Well, that escalated quickly…

Het duurt 10 seconden voordat ik realiseer waar ik vanmorgen wakker ben geworden. Ik herken het raam, het plafond en het bed niet direct nadat ik ontwaak uit een hele diepe slaap. Na 10 seconden staat het weer haarscherp op mijn netvlies; we zijn niet in onze geliefde daktent, maar in Nederland, in een Landal-huisje. Afgelopen dagen zijn extreem geweest, maar we nemen je eerst mee in ons avontuur sinds het laatste blog. Vorige week zondag was onze enige zorg nog of we de ‘gevaarlijke’ weg in Mexico goed doorkomen…

Beestenboel in Maya-gebied

In het gebied tussen San Cristobal en Palenque zit een communistische groepering die in 2018 flink heeft huisgehouden. Er zijn toen in de buurt van Ocosingo een aantal bussen gestopt en in brand gestoken. Iedereen die door het gebied wilde moest onder dreiging van geweld een ‘tol’ betalen en er zijn zelfs een paar toeristen vermoord. De bussen rijden nu nog steeds om het gebied heen, wat de reistijd bijna verdubbeld, maar het schijnt al een jaar rustig te zijn. Desondanks vind ik het allemaal behoorlijk spannend, dus de afspraak met Merijn is dat er onderweg nergens mag worden gestopt!

We vertrekken om 6 uur ’s ochtends in de hoop dat als er vandaag toevallig wel bandieten zijn, die van uitslapen houden op zondag. De grootste problemen die we vinden onderweg komen echter niet van bandieten maar van de weg zelf. De laatste 40km voor Ocosingo zijn echt een hel, met de hoogste dichtheid van verstopte topes tot nu toe. Daarnaast is het in de vroege ochtend ook nog eens behoorlijk mistig in de hooglanden, wat de topes nog moeilijker te spotten maakt. Als we eindelijk Ocosingo bereiken wordt de weg gelukkig wel wat beter. De grootste bandieten die we tegenkomen zijn kinderen die touwen spannen over de weg in de hoop dat je stopt en ze wat aan je kunnen verkopen. Als je rustig en gestaag doorrijdt laten ze het touw zakken. Na 5,5 uur rijden komen we zonder problemen aan in Palenque en vinden daar vlakbij de ingang van het park met de Maya-ruïnes een slaapplek in de jungle naast een hotel.

Met het harde gebrul van brulapen om ons heen lopen we de volgende ochtend naar de Maya-ruïnes. Het duurt even voordat we ze ook gespot hebben tussen alle bomen, maar uiteindelijk zien we ze ook vrolijk rondslingeren. Wat een herriemakers! Tijdens het bekijken van de Maya-ruïnes stapt Merijn nog bijna op een grote iguana die dezelfde kleur is als de steen waar die lekker op aan het chillen is. Hij is duidelijk niet van ons onder de indruk en samen kijken we naar de Maya-bouwwerken die hier 100 jaar voor Christus zijn gebouwd. Ze zijn heel anders dan de ruïnes die we eerder in Teotihuacan hebben gezien. Kleiner, minder indrukwekkend, maar zeker ook prachtig. Vooral omdat ze verscholen liggen in de jungle. Waarschijnlijk zijn er in dit gebied nog veel meer Maya-ruïnes, maar ze liggen allemaal verstopt in de dichte jungle. Na twee uurtjes zeggen we de Maya-ruïnes voorlopig gedag, tot in Tikal, Guatamala. De Maya-ruïnes die verderop in Mexico liggen, zijn namelijk te goed toegankelijk vanuit de resorts en daardoor ver boven ons budget.

Hablamos Español en Mérida

Volgens onze planning hebben we niet heel veel tijd meer voor Mexico en dat terwijl de hele Yucatan peninsula nog ontdekt moet worden. Daar zijn ook een aantal kitesurfspots te vinden, dus met dat vooruitzicht trappen we ruim 500 km het gaspedaal in op weg naar Mérida. Dit is de hoofdstad van Yucatan en staat bekend om z’n koloniale gebouwen. De wegen ernaartoe zijn allemaal verrassend goed en de tocht gaat voorspoedig. Halverwege slapen we nog een nachtje in een vaag ecotoerisme gebied vol met mieren (lang leve de daktent) en de dag erna komen we in de loop van de ochtend bij ons slaapplekje op het terrein van een hostel. Grappig om te ervaren dat een hoop hotels en hostels in Mexico een extra zakcentje verdienen door overlanders op een grasveld of parkeerplaats te laten slapen.

We parkeren Berry naast een super hippe Argentijnse auto waar groot op staat: Argentinië –> Alaska. Al snel raken we met ze aan de praat en worden de tips over en weer gedeeld voor de komende landen. Dit is best een uitdaging, want het is voor het eerst dat we een gehele conversatie voeren in het Spaans! Natuurlijk spreken we in Mexico al een tijdje Spaans, maar dat zijn vooral korte functionele gesprekjes bij het tanken, slaapplek regelen, supermarkt, etc. Het gaat vooral Merijn goed af. Ik versta het gesprek, maar in volledige zinnen terugpraten vind ik nog lastig. Zeker omdat de Argentijnen net even andere Spaanse woorden gebruiken en een duidelijk andere uitspraak hebben dan we gewend zijn. Of we alle tips goed hebben begrepen? Daar gaan we nog achter komen… Maar we mogen ze gelukkig altijd bellen. Wat een schatjes! Wederom een typisch voorbeeld hoe sterk overlanders voor elkaar klaar staan.

Voor nu is het eerst tijd voor het ontdekken van Mérida. Midden in het centrum is een gezellig groot plein met daaromheen kleurrijke koloniale gebouwen. Deze blijken allemaal gratis toegankelijk te zijn, leuk! We slenteren lekker door de prachtige balzalen, overheidsgebouwen en paleizen. Ze hebben allemaal uitzicht op het grote plein waar zich een typisch Mexicaans tafereel afspeelt; toeristen maken foto’s van de gekleurde stadsletters, schoenenpoetsers zitten in hun vierkante hutjes, verkopers lopen rond met souvenirtjes en de eet- en drinkstalletjes roepen wat ze verkopen. Bijna alle bankjes en de voor Yucatan typische witte dubbele stoelen zijn bezet. Iedereen, zowel locals als toeristen, geniet hier van een warme zomerse avond.

Hoe gezellig het pleintje ’s avonds is, zo ongezellig blijkt daarna het hostel waar we slapen te zijn. Iedereen is al vroeg onder de wol gekropen en er is in de algemene ruimte weinig gezelligheid. Helaas, maar we kunnen er niet heel erg om treuren want in onze mail zit een hele blije boodschap: Onze boeking voor een cruise naar Antartica, South Georgia en de Falklandeilanden is bevestigd!!!! 🙂

Al sinds ons vertrek uit Nederland hadden we één droom; onze reis afsluiten in het zuiden met een boottocht naar de pinguïns op Antarctica & South Georgia! Niet voor niets heet ons spaarpotje op de bank ‘Pinguïnfonds’ en ons blog ‘Dos Pinguinos’. Deze reis is ontzettend duur, maar met last minutes is het mogelijk om een soort van betaalbaar plekje op een schip te bemachtigen. Echter zorgt het Corona-virus er op dit moment voor dat de boten niet vol komen, omdat Chinezen niet meer zijn toegestaan. De last-minute prijzen zijn dan ook waanzinnig laag, maar wij willen niet nu, maar volgend jaar. Met de angst dat alle Chinezen volgend jaar wel gaan en er geen last minutes meer zullen zijn, besluiten we voor een early bird booking te gaan. Na wat zoekwerk, is dat dus gelukt! We kunnen het bijna niet geloven, maar we gaan in maart 2021 onze reis afsluiten tussen de pinguïns!

Waterpret in cenotes

In de Yucatan peninsula zijn meer dan 6.000 ontdekte cenotes te vinden. Dit zijn deels ingestorte grotten met water erin. Ze zijn er in diverse soorten en maten en waren in de Maya-tijd een heilige plaats om offers te brengen. Ze zagen ze als de ingangen naar de onderwereld. Wij zien het nu vooral als een prachtige plek midden in de natuur om veel waterpret te hebben. De eerste die we bezoeken is een klassieke cenote. Midden in de jungle is een groot gat met ongeveer 20 meter lager een poel met water. Behalve het gat in het midden is het grootste deel van het plafond nog intact. We hebben de hele grot voor ons alleen en slingeren aan een touw als Tarzan en Jane de grote poel met water in! De tweede cenote die we bezoeken hebben we wederom voor ons alleen. Deze ligt helemaal onder de grond, maar er zijn gelukkig lampen. We snorkelen tussen de visjes de grot door en genieten van het koele water op deze warme dagen.

De keuze voor afgelegen, minder bekende cenotes pakt goed uit. Maar als we foto’s zien van één van de meest toeristische worden we toch nieuwsgierig. We besluiten te slapen bij het hotel recht voor de ingang en ’s ochtendsvroeg een kijkje te nemen voordat de toeristenbussen arriveren. We mogen de tent opzetten op de parkeerplaats van het hotel, niet de mooiste plek langs een drukke weg, maar we doen het ervoor. Een Duits koppel komt nieuwsgierig een kijkje nemen en al snel zitten we met z’n vieren bier te drinken bij het restaurant. Voor Duitsers (Entschuldigung!) zijn ze zeer open, toegankelijk en zelfs gezellig! Ze zijn voor drie weken in Mexico op vakantie en vragen ons al snel of we ook problemen hebben gehad met corrupte politie. Zij hadden die dag een onterechte hoge ‘boete’ gekregen namelijk. We vinden het jammer om dat te horen, want al onze ervaringen met de politie en militaire checkpoints (en dat zijn er veel!) waren eigenlijk positief. Ze waren altijd aardig, oprecht en naaide ons nooit. Alleen een paar dagen eerder in de buurt van Campeche begon een agent half over dat onze mobiel in de houder niet was toegestaan, maar krabbelde al snel weer terug. We weten niet of het echt een poging tot moeilijk doen was. Misschien hebben wij geluk gehad, of zij juist net pech.. of was het toch onze Spaanse skills die problemen hebben voorkomen? We zullen het nooit weten, maar houden ons toch maar vast aan onze eigen positieve ervaringen.

Zodra het hek open gaat crossen we Berry de parkeerplaats op, rennen onder de verplichte ijskoude douche door en versnellen ons met een handje vol toeristen die hetzelfde idee hadden naar de cenote. We gunnen elkaar allemaal de mooie Instagramfoto’s en zodra iedereen die heeft genomen springen we het water in. Het is wederom een prachtige cenote. Deze is super groen met allemaal lange tropische planten die vanaf boven helemaal tot in het water hangen. Zodra de toerbussen parkeren rijden we tevreden de parkeerplaats af op weg naar de laatste cenote. Deze ligt midden in de stad Vallodolid. Bijzonder om te zien dat het natuurfenomeen midden in een stad ligt, maar ook deze is prachtig. Merijn springt van de hoge wanden het water in tussen alle vissen. Voor mij was dat iets te hoog, maar lekker zwemmen sla ik natuurlijk niet over! Alle cenotes hebben voor na het zwemmen een ‘area de descanso’, oftewel een rustruimte met hangmatten. Wat een genot!

Roze meren en dieren

Een ander mooi natuurgebied vinden we twee uur verderop op het noordelijkste puntje van de peninsula. Hier vinden we knalroze meren, een Caribische blauwe zee, witte stranden en groene begroeide lagunes. Om er te komen moeten we eerst het dorpje Las Coloradas door. Het is een vrolijk, Caribisch dorpje met palmbomen en stoepranden die roze zijn geverfd. Daarnaast zijn er veel flamingo’s op huizen geschilderd. Het is een supervrolijk gezicht! Het gebied is prachtig en heel rustig. We rijden net zo lang off-road door het gebied totdat de weg iets te smal en begroeid wordt. Onderweg zien we een grote kolonie met flamingo’s. Helaas kunnen we niet heel dichtbij ze komen, maar het is alsnog een spectaculair gezicht! De knalroze beesten staan met z’n allen in de zoute meren.

Die nacht zetten we Berry in het afgelegen natuurgebied, wel moeten we nog een beetje uitkijken waar, want er blijken krokodillen in de lagunes te zwemmen. We vinden een mooi plekje en genieten na een indrukwekkende zonsondergang van een heerlijk rustig nachtje zonder krokodillen. Helaas krijgen we ‘s ochtends wel ander dierlijk bezoek, er blijken namelijk hele kleine vliegjes te bestaan die steken én door onze horren passen!! Het mag de pret van dit mooie plekje niet drukken en ’s ochtends ontbijten we op ons enorme privé strand terwijl aan de ene kant de pelikanen de vissen uit de zee pikken en aan de andere kant de flamingo’s in het water staan. Wauw!! 🙂

(Ge)strand in het paradijs

Het leek onmogelijk toen we de zoutvlaktes verlieten, maar het lukt om een nóg mooier plekje te vinden. We mogen bij de kitesurfschool kamperen. Die bevindt zich vlakbij Cancun aan een grote lagune waar het regelmatig waait. We bouwen ons kamp direct aan het water op en er zijn zelfs palmbomen voor onze hangmat. We genieten hier wederom van een waanzinnige zonsondergang. De natuur trakteert ons deze dagen op spectaculaire luchten!

Na La Ventana hebben we niet meer gekite, dus we staan de volgende ochtend zeker te popelen om het water op te gaan. Al snel zien we dat deze spot iets anders werkt dan we gewend zijn. Het beetje wind dat er staat begint namelijk pas 200 meter uit de kust, dus je kite oplaten op het strand en direct wegkiten zit er niet in. De surfleraar legt ons uit dat we de kite op het water moeten leggen en eerst 100 meter eruit moeten lopen, dan kun je waterstarten en met wat moeite bij de wind 100 meter verder komen. Als je daar bent is het volgens hem perfect! Gelukkig kun je overal in de lagune staan, dus dat eruit lopen moet wel lukken. Merijn pompt de grootste kite die we hebben op en gaat het eerst proberen. Na heel wat pogingen krijgt hij de kite uiteindelijk 100m uit de kust de lucht in. En na nog heel wat pogingen lukt het nét aan om weg te kiten. Achterin bij de hardere wind kite hij twee keer op en neer, maar heeft al snel door dat hij hoogte verliest en komt terug. De kite stort 200 meter voor de kust alweer neer en Merijn loopt de rest terug. Niet een al te groot succes…er is duidelijk te weinig wind.

Ik heb nog nooit met de 11 meter kite gesurft, maar besluit de kite van Merijn over te nemen en ook een poging te wagen. Met 40 kilo verschil heb ik meer geluk en het lukt me om achterin te komen. Daar is de wind inderdaad perfect! Voor mij en een 11m kite, haha! Ik scheur hier lekker door het supervlakke water heen en weer. Helaas zit springen er niet in, want dan verlies ook ik te veel hoogte. Op een gegeven moment heb ik het vermoeden dat de wind iets sterker is geworden sinds Merijns poging , dus besluit ik de kite terug te geven. Merijn gaat voor poging twee en deze slaagt een stuk beter. Hij weet ook achterin te komen en blijft daar lekker surfen. We hebben lekker gelopen, maar we hebben uiteindelijk ook zeker lekker gekite!

Helaas heeft Moeder Natuur de dag erna geen wind meer in petto. Maar om nog een beetje te bewegen op onze luie stranddag lenen we de SUP’s van de surfschool. We suppen over de lagune en spotten naast vissen ook een paar roggen in het water. We doen nog een poging om samen op één SUP te peddelen, maar daarvoor hadden we zeker nog wat oefening nodig. Gelukkig is het zo ontzettend warm deze dag, dat in het water vallen heerlijk is!

Ondanks het paradijselijke plekje, merken we echter toch dat we er niet 100% van kunnen genieten. Ondertussen verslechtert namelijk de situatie in Nederland rondom het Coronavirus zeer snel, daarnaast sluiten steeds meer grenzen in Centraal- en Zuid-Amerika. We komen er achter dat ons plan om volgende week naar Belize te gaan en twee weken later Guatamala te ontdekken van de baan is. Alle landen om Mexico heen hebben namelijk besloten geen Europeanen binnen te laten. Het is even schrikken als blijkt dat we officieel vast zitten in Mexico. Eerst hopen we nog dat ze kijken naar waar we afgelopen periode zijn geweest. Maar al snel bevestigen andere reizigers ons vermoeden; dat doen ze niet en ze weren je op basis van je nationaliteit.

Een moeilijke beslissing

Na dit nieuws start ons urenlange research naar reismogelijkheden en de ontwikkelingen rondom het virus. Om Mexico met een auto in te mogen krijg je een TIP (Temporary Import Permit) voor zes maanden. Berry en wij zijn hiermee voor zes maanden vrij om door heel Mexico te reizen, maar we mogen het land niet verlaten zonder Berry. Dan verliezen we onze borg van 400 dollar en lopen we het risico nooit meer in Mexico te worden toegelaten. Met deze informatie in ons hoofd lijken onze opties zeer beperkt en is de situatie afwachten in Mexico het enige wat we kunnen doen.

Dat lijkt een prima optie op dat moment, want in Mexico merken we niets van het virus. Alles is open en het dagelijks leven draait lekker door. Niemand heeft het erover en als je niet beter weet dan bestaat het virus niet. Op zich klinkt de optie om af te wachten op een tropisch strand in Mexico niet verkeerd, maar we beginnen ons zorgen te maken of we dan wel op tijd in Nicaragua en Costa Rica kunnen zijn, want daar vliegen vrienden en mijn ouders over ca. 2,5 maand naartoe.

Alles hangt af van hoe lang de grenzen dicht blijven. Als dat een maand is kunnen we Belize overslaan (daar is namelijk nog niemand die we tegen zijn gekomen enthousiast over geweest) en sneller doorrijden. Als het 2 of 3 maanden is kunnen we direct vanuit Mexico naar Colombia verschepen. Dan is het jammer dat we centraal Amerika moeten overslaan, maar het scheelt een hele hoop (dichte) grenzen en hierdoor zijn we in Zuid-Amerika wel nog overal in het juiste seizoen en zijn we op tijd bij ons schip naar de pinguïns.

Maar ook aan deze optie beginnen we snel te twijfelen, de hoeveelheid landen en de hoeveelheid maatregelen die landen over onze hele route treffen gaan razendsnel. Na een slechte nacht slapen door alle ontwikkelingen, besluiten we naar een hotel in Cancun te verplaatsen, omdat Berry daar morgenochtend een servicebeurt krijgt en ze goede wifi hebben. Ondertussen zijn we beide non-stop in onze mobiel aan het researchen.

De waarde van de overlanders community in een Facebookgroep is snel weer duidelijk wanneer iemand ons wijst op een mogelijkheid om je auto wel legaal achter te laten in Mexico. Om het toerisme te bevorderen is het in sommige grensprovincies namelijk niet verplicht om een TIP te hebben voor je auto. Laten wij nou net in een van die provincies zitten. Maar hierdoor slaat ons hoofd nog verder op hol, want nu hebben we écht de keus: blijven we hier of gaan we naar huis en slaan we Berry hier op?!

Het huilen staat ons ondertussen nader dan het lachen, en we twijfelen echt enorm. Door het nieuwsbericht dat AirFrance/KLM bijna zijn hele vloot twee maanden aan de grond gaat houden, realiseren we ons dat deze situatie met dichte grenzen niet een kwestie van weken is maar van maanden. Zo’n beslissing maken ze niet zomaar en als het ook maar even had gekund hadden ze voor minder tijd gekozen. Ons visum loopt over drie maanden af, is dat genoeg? Hoeveel landen moeten we overslaan om niet in de knoop te komen met de seizoenen in Zuid-Amerika? Door het besef dat het lang gaat duren en een financiële berekening dat we in Nederland zelfs in het gunstigste geval in twee maanden meer geld kunnen verdienen dan dat we hier in stilstand uitgeven, neigen we naar terug naar huis gaan.

Maar dan zien we dat de tickets naar huis meer dan 2.000 euro per persoon kosten en slaat de twijfel opnieuw toe. Dat is écht heeel veel geld. We zoeken urenlang door naar een vliegroutes naar Nederland die betaalbaar zijn en niet via landen gaan waar we niet in mogen (USA, Canada). Gelukkig vindt Merijn uiteindelijk een vlucht van Cancun naar Manchester en vanaf daar een losse vlucht naar Amsterdam voor een betaalbare prijs. Maar, gaan we dit echt doen? Worden deze vluchten niet geannuleerd nadat we betaald hebben? Hebben we werk als we terug gaan naar NL? Waar gaan we dan wonen terwijl ons huis nog is verhuurd? Kunnen we Berry veilig achter laten? Muchas preguntas…

Een hele hoop tranen, nog een slapeloze nacht, een hoop telefoontjes en online research later drukken we beide huilend op de boekingsknop. We gaan naar huis.

Bye bye Berry

Na het boeken van de vliegtickets begint de race tegen de klok. Het is dinsdagochtend en donderdagmiddag moeten we op de luchthaven staan. Voor die tijd moet Berry een servicebeurt, moeten we opslag voor Berry regelen, benodigdheden kopen voor lange termijn auto-opslag, de TIP cancelen, een koffer kopen, Berry en de tent schoonmaken en spullen inpakken… Met onze moeë, stressvolle, verdrietige en verwarde hoofdjes proberen we het zo efficiënt mogelijk aan te pakken.

Terwijl Berry de hele dag wordt behandeld bij de Kia dealer racen wij met taxi’s Cancun door. First things first; paperwork. We hopen dat het mogelijk is om de TIP in Cancun te cancelen, om zo een ritje naar de grens van bijna 400 km te besparen. Maar helaas, na het bezoeken van twee instanties worden we alsnog naar de grens gestuurd. Dat is even flink balen! Aangezien Berry nog bij de Kia dealer staat laten we ons eerst met de taxi naar het winkelcentrum brengen en kopen daar alle benodigdheden; koffer, autohoes, anti-muizen spullen en anti-vocht dingen. Hopelijk is dat voldoende om Berry in goede gezondheid terug te vinden.

Om 16:30 uur krijgen we Berry schoner dan ooit terug. Hij is in top-conditie en heeft zelfs een antiroest behandeling gehad. We scheuren richting de grens, maar komen niet heel ver voordat het donker wordt. Morgen de rest… We vinden een fijne slaapplek in de jungle bij een Nederlander en slapen die nacht gelukkig weer goed. Maar pfoe, hier komt ook het besef dat we onze daktent en de jungle-geluiden zullen gaan missen.

De volgende ochtend (woensdag) rijden we het laatste stuk naar de grens en cancellen we daar binnen 10 minuten succesvol onze TIP. Yes!! Om van het kantoor waar we dit moeten regelen terug te komen bij de hoofdweg moeten we de Mexicaanse grenspost door. Helaas gaan daar de alarmbellen af en moeten we met de auto door de X-ray. De controleurs zijn vrij fanatiek en kunnen niet gelijk vinden wat ze zoeken. We moeten een hoop spullen uit de auto halen en Berry wordt twee keer gescand. Uiteindelijk blijken het een stapel batterijen en elektronische apparatuur te zijn die er verdacht uitzien en geen bommen, wapens of drugs. Goed, 45 minuten (!) later scheuren we richting de opslag die we hebben gevonden via iOverlander.

Een Mexicaanse familie staat ons op te wachten bij de opslag. We zijn al snel heel erg blij met wat we daar aantreffen. Het is overdekt, muren met prikkeldraad eromheen, 24u bemand, videobewaking en twee waakhonden. Dat lijkt voldoende, haha! Het helpt mee dat de Mexicaanse familie die het runt erg aardig is en al snel hebben we een deal. Dan rest ons nog één ding; Berry schoonmaken, opruimen en inpakken. We rijden naar een camping vlakbij de opslag en gaan de rest van de dag aan de slag. We behandelen de tent nog extra met anti-schimmelmateriaal, drogen de nog natte kajak en maken de Mexicaanse overlanders naast ons blij met een hele hoop eten en drinken. Ze geven aan dat ze in deze regio een appartementje gaan huren en dat we ze altijd kunnen contacten als ze iets voor Berry moeten doen. Wat zijn overlanders toch lief voor elkaar!

Net voor het donker zijn we klaar en lopen we naar het azuurblauwe water voor een laatste duik. Maar oeps, mijn bikini zit al in de koffer en die hebben we net met veel moeite in de auto gepropt. Daarnaast blijkt het water alleen toegankelijk via een resort en een vriendelijke jongen die daar werkt geeft aan dat zwemmen niet meer mag. Ik geef heel zielig in het Spaans aan dat het onze laatste duik is voordat we naar huis moeten, de jongen zwicht en geeft ons 10 minuten. Voordat hij zich bedenkt spring ik in mijn ondergoed het water in. Die laatste duik liet ik me niet afnemen, haha!

We genieten van ons allerlaatste nachtje in de daktent en de volgende ochtend heel vroeg laten we Berry achter in de opslag. Op advies van Merijn’s moeder vertellen we de bewaker dat de auto Berry heet en hij elke dag even met ‘m kan praten. Wie weet wekt antropomorfisme extra goede zorg voor Berry op, haha!

Een bijzondere terugreis

Vanaf de opslag begint onze 30 uur durende reis naar Amsterdam. Het voelt goed dat we op tijd alles met Berry hebben kunnen regelen en vanaf nu kunnen we niets anders dan ons overgeven aan het transportsysteem. We starten met een 5,5 uur durende busreis richting het vliegveld van Cancun, daar ontmoeten we onze Oostenrijkse vrienden. Zij hebben dezelfde keus gemaakt en vliegen ook naar Manchester. Ze hebben nog twee Fransen backpack-vrienden mee en met z’n zessen zitten we in hetzelfde schuitje. Ondanks de slechte reden voor deze reünie, is het wel gezellig!

Op de airport in Cancun is het druk, heel erg druk. Die 1,5 meter afstand is onmogelijk en we staan een uur in de rij om in te checken. Eenmaal aan de beurt bezorgt de incheck-mevrouw ons nog even een hartverzakking, want ze kan ons de boardingpassen niet geven voordat we een stempel hebben van ‘immigration’. Blijkbaar zijn we een ingewikkeld geval, omdat we niet Mexico binnen zijn gevlogen. We rennen naar immigration, krijgen daar heel snel onze stempel en daarna onze boardingpassen. Pfieeuw en gelukkig zorgde dit er wel voor, dat ze niet doorhad dat onze koffers behoorlijk overgewicht hadden. Hierna komen we soepel de koorts-check door en zijn we op tijd bij de gate. In het vliegtuig blijkt de incheck-mevrouw ons enorm gematst te hebben, ze heeft ons stoelen gegeven met extra beenruimte én een lege stoel naast ons. Wat een geluk, zo komen we de 9 uur vliegen wel door!

In Manchester hebben wij en onze vrienden allemaal een lange overstaptijd, dus gaan we eerst gezellig met elkaar mee naar de verschillende terminals om onze vervolgvluchten te regelen. De Fransen vertrekken als eerste. Er gaan bijna geen vluchten meer naar Zuid-Frankrijk, dus ze gaan eerst 6,5 uur met de bus naar London Gatwick en hebben nog 3 uur later een vlucht naar Lyon. Daarna zijn wij aan de beurt. De computersystemen van Manchester airport hebben precies op deze dag besloten om in storing te gaan, dus alles moet met de hand. Gelukkig zijn er niet zo veel passagiers, maar alsnog duurt het inchecken erg lang. De Oostenrijkers moeten nog een paar uur wachten, vliegen dan naar Düsseldorf, moeten daar de nacht doorbrengen op het vliegveld en vliegen dan de volgende ochtend naar Salzburg. Daar laat hun familie een auto volgeladen met boodschappen achter op de parking van het vliegveld zodat ze nog anderhalf uur naar een chalet in de bergen kunnen rijden. Oostenrijk is een stuk strenger dan Nederland en ze moeten in echte quarantaine voor 2 weken. Hun plekje in de bergen ziet er wel prachtig uit! Maar ze mogen dus niet naar buiten…

Na het laatste afscheid van misschien wel onze beste reisvrienden gaan we op zoek naar ons vliegtuig. Na de security is er bijna niemand meer, en we wachten met maar 9(!!) andere passagiers op het EasyJet-vliegtuig naar Amsterdam. Als er twee volledig ingepakte Aziaten langslopen op weg naar hun vliegtuig vindt een Nederlandse man naast ons het leuk om nog even hard het woord ‘Corona’ te laten vallen en te vragen “of ze ook plafonds doen”. Inmiddels krijgen we steeds meer verhalen te horen over Europeanen die lastiggevallen worden in Centraal en Zuid-Amerika en we zijn echt totaal geschokt door het feit dat ook Nederlanders zo lomp en xenofoob kunnen zijn.

Het is erg bijzonder om in een bijna leeg vliegtuig te zitten en nog bijzonderder om hierna te arriveren op een leeg Schiphol. We zijn blij dat we het zonder vertraging en gedoe hebben gered naar Schiphol, maar het is een treurige situatie dat er na 9 maanden reizen niemand staat om ons welkom te heten. Iedereen zit thuis in isolatie. We vervolgen onze reis met openbaar vervoer richting de Reeuwijkse plassen, hier hebben we een Landal huisje kunnen regelen voor onze eerste isolatieperiode, voordat we zonder klachten bij onze ouders gaan logeren.

Door het oog van de naald

Al snel wordt duidelijk dat we door het oog van de naald zijn gekomen en zijn we erg opgelucht dat we in Nederland zijn aangekomen voordat er helemaal geen vluchten meer gaan. Via Instagram en Facebookgroepen met overlanders en backpackers krijgen we heel veel first-hand verhalen mee van reizigers in een benarde positie.

Zo is in Guatemala de dag dat wij ons ticket hebben geboekt de sfeer compleet omgeslagen. Europeanen worden uitgescholden, omdat mensen denken dat ze het virus mee hebben gebracht. Er worden zelfs stenen naar Europese fietsers en motorrijders gegooid. Dat is voor veel overlanders, waaronder onze Zwitserse vrienden, de reden om Guatamala zo snel mogelijk te verlaten en terug naar Mexico te rijden om daar hetzelfde te doen als wij gedaan hebben. Omdat Belize helemaal dicht is moeten ze maar liefst 34 uur rijden om in Cancun te kunnen komen. Een dag later wordt duidelijk dat ze hun geadopteerde hond ook niet mee mogen nemen naar huis, dus moeten ze nog naarstig op zoek naar een veilige opvang tot alles voorbij is. Andere Canadese vrienden van ons rijden ook hele dagen achter elkaar om vanuit Guatemala zo snel mogelijk bij de grens van Amerika te komen. Voor allebei is het een race tegen de klok totdat ook Mexico dichtgaat. De Canadezen hebben het inmiddels gehaald, de Zwitsers hebben een vlucht voor dinsdag gevonden. Nu maar hopen dat die niet geannuleerd wordt.

In Zuid-Amerikaanse landen is de sfeer jegens Europeanen niet veel beter. Alle grenzen zijn dicht en bijna alle landen zitten in lock down. Maar waar ga je heen met je camper? Hotels zijn dicht, campings zijn gesloten, locals wordt gevraagd Europeanen aan te geven bij de politie, ze worden overal weggestuurd, mogen niet meer tanken, geen boodschappen doen en nergens stoppen. Overlanders zitten klem en voelen zich bedreigd, terwijl er extreem weinig vluchten voor ze te vinden zijn. In Argentinië moet een Nederlandse vrouw van 77 noodgedwongen de nacht in haar auto doorbrengen omdat alle hotels haar weigeren. En dat terwijl de Argentijnse regering zelfs heeft bepaald dat hotels alleen nog maar onderdak mogen verlenen aan buitenlandse toeristen. In Ecuador besluit zelfs de burgemeester van Guayaquil tegen het regeringsbeleid in te gaan en allemaal auto’s op de landingsbaan van het vliegveld te rijden zodat twee evacuatievluchten van KLM en Iberia niet kunnen landen, moeten uitwijken naar de hoofdstad en uiteindelijk half leeg terugvliegen. En dat terwijl er in Guayaquil honderden Europeanen op het vliegveld wachten om naar huis te kunnen gaan en Ecuador vanaf dinsdag volledig zijn luchtruim sluit. In Chili moeten twee Nederlandse vrienden van ons twee keer hun vlucht herboeken, dan opeens naar een andere luchthaven, worden daarna niet toegelaten op hun vlucht omdat KLM vanwege de chaos hun betaling niet op tijd heeft verwerkt en moeten dan nog twee dagen wachten tot ze uiteindelijk een vlucht vinden. Inmiddels zijn ze via Sao Paolo op weg naar huis.

Op de Facebook-groepen voor overlanders wordt veel hulp gezocht en aangeboden. Hele sites worden opgetuigd om elkaar te laten zien waar wel mensen met een hart leven die overlanders veilig laten verblijven. Opslaglocaties, vliegroutes en overige praktische zaken worden gedeeld en daarnaast blijft iedereen elkaar moed inspreken. Het is aan de ene kant diep treurig om te lezen hoe mensen reageren in paniek en aan de andere kant hartverwarmend om te lezen hoe iedereen elkaar uit de benarde situaties wil helpen. Een crisis brengt echt het slechtste en het beste in mensen naar boven.

Ook hier in Nederland zien we een samenleving die met twee gezichten op de crisis reageert. Van het instellen van speciale ‘rescue fares’ door KLM en het gratis aanbieden van mondkapjes, vuurwerkbrillen en videoabonnementen, tot het negeren van het afstandsgebod, rekenen van woekerprijzen, en nieuwe vormen van fraude en oplichting. We hebben afgelopen maanden vaak gedacht dat alles in Nederland echt perfect is, maar nu blijkt maar weer dat we qua menselijke problemen gewoon hetzelfde zijn als de rest van de wereld.

Desondanks knijpen we in onze handjes dat we op tijd veilig terug zijn en het lijkt nu bizar dat we maar een paar dagen geleden zonder zorgen Antarctica hebben geboekt en überhaupt hebben getwijfeld aan onze keus om terug te keren. Dit geeft maar aan hoe snel de situatie compleet is geëscaleerd.

We will be back

Dat we nog niet klaar zijn met onze reis voelen we beide heel duidelijk, we willen dolgraag deze reis afmaken. Het lijkt er op dat we Antarctica een jaar kunnen verplaatsen en over 1 jaar terug naar Berry kunnen om de oorspronkelijke reis voort te zetten. Of het Coronavirus dan achter de rug is? Of de landen niet teveel ontwricht zijn? Of het dan veilig is als Europeaan? We hebben geen idee! Maar dat er een moment komt dat we weer samen met Berry op avontuur gaan, dát weten we zeker.

Momenteel zijn we aan het ‘landen’ in Nederland. Dit is best moeilijk, omdat ook dit land op z’n kop staat, ons huis nog een jaar verhuurd is, we geen familie/vrienden kunnen zien en ik geen werk heb. Het goede nieuws is wel dat Merijn terug kan naar zijn oude baan. Helaas geldt dat voor mij niet, daar hebben ze al zoveel last van de crisis dat ze het niet aandurven. Hoe we dit jaar gaan inrichten is nog onduidelijk, maar we zullen onze weg zeker wel vinden. We hopen dat jullie, net als wij, hebben genoten van de reisavonturen. Bedankt voor al jullie lieve berichtjes & we will be back on the road!!

« van 5 »

5 gedachten over “Well, that escalated quickly…

  1. Jeetje wat een verhaal. Ik ben blij dat jullie in ieder geval nog redelijk snel naar Nederland hebben kunnen komen. Wat loopt het leven toch anders in eens.
    Veel succes en ik ga jullie zeker weer volgen wanneer jullie je reis gaan afmaken.
    Eerst nu maar zorgen dat jullie met al je dierbare gezond door het virus komen.

    Liefs Carla

  2. Ah lieverdjes, zo zielig. Jullie hebben het allemaal maar weer knap opgelost…. noodgedwongen. Sterkte daar! En hoop tot gauw!!

  3. Wat een laatste week was dat! Van genieten aan het strand, tot groot verdriet en moeilijke keuzes, tot weer nieuwe plannen en de blik vooruit. Ook nu heb ik weer ontzettend genoten van jullie blog, en van jullie kijk op het leven. En één groot voordeel: nu kunnen we nóg een keer naar Amerika!

  4. Ook voor ons is het nu een soort van afscheid. Afscheid van deze veel te lange, heerlijke blogs, afscheid van prachtige jaloersmakende foto’s, afscheid van Berry die net zo trots was op zijn 2.0 versie, en afscheid van twee gelukkige avonturiers. Maar jullie komen terug, op een goede dag! En hier in NL zullen jullie het ook gaan redden, want met jullie daadkracht en creativiteit komt er overal weer een oplossing voor. Bedankt dat jullie ons zo mee hebben laten genieten door alle blogs, berichtjes, filmpjes, foto’s enz. Liefs, sterkte en een dikke dagkusjedoei voor jullie allebei en natuurlijk voor Ollie!

Geef een antwoord