Sneeuw, zand, schade en zon

Yess hier zijn we weer met een reisupdate! Ondertussen zijn we heel wat kaas, croissantjes en bergdalen verder en is het tijd om jullie verder mee te nemen door Wallis! 

Na een hele avond treintjes kijken bij het station in Niederwald, is het tijd voor onze eerste toeristische attractie in Zwitserland: de 280 meter lange hangbrug in Goms. We wiebelen lekker met z’n vieren over de brug naar het dorpje aan de overkant. Ook dit dorp heeft ongelofelijk veel sneeuw gekregen. We spreken een vrouw die haar oprit probeert schoon te krijgen en ze vertelt ons dat er dit jaar echt heel veel sneeuw in één keer is gevallen. Ze hoopt dat er binnenkort niet meer bijkomt, want dan moet het van haar dak worden afgehaald voordat haar dak bezwijkt onder het gewicht van de sneeuw. Haar verzoek wordt redelijk snel ingewilligd, want de volgende dag regenen we tot ons ondergoed nat op een te warme dag in het skigebied Unterbach. De hoge temperatuur zorg er dan wel voor dat er een hoop sneeuw van de daken smelt, maar is een slechte combinatie met onze wax en de vele vlakke bospaden. De spierpijn in onze armen de volgende dag zegt genoeg…

Panoramisch glijden

Gelukkig is het de volgende dag wel stralend mooi weer. Op deze strak blauwe lucht hadden we gewacht, voordat we de dure skipas van Aletsch Arena kochten. We waren zelfs al meerdere keren langs het skigebied gereden, waardoor de plaats Bitsch door ons ‘de rotonde van Zwitserland’ werd genoemd. Volgens mij zijn we uiteindelijk vijf keer door dit daldorpje gereden, met de nodige grapjes over de plaatsnaam door de walkietalkie. Maar vandaag is het dan eindelijk tijd om in Aletsch Arena te skiën. Dit skigebied is niet heel uitdagend, maar het uitzicht is daarentegen waanzinnig mooi! Na de vele verbindingspistes door het skigebied dopen we het al snel om tot panoramisch glijden, want je hebt tijdens het afdalen alle tijd om te genieten van de vele hoge pieken om je heen. Foto’s maken van de Matterhorn terwijl je glijdt? Het kan hier prima. Na een hele dag panoramisch glijden, sluiten we de dag af in het zeer schattige, autovrije dorpje Bettmeralp. Tussen de houten huizen wordt geskied, gesleed, gewandeld en gelanglauft. We genieten van de vele gezelligheid in het prachtige dorpje en van een (véél te dure) glühwein. 

Vliegkunsten en oranje sneeuw

Het mooie weer blijft aan en we verplaatsen de volgende ochtend naar het Saastal. In dit dal is het skigebied van Saas Grund als eerste aan de beurt, maar voordat we onze skischoenen aan hebben op de parking, worden we bijna omver geblazen door een laag overvliegende helikopter met een liftpaal eronder. De helikopter vliegt de hele ochtend op en af met liftpalen van een sleeplift en met sneeuwkanonnen. De ene lading nog meer beschadigd dan de andere. In het skigebied wordt duidelijk wat er gebeurd is. Ze blijken een lawine uit voorzorg te hebben afgeschoten, maar die werd een stuk groter dan ze hadden verwacht. De enorme lawine verwoeste vervolgens een hele sleeplift. Hierdoor was er een stukje van het skigebied dicht, maar de perfecte weersomstandigheden, het uitzicht en de spectaculaire vliegshow van de helikopter maakt dat helemaal goed. 

Als tweede is het skigebied Saas-Fee aan de beurt, het weerbericht beloofd ons wederom een zonnige dag. Maar die dag trekt het maar niet open en lijkt er een hele grote oranje(?!) wolk voor de zon te hangen. Wanneer we ook opmerken dat de sneeuw bovenin Saas-Fee oranje is gekleurd, snappen we de wolk iets beter en online vinden we al snel de bevestiging dat er inderdaad een mega Sahara-zandstorm deze kant op is gewaaid en een groot deel van de Alpen helemaal oranje gekleurd zijn. Een bijzonder gezicht! Maar wel jammer van de sneeuw, want het zand verslechterd de sneeuw in een rap tempo. Ondanks het belabberde zicht, genieten we van Saas-Fee. De pistes zijn uitdagend en panoramisch glijden is er deze keer zeker niet bij. Helemaal gesloopt van de dag op de berg, verplaatsen we na het skiën naar de camping in Fiesch, wederom langs Bitsch. 

Na een heerlijke douche staat ons de laatste uitdaging van die dag te wachten: wassen, heel veel wassen. Dit is namelijk de eerste wasmachine sinds we weg zijn, dus er mag wel wat schoon gemaakt worden. We hebben wat ruzie met het muntjesapparaat van de wasmachine, maar na heel wat gevloek, briefgeld wisselen met campinggasten en muntjes oprapen van achter het apparaat, krijgen we ‘m uiteindelijk aan de praat. Helemaal uitgeput vallen we onder heerlijk fris beddengoed in slaap! 

Genieten en afscheid in Grimentz

Na een maand samen reizen, is het voor mijn ouders tijd om terug te gaan naar Nederland. We zullen de gezelligheid enorm missen, maar voordat het zover is, hebben we nog een laatste dag samen in Grimentz. Last but not least, want wat een pareltje is dit dorp én skigebied! De route door het dal Val d’Anniviers is prachtig en het dorpje vol met traditionele houten huizen enorm fotogeniek. Bij de skilift is een camperplek met voorzieningen en de supermarkt (met croissantjes en kaas) is op loopafstand; ideaal! Maar de camperplek is toch niet helemaal perfect, want we hebben als enige camper nooit zon op ons dak. Helaas voor het zonnepaneel en ons gas, want verder is het een erg mooi plekje. We genieten met z’n vieren van een heerlijke skidag in Grimentz. De pistes zijn top en wat een hoop off-piste terrein is er toegankelijk vanuit het skigebied. Na heel wat goede piste- en poederruns sluiten we de dag af met een vin chaud, geen glühwein meer, want we zijn in het Franstalige deel beland! De restaurants langs de pistes zijn allemaal open, maar er mag niemand aan een tafel zitten. Aangezien ‘take away’ en dus eten/drinken tijdens het skiën lastig is, zoekt iedereen een plekje rondom de restaurants. Vaak zitten er groepjes mensen op de grond van het terras, maar de bijgelegen kinderspeeltuinen zijn ook erg populair. Nooit eerder hebben we in een kinderdraaimolen vin chaud gedronken, maar zo biedt corona toch wat nieuwe ervaringen. 

Instagram vs. reality

Na Grimentz nemen we afscheid van mijn ouders en verplaatsen we naar het volgende, wederom erg mooie, dorpje in het dal: Saint Luc. Hier vinden we een parkeerplaats met mooi uitzicht over het dal en genieten we nog even van het ondergaand zonnetje voordat we de warme camper inkruipen. Helaas blijkt mijn knie, zelfs na een rustdag, niet bijgekomen te zijn van de skidag in Grimentz en hou ik het tot mijn grote frustratie maar twee afdalingen vol. Net voor de reis heb ik een cortisolsteroïden injectie in mijn knie gekregen om een zeer hardnekkige peesontsteking aan te pakken die me al drie jaar belemmert. De injectie lijkt op dat moment nog weinig te doen. Opnieuw op een stralende dag niet kunnen skiën door mijn stomme knie wordt me op dat moment even te veel. Gelukkig ging het de dagen na deze mentale inzinking een stuk beter met mijn knie en lijkt de injectie momenteel zeker iets te doen. Fingers crossed dat het komende tijd steeds beter blijft gaan, want er vanaf ben ik nog niet. Je ziet het waarschijnlijk niet op onze Instagram en foto’s, maar op de achtergrond voer ik een aardige strijd met mijn knie en ben ik eindeloos aan het zoeken naar de juiste balans tussen rust en belasting. 

Met de camper over een ezelspad 

Na een dag op de berg in Saint Luc komen we terug bij de camper en blijkt de parking helemaal vol met een waar après-langlauf feestje van 50-plussers. We verbazen ons over het gebrek aan mondkapjes en/of afstand, maar voornamelijk over de hoeveelheid wijn vanuit de achterbakken. “Die jeugd van tegenwoordig….” We frummelen ons uit de parking en besluiten beneden in het dal te slapen. De parking in Saint Luc is namelijk niet gratis en Merijn had op de Park4Night-app een gratis parkeerplek gevonden bij Happy Land. Nadat ik vraag of dat een pretpark of parenclub is, besluiten we erheen te rijden. Wie weet kunnen we de volgende dag in het dal wandelen of fietsen. Aangekomen bij de grote speeltuin (nee geen parenclub ;-)) van Happy Land blijkt het een verlaten en voor Zwitserse begrippen wel een aftands plekje in het dal te zijn, verder lijkt de omgeving ook totaal niet boeiend. Een half uur voor zonsondergang besluiten we daarom door te rijden naar het skigebied Anzère, dit is de volgende skilocatie en ook hier kun je gratis staan. Het is volgens Google Maps een half uurtje rijden, dus we vertrekken snel zodat we de bochtjes omhoog niet in het donker hoeven te rijden. Maar al snel blijkt dat Google Maps hele andere plannen met ons heeft en rijden we op een smal en steil ‘ezelspad’ tussen de wijngaarden omhoog. Oeps, Google Maps maakt soms rare keuzes en zo vlak voor het donker zijn we er niet helemaal blij mee.

Het past allemaal net met de dikke camper en halverwege komen we weer op de hoofdweg terecht, die begeleidt ons zonder verrassingen nog net voor het helemaal donker is naar de parking in Anzère naast de pizzeria en een héle grote andere camper. De mega camper is bijna twee keer zo groot en ziet er spiksplinternieuw uit. Het contrast met de wasknijper aan zijn kacheluitlaat is hierdoor des te groter. Wel besluiten we het voorbeeld te volgen, want een simpele wasknijper aan je kacheluitlaat klippen voorkomt een hele grote ijspegel aan de zijkant van je camper. Wil je meer tips over winterkamperen? Let us know! hahaha! 😉 

We moeten één dagje wachten (en smachtend kijken naar de pizzeria omdat we al boodschappen hadden gehaald), maar dan komt de zon weer tevoorschijn! En hoe! ’s Ochtends lijkt het in het dorp nog zwaar bewolkt, maar wanneer we op de webcam van het skigebied kijken, is het strak blauw. De wolken hangen ‘vast’ in het dal, dus we kleden ons snel om en nemen de skilift naar boven. Halverwege de gondelbaan straalt het zonnetje ons tegemoet en het uitzicht over het meer van wolken in het dal is adembenemend. Merijn moet het vanwege mijn knie twee dagen zonder mij doen op de pistes en besluit me in te ruilen voor Samantha. Samantha de ski-juf neemt Merijn mee op pad en Merijn krijgt genoeg tips om voorlopig zijn ski-skills verder mee te kunnen verbeteren! Ik vermaak me met mijn boek en fotocamera in het dorp en boven bij het bergrestaurant. Een aantal toerskiërs geven zelfs nog een mooie show weg voor mijn camera. Gelukkig ruilt Merijn Samantha na deze dag weer terug en kunnen we samen doorrijden naar onze volgende bestemming. 

Expeditie afval

Onderweg van locatie A naar B zijn we bijna altijd op ‘expeditie afval’, zo ook deze keer. Zwitserland heeft namelijk een zeer streng vuilnissysteem. Ze scheiden keurig een hele hoop, maar voor het restafval heb je per gemeente een speciale vuilniszak nodig. Deze vuilniszakken kosten drie Zwitserse Frank per stuk en kunnen enkel in de gemeente per rol worden gekocht. Aangezien we nogal veel tussen gemeentes verplaatsen en we dan heel veel geld betalen voor zakken die we niet in andere gemeentes mogen gebruiken, zijn we op zoek gegaan naar een alternatief. In de camper hebben we een kleine prullenbak, dus bijna iedere dag hebben we wel een klein vuilniszakje vol. Dit lijkt onhandig, maar de kleine zakjes blijken een uitkomst te zijn. Ze passen namelijk perfect in de prullenbakken van gemeentes. Die staan bij parkjes, parkeerplaatsen, tankstations, etc. Zo gaan we regelmatig op expeditie afval om onze zakjes kwijt te spelen in de diverse prullenbakken. Dit voelt altijd spannend en illegaal in het perfecte Zwitserland, waar je zelfs hoge boetes krijgt voor glas in de verkeerde container gooien. 

Val de Heerlijk

Vanuit Anzère steken we het dal over naar het Val d’Hérens, hier liggen meerdere kleine skigebiedjes, prachtige Zwitserse dorpjes, maar als het goed is ook een camping. We kunnen wel weer een douche gebruiken, dus dat is een fijn vooruitzicht. Aangekomen bij de camping worden we helemaal blij, de camping ligt prachtig en heeft erg fijne voorzieningen. Tot dusver zijn de wintercampings niet super geregeld (voor Zwitserse begrippen), maar deze is van alle gemakken voorzien en is ook zeer betaalbaar! Daarnaast is het uitzicht prachtig en loopt de langlauf- en wandelroute gezellig over de camping. 

In het dal is het redelijk vlak, vandaar ook de vele langlauf- en wandelroutes hier. Maar het is ook ideaal om op onze fietsen de omgeving te verkennen. We fietsen door de twee dorpjes Evolène en Les Haudères, beide bestaan uit de klassieke Zwitserse houten huizen en zijn erg sfeervol! We komen onderweg nog wat boerderijen met kalfjes tegen die geobsedeerd aan mijn fietswiel lebberen en daarna fietsen we nog langs een kaasautomaat. Een kaasautomaat? Jazeker, een automaat waaruit je 24/7 kaas kunt halen. Dat Zwitsers (en Merijn…) gek zijn van kaas wisten we ondertussen al, maar dat ze ook echt ALTIJD kaas moeten kunnen kopen is wel erg grappig. Maar ja, je zou maar midden in de nacht wakker worden en ontzettend zin hebben om te racletten.. Uiteraard koopt Merijn kaas uit de automaat. Even lijkt het erop dat de kaas vast komt te zitten in het apparaat, Merijn raakt hierdoor ‘lichtelijk’ in paniek. Maar uiteraard heeft een Zwitsers apparaat de skills om de kaas alsnog keurig te leveren. Merijn heeft overigens ook een Nederlandse versie van raclette geïntroduceerd: groenten in een pan roerbakken en vervolgens plakken raclettekaas eroverheen smelten. Dan snel opscheppen en eten, voordat de kaas gaat stollen. Je moet wat als de racletterestaurants dicht zijn! Naast het vele kaas eten, is Merijn langzaam zelf veranderd in kaas. Hij denkt namelijk ook al in kazen. “Hmm nee laten we dat niet doen/kopen, want dat zijn ook weer twee stukken kaas.” #sendhelp

Na het vele skiën afgelopen weken, lijkt het mij wel leuk om m’n snowboard weer eens te gebruiken. Daarnaast heb ik goede hoop dat het minder zwaar is voor mijn knie. Maar voordat dat kan, moet die wel eerst gewaxt worden. In de categorie ‘we hebben het nog nooit gedaan, maar ik denk dat we het wel kunnen’ gaan we met een blok wax en een strijkbout aan de slag. We besluiten, nu we toch bezig zijn, gelijk beide snowboards en onze ski’s te waxen. Uiteindelijk zijn we de hele avond zoet en is de camper omgebouwd tot werkplaats, maar oehlalala wat glijden we soepel de volgende dag! 🙂 

De volgende dag gaan we namelijk naar het skigebied Arolla, dit ligt helemaal aan het einde van het Val d’Hérens. Mijn vader had ons gewaarschuwd voor de zeer smalle bergweg er naartoe. We twijfelen die ochtend nog een klein beetje of we het echt niet aandurven, maar uiteindelijk kiezen we voor de bus op en neer vanaf de camping. De weg is inderdaad smal en voornamelijk de zeer kleine eenbaanstunnel halverwege zou mij met de camper de nodige stres hebben opgeleverd. De bussen zijn op elkaar afgestemd, dus die hoeven elkaar nooit te passeren. Gelukkig maar, want over het algemeen past er op de meeste plekken enkel een personenauto langs. In het skigebied is wel een stuk meer ruimte, want het is er heerlijk rustig. Er zijn eigenlijk maar twee slepers en die geven toegang tot diverse leuke pistes. Vanuit iedere afdaling kijk je uit over de gletsjer van Arolla en over de waanzinnig mooie en vooral hoge bergen om je heen. Met de mega bergen en de stilte om je heen voel je je heel klein en alleen op de wereld. Wat een bijzonder plekje! We hebben een heerlijk dag op de pistes, helaas breek ik ’s middags wel een deel van mijn snowboardbinding af. Ik kan er gelukkig nog wel mee door snowboarden, maar met de dichte winkels in Zwitserland moeten we even kijken hoe we dit gaan oplossen. 

Al snel vinden we online een sportwinkelketen die aan het welbekende ‘click and collect’-systeem doet. We bestellen gelijk nieuwe bindingen en kunnen ze binnen 1 tot 3 dagen ophalen bij hun filiaal beneden in het hoofddal. Wanneer we de volgende dag het heerlijke Val d’Herens verlaten en hoopvol langs de winkel rijden, hebben we jammer genoeg nog geen bericht. Dus ik mag eerst nog een dagje snowboarden op mijn kapotte binding in het volgende skigebied: Les 4 Vallées. 

De vier valleien vol afgekraste pistes

Les 4 Vallées is het grootste skigebied van Zwitserland, maar we besluiten genoegen te nemen met de helft ervan. Dat scheelt aanzienlijk in de liftpaskosten én na alle kleine gebiedjes voelt 220 km als meer dan genoeg pistekilometers. Dat we in een massaskigebied zijn belandt, wordt al snel duidelijk bij de parkeerplaats. Die is werkelijk waar enorm! Met meerdere verkeersregelaars en ‘Covid Angels’ bij de skiliften wordt alles hier in goede banen begeleid. We mogen gratis op de parkeerplaats slapen en gaan de volgende dag als één van de eerste omhoog. Al snel wordt duidelijk dat dit deel van Zwitserland veel minder sneeuw heeft gekregen, daarnaast is het de Zwitserse en Franse schoolvakantie én zijn de temperaturen uitzonderlijk hoog. Dit zorgt ervoor dat de pistes binnen een mum van tijd compleet zijn afgekrast. De (kunst)sneeuw wordt eraf geskied en wat overblijft zijn bulten en ijsplaten. Na een hele hoop uitdagende pistes op mijn snowboard, krijg ik aan het einde van de dag nog een zwarte, zeer steile afdaling naar Nendaz voor mijn kiezen. Op mijn ski’s geen probleem, maar op mijn snowboard ben ik toch een stuk minder behendig. Al snel blijkt er maar één remedie: de gehele steile ijsplaat naar beneden roetsjen. Na wat gescheld sta ik beneden, Merijn stond er al een tijdje op z’n ski’s op me te wachten. Hmm… Samantha heeft hem blijkbaar heel wat geleerd! 😉 

“Un voiture cracheé en Saillon”

Terug in het dal kunnen we mijn nieuwe snowboardbindingen ophalen, jeeee! Het is nog even puzzelen met een redelijk oud snowboard en nieuwe bindingen, maar met wat hulp van de winkel krijgen we het in onze camperwerkplaats aan elkaar. Ik heb helemaal zin om te snowboarden met mijn nieuwe bindingen, maar met de hoge temperaturen (18 graden!), de smeltende sneeuw en de drukte op de pistes lijkt het voorlopig een beter idee om iets anders te doen. In Saillon vinden we een grote camperplek en vanaf daar maken we in ons t-shirt (lijkt wel zomer!) een hike door de wijngaarden naar het mooie dorp en een uitzichttoren. 

Die nacht slapen we op de camperplek en schrikken we ons om 00:00 rot. Een auto rijdt keihard achteruit en knalt tegen ons aan! Ik hoorde het gebeuren, schrik me kapot en schiet rechtovereind in bed. Ons bed in het alkoof is daar niet voor geschikt, dus ik knal met mijn hoofd tegen het plafond en ben in het pikkedonker compleet gedesoriënteerd. Merijn hoorde, behalve mijn gegil, überhaupt niets en lijkt nu nog steeds slaapdronken. Ik klauter zo snel als ik kan het bed uit en ren in mijn pyjama naar buiten, in een heldhaftige poging om de auto die tegen ons aan reed tegen te houden. Die rijdt namelijk direct na de klap weg…. Ik zie de auto in de verte van de parkeerplaats rijden en kan zijn kenteken onmogelijk lezen. Shitzooi!

Met een zaklamp bekijken we de schade, het lijkt op het eerste gezicht soort van mee te vallen. De hele bumper is gebroken, maar de auto zelf heeft enkel een paar krassen lakschade. We besluiten de lokale politie te bellen, wie weet zien ze nog iemand in het dal rondrijden met schade. Merijn belt, maar ze spreken enkel Frans. Na onze Spaanse lessen is het petit peu Frans dat Merijn kon vrij ver weggezakt en ik kom niet verder dan ‘merci’, maar met horten en stoten komt er een Frans verhaal uit Merijn. Hoewel we redelijk overtuigd zijn dat ‘Un voiture cracheé’ geen goed Frans was, hahaha! ‘Gelukkig’ bleken we niet de juiste persoon aan de telefoon te hebben en werden we doorverbonden met een ander politiekantoor, hier spraken ze wel ook Duits. Merijn, nog steeds slaapdronken, mag het verhaal nogmaals in het Duits doen. Ze sturen een politieauto langs en zodra die er is mogen we het verhaal wederom doen, maar nu in het Engels. De politie is overtuigd van de gebeurtenis en kijkt die nacht nog, tevergeefs, uit naar een beschadigde auto. Het is fijn dat we nog wel kunnen rijden met de kapotte bumper, want de volgende ochtend moeten we de aangifte afronden op het politiebureau. Voordat we de camperplek verlaten, checken we bij de andere campers of ze iets gezien/gehoord hebben. Twee campers hebben twee personenauto’s voor onze camper zien staan met jongeren erin, maar het ongeluk niet zien gebeuren. Wanneer wij naar de autosporen op de parkeerplaats kijken, lijkt het zeer waarschijnlijk dat deze hangjeugd tegen ons aan is gereden. Echt ongelofelijk hoe dit kon gebeuren op zo’n ruime parkeerplaats! We balen flink, want in plaats van ontspannen ‘op zomervakantie’ te gaan naar het Meer van Genève en te genieten van het heerlijke weer, zijn we komende tijd druk met politierapporten, schadepapieren, verzekeringswerk en garages, bah!!

Op zomervakantie

Uiteraard hebben we onze reistraditie “alles gaat kapot op vrijdag” in stand gehouden en kunnen we komende twee dagen niets regelen omdat alles dicht is. We besluiten naar een camping aan het meer van Genève te rijden en toch lekker te genieten van het prachtige lenteweer dit weekend. Hier krijgen we een heerlijk ontspannen zomers gevoel. Op het campingveldje aan het prachtige meer staan her en der kampeerders verspreid en voor het eerst sinds we weer op reis zijn is er ook buitenleven. De BBQ’s worden aangestoken, iedereen zit buiten en er is een gezellige sfeer. We raken aan de praat met onze Zwitserse buren en voor we het weten zitten we met ze aan het bier. De campingbeheerder sluit ook gezellig aan! We praten met ze over van en alles en nog wat, maar ook over hoe de Zwitsers de coronaperikelen ervaren. Ze vertellen, wat wij ook om ons heen ervaren, dat de Zwitsers er redelijk nuchter mee omgaan. Ze leven door, volgen gedisciplineerd de maatregelen, maar zijn blij dat er veel in het land wel open is en verantwoord kan. 

De volgende dag is het wederom heerlijk lenteweer en besluiten we een rondje door het natuurpark te fietsen. Het is druk onderweg, veel locals genieten lopend, op skates, of ook op de fiets van de zon! We maken een mooi rondje langs het meer, door de bossen en tussen de polders door terug naar de camping. Hier belonen we onszelf met kaas (what else) en wat te drinken! Het is grappig om te merken hoe anders we de camper gebruiken nu het warm is, opeens staan alle ramen open en realiseren we ons dat we geen airco hebben. Nadat we twee wespen (in februari?!) en een mot de camper uitjagen, nemen we voor het eerst ook de horren voor de ramen in gebruik. Het lijkt echt wel zomer! De hoge temperaturen in de Alpen zijn zeer uitzonderlijk voor het tijd van het jaar en de sneeuw smelt overal heel hard weg. Het lijkt een goed moment om de dalen en steden van Zwitserland te ontdekken, totdat er hopelijk weer nieuwe sneeuw gaat vallen en we onze korte broek (ja echt..) weer kunnen inruilen voor thermokleding en ik mijn nieuwe snowboardbindingen eindelijk kan uittesten!

Dat was het weer voor nu, Merijn neemt jullie in het volgende blog maar al te graag mee in de perikelen met de autoverzekering (spoiler alert: dit wordt genieten), onze verdere zomervakantie-avonturen én veel meer! 🙂 

Liefs,
Stefani

« van 6 »

4 gedachten over “Sneeuw, zand, schade en zon

  1. Wauw, wat een verschillen in weer en landschap! Fantastische jaloersmakende pistes en bergtoppen, schattige dorpjes, kaas, kaas en kaas en prachtig blauw meer. En die Bitsch willen wij ook wel een keer ontmoeten! Hopelijk weet de sneeuw jullie weer te vinden nu de spuit eindelijk zijn werk lijkt te gaan doen. En trouwens… ik lees deze blog met een heerlijke, door Frank gemaakte, pastel de nata, geïnspireerd door een van jullie mooie foto’s! Blijf schrijven, want wij genieten mee!

Geef een antwoord