeten zijn en daar steen en been over klagen.

Binnen een paar uur rijden heb je dus goede stranden om te golf-, wind- en kitesurfen, te snorkelen, of gewoon in de zon te liggen bakken. Tussen de stranden in liggen best hoge bergen waar je prima kan hiken of in hotsprings kan liggen. De steden die wij bezocht hebben waren over het algemeen ook echt de moeite waard, met La Paz als hoogtepunt. We hebben ons overal prima veilig gevoeld, maar stonden eigenlijk nergens alleen. Het eten is heerlijk en betaalbaar, al is het ook weer niet supergoedkoop. Er is dus nog steeds genoeg reden om af en toe zelf te koken. En daar hebben we ook lekker de tijd voor genomen. Alles is afgelopen maand in een lagere versnelling gegaan en dat was heerlijk.

Luxe party boot

In de haven moeten we weer een verplicht aantal stations afgaan, maar na 20 minuten mogen we de boot al op. Steef moet zelf lopen terwijl ik de auto achteruit de boot in en omhoog rijd. In de 10 minuten dat ik haar alleen laat probeert eerst iemand haar ontbijt af te troggelen en daarna erachter te komen in welke hut ze slaapt. Die mag dus niet meer alleen op pad. Daarna wordt de ervaring wel beter. Er blijkt eten bij de kaartjes inbegrepen te zitten en de hut die we gereserveerd hebben voor de overtocht van 12 uur is echt gigantisch. Zelfs inclusief warme douche! Daar waren we natuurlijk wel weer eens aan toe!

Compleet verfrist schuiven we aan in het restaurant. We hebben eigenlijk al gegeten maar een gratis Mexicaanse versie van kek met tattie (tacos met tattie) kan ik natuurlijk niet afslaan. Het wordt helemaal de moeite waard als het animatieteam begint. Een overenthousiaste man en vrouw zwepen het publiek op met vrolijke Mexicaanse volksmuziek. Erg vermakelijk. Zelfs tot in onze hut kun je nog meegenieten, maar gelukkig wordt het later op de avond wel echt stil. Tot die tijd vermaak ik me nog prima met het afronden van deze blog. Ik hoop dat jullie er ook van genoten hebben, want het is weer voorbij! In de volgende update hopelijk uitsluitsel over Berry’s achterpootjes en onze eerste bevindingen over het vaste land van Mexico! Oja, en laat even een berichtje achter; vinden we leuk! ¡Hasta Luego!

Bevindingen over Mexico

Nog een paar voorlopige bevindingen over Mexico:

  • Het verkeer in Mexico is wel wat chaotischer dan in Amerika, maar Mexicanen rijden eigenlijk verrassend netjes. Wel wat creatiever dan Amerikanen, maar zeer anticiperend en sociaal. Veel meer dan ik had verwacht.
  • Helaas zijn de stopborden ook hier nog een ding. Ook zijn ze nog veel vaker moeilijk te zien. In de praktijk kun je misschien gewoon maar beter überhaupt op je hoede zijn bij een kruising. Mexicanen zijn zelf overigens op dit gebied ook veel praktischer ingesteld dan Amerikanen en gebruiken stopborden eigenlijk als voorrangsborden. Wat mij betreft een zeer intelligent idee.
  • De onder overlanders beruchte ‘tope’ (idioot hoge snelheidsdrempels vaak op random plekken) valt voorlopig nog mee. Idioot hoog zijn ze wel, maar meestal staan ze goed aangegeven. Alleen buiten de hoofdwegen in dorpjes moet je soms echt opletten. Volgens mij hebben we er nog niet eentje echt gemist, maar ik heb wel al een keer op het allerlaatste moment heel hard moeten remmen.
  • Het kraanwater is hier niet drinkbaar, maar er is een zeer goed systeem van ‘agua purificada’ winkeltjes waar je gestandaardiseerde watercontainers kunt laten vullen voor weinig geld. Onze jerrycan vinden ze tot nog toe overal ook prima. Plastic flessen zie je dus bijna niet, wat echt een sterke verbetering is ten opzichte van bijvoorbeeld zuidoost Azië.
« van 5 »

6 gedachten over “¡Más Viento!

  1. Nou, ik heb er (zoals altijd) weer van genoten hoor! En ik ben blij dat jullie na een half jaar eindelijk tijd hebben gehad om even echt vakantie te vieren, op te warmen en tot rust te komen! Jullie verhalen over Mexico zijn heel anders dan wat wij hier op het nieuws over Mexico zien… gelukkig! Veel plezier met de volgende fase van jullie reis, beterschap voor Berry en een kus voor Olly! Ps… heeft hij ook genoten van Baja? Xxx

    1. Hey! Leuk om te horen dat je er van genoten hebt! We horen wel van iedereen dat Baja een soort wereld op zich is, dus het is nog maar kijken of het vasteland ook zo ontspannen is. De eerste dag rijden hier langs allemaal bezette tollbooths met locals die het geld voor zichzelf houden (of voor de lokale cartels) was in ieder geval nog niet heel veelbelovend… Gelukkig hebben we aan het eind van de dag wel weer een idillisch plekje gevonden :-).

      Ollie heeft zeker ook erg genoten! Maar hij krijgt wel wat minder aandacht als we niet rijden, dus hij vind het ook leuk dat we weer op weg zijn!

  2. Wat leuk dat jullie hebben genoten in Baja en heerlijk konden kiten daar! En…Steef: echt knap dat je toch het water bent ingedoken voor de giga walvishaai!
    En Berry…..die is nu bij de echte dokter! Gaat goed komen.
    Fijn dat jullie regelmatig bellen….voelt dan minder ver weg!
    Dikke kus, mama

    1. Hoi mammie!
      Jaaa het kite was echt super, gelukkig kwam er toen geen walvis haai voorbij, Haha!!

      Berry is ondertussen gerepareerd bij de Kia Dealer, dus dat is goed nieuws!

      Tot de volgende video-call!
      Xxxxx!

  3. Hey Steef wat was het weer genieten om jullie verhalen te lezen en de foto’s te bekijken. Op naar het volgende blog. Liefs Carla

Laat een antwoord achter aan Stefani Romani Reactie annuleren