Als je hier eenmaal bent, wil je nooit meer weg

Hier zijn we weer! Reis met ons mee tijdens ons tweede rondje door Zwitserland. We ontdekken de overgeslagen plekken, herbezoeken de fijnste opnieuw en genieten wederom met volle teugen! Als je hier eenmaal bent…

Pech langs de pretzelweg

Vanaf ons stationnetje in Lauterbrunnen rijden we via de supermarkt, het tankstation en het dorpje Iseltwald in de richting van onze volgende skibestemming: Melchsee-Frutt. Op Google Maps ziet de route er interessant uit, de weg loopt in de vorm van een pretzel. Ik denk eerst dat Google Maps in de war is, maar al snel blijkt dat de weg omhoog echt zo loopt. Je rijdt door een tunnel een hele lange, grote bocht en vervolgens blijf je daarna verder rondjes omhoog rijden. Uit de afleveringen van Rail Away hebben we geleerd dat Zwitserland de meeste keertunnels van de wereld heeft, en dit is er dus eentje voor auto’s in plaats van treinen. 

Terwijl we omhoog ploeteren valt Merijn opeens op dat de thermometer van de motor extreem ver oploopt en zelfs de rode cijfers ingaat. Hebben we een kokende motor door de pretzelweg omhoog? We vinden een smal stukje naast de weg om te stoppen en openen de motorklep, maar hier komt geen enkel rookpluimpje uit en alles lijkt keurig. We wachten voor de zekerheid nog even en besluiten dan toch door te rijden naar een veiliger plekje. Maar wanneer Merijn de sleutel in het contact steekt en de koplampen uitzet zien we de teller in één keer heel hard omlaag gaan. Vervolgens als hij de lampen aanzet, schiet de teller weer de rode cijfers in. Hmm, het lijkt duidelijk geen motorisch, maar eerder een elektrisch probleem. Op zich fijn, want zo durven we prima verder omhoog te rijden. Maar het blijft een raadsel, voornamelijk omdat we eerder al problemen hadden met de radio en achteruitrijcamera wanneer we de koplampen van de auto aanzetten. We komen zonder problemen (en autolicht) boven en besluiten na Melchsee-Frutt een Fiat-dealer te zoeken om ernaar te laten kijken.  

Melchsee-prik

Hangend aan een touw met onze armen worden we over het bevroren meer van Melchsee-Frutt voortgetrokken. Mijn snowboard glijdt door een vers laagje sneeuw, de zon schijnt fel en het uitzicht om ons heen is adembenemend. Ik lach en zwaai naar Merijn achter mij aan het touw: “Dit wordt een mooie dag!” 

Het skigebied van Melchsee-Frutt ligt rondom een meer en ook in dit gebied kruisen de pistes, wandelpaden, rodelroutes en langlaufloipes elkaar regelmatig. Gecombineerd met de liefelijke witte heuvels ziet het er allemaal erg schattig uit. De afdalingen zijn rustig, breed en niet steil, eigenlijk zelfs regelmatig te vlak voor mij op mijn snowboard, waardoor ik het al snel omdoop tot Mechsee-prik. Maar goed de verse sneeuw zorgt ervoor dat we ons alsnog echt fantastisch vermaken! En Merijn leert ook gelijk een belangrijke ski-skill: snowboarders over vlakke stukken trekken/duwen. Handig! We trakteren onszelf nog op een warme glühwein in de zon, voordat we naar beneden skiën terug naar de camper. 

We staan al drie nachten op deze parkeerplaats en hij bevalt zo goed dat we er nog een nachtje blijven staan. Het is een grappig gezicht, we staan wederom helemaal alleen op een mega grote parkeerplaats. Er is niemand te bekennen in de omgeving en ’s nachts zie je geen hand voor ogen in het donker. Jammer dat het bewolkt was ’s avonds, anders hadden we hier perfect sterren kunnen kijken. Wel zagen we op onze eerste dag hier al een stuk of tien muisjes lopen vlak naast de camper in het bos. Enigszins risicovol, want we hebben onze etenswaren niet in plastic kratjes in de keukenkastjes. En na 13 muizen in Berry zouden we beter moeten weten. Gelukkig blijven de muisjes buiten spelen en wij hebben nu plastic kratjes toch maar op ons boodschappenlijstje gezet. 

Zal je net zien

Na wat daagjes werken en skiën bij de muisjes, gaan we naar Engelberg. Op de route zit een grote Fiat-dealer met garage. Vol goede moed sluit ik de achteruitrijcamera aan, zet de radio aan en vraag Merijn tijdens het rijden de koplampen aan te zetten, zodat alles eruit klapt en de temperatuurmeter weer ontspoort. Maar…alles blijft perfect werken. Jahoor, zul je net zien! Al twee weken hebben we regelmatig problemen, maar nu werkt alles perfect naar behoren. De monteur in de garage werpt er alsnog een blik op en hoort ons aan, maar stuurt ons weer weg: “zonder dat er iets stuk is, is het lastig waar ik naar moet zoeken”. Hij raadt ons aan om weer terug te komen als het niet werkt. Tot dusver is dat nog niet gebeurd, wat een mysterie. Onze conclusie: de garage heeft goed werk verricht. #placeboeffect.

Over garages gesproken, je bent na het vorige blog vast benieuwd wat de status is van onze schadeclaim. Het Zwitserse waarborgfonds staat klaar om ons geld uit te keren, maar ze moeten toestemming krijgen van onze camperverzekering (volgens mij checken ze of er niets dubbel geclaimd wordt). Maar je raadt het al; onze verzekeringsvrienden in NL zijn niet zo vlot. Dus voorlopig wachten we..bellen we..wachten we..vloekt Merijn..wachten we..bellen we… Uiteindelijk hebben we zelf de brief die wij van de verzekeraar hebben gehad doorgestuurd naar de Zwitsers en een paar uur later hadden we het geld op onze rekening staan! Dus, bij deze: het is gelukt en we mogen zelf beslissen waar we het laten repareren! 

Tussen de kleintjes in Engelberg

“Hoe lang is jullie camper?” vraagt de receptioniste bij de camping in Engelberg. “Net geen zes meter.” antwoorden we. Aan de reactie te zien van de receptioniste vindt ze dat erg klein. Ze pakt de plattegrond van de camping en laat zien waar we een plek mogen kiezen, het blijkt op het tentenveldje te zijn tussen allemaal kleine camperbusjes en auto’s met daktenten. Trots dat we zijn, dat we onder ‘klein’ vallen! Want nu mogen we tussen alle gezellige, jonge outdoormensen staan in plaats van tussen de chagrijnige, rijke, dikke Duitsers met appartementen op wielen. Op dat deel van de camping staan namelijk echt enorme campers, zelfs eentje met een ware autogarage achterin! 

We werken een dagje aan ons blog in de camper en genieten van het kampeerleven om ons heen. ’s Ochtends kijken we door ons raam tijdens het ontbijt en zien we hoe onze buren uit hun daktent klauteren en buiten in de kou ontbijten. Wat een gekkies! 😉 

Met wat verse sneeuw van de afgelopen nacht en een weersvoorspelling van wolkje/zonnetje gokken we erop dat het goed genoeg gaat zijn en pakken we vanaf de camping de eerste skibus naar het skigebied van Engelberg. Aangekomen bij het dalstation blijken we niet de enige te zijn. Het is ontzettend druk voor de eerste lift. Er trainen hier blijkbaar erg veel skiteams, want om ons heen zien we voornamelijk kinderen in race outfits en verder nog een hoop mensen met brede poederski’s. Boven aangekomen verspreidt de drukte zich helaas niet heel erg, omdat er nog maar één andere lift open is. Deze stoeltjeslift geeft toegang tot een mooie rode piste en een mooi off-piste terrein ernaast. Binnen no time is de perfecte verse sneeuw zowel op, als naast de piste compleet verspoord. Gelukkig gaan dan ook de andere liften open en hebben we de rest van de dag geen last meer van de drukte! 

Om in Engelberg het hoogste punt te bereiken hebben ze een speciale lift gebouwd. De Titlis Rotair, oftewel een grote ronde gondel die ronddraait terwijl je naar boven gaat. Helaas is het vandaag op deze hoogte toch wat meer wolkje dan zonnetje en dient de lift voor ons voornamelijk om de bewolking van meerdere kanten te bewonderen. De afdaling gaat vervolgens ook meer op gevoel, dan op zicht. Wel zien we hoeveel fantastisch off-piste terrein er onder deze lift is. Dit bewaren we voor een andere keer, want mijn knie werkt ’s middags helaas niet meer mee en Merijn oefent op ski’s nog even verder op de pistes. 

Knus op de parking 

Afgelopen periode is het veel te warm geweest in Zwitserland en zijn er meerdere records verbroken. Het leek wel april. Maar ondertussen is het gelukkig weer iets kouder en nadat we afgelopen dagen her en der een klein laagje verse sneeuw hebben gehad, is het komende dagen tijd voor het serieuzere werk. Er komt een driedaagse sneeuwdump aan voor Zwitserland met ontzettend veel sneeuw. In sommige gebieden voorspellen ze zelfs 1,65 meter nieuwe sneeuw! Volgens de voorspellingen gaat dit voornamelijk aan de noordkant van de Alpen vallen, dus we besluiten de Gotthardtunnel door te rijden en net aan de zuidkant bij het skigebiedje van Airolo te gaan staan. Hier hopen we nog een dagje beter weer mee te pakken, voordat we van alle verse sneeuw gaan genieten aan de noordkant. Merijn hoopt overigens ook een hamburger mee te pakken bij één van de beste hamburgertentjes in het dorp, maar helaas…deze is sinds drie dagen gesloten. Om de pijn te verlichten bakken we zelf maar hamburgers!

Aangekomen op de parkeerplaats van Airolo (waar we overigens in januari ook een nachtje hebben geslapen) blijken we niet de enige camper. We parkeren op gepaste afstand naast het Zwitserse echtpaar en maken een gezellig praatje met ze. De man geeft aan dat hij blij is dat we niet zo dicht op hem hebben geparkeerd. “Regelmatig parkeren campers heel dicht naast me, terwijl deze parkeerplaats mega groot is”.  Niet veel later op de avond snappen we wat hij bedoeld, er komt namelijk een Nederlandse camper aanrijden en die parkeert precies tussen ons in, terwijl de hele parkeerplaats leeg is. We schamen ons een beetje voor ons eigen volk, maar moeten vervolgens lachen wanneer een Duitse camper precies hetzelfde doet aan de andere kant van ons. Uiteindelijk staan er gezellig zeven campers dicht bij elkaar te slapen. 

De Nederlanders naast ons kwamen overigens redelijk wappie over en kwamen net uit Italië. Van een test of quarantaine moesten ze niets weten, ze waren gewoon de grens over gereden. Zo kan het dus ook… 

Ons plan om nog een dagje redelijk weer mee te pakken lijkt te werken. Met een vaal zonnetje speelt Merijn het skigebied van Airolo uit. Het zijn uitdagende pistes, alles is rood of zwart, maar dat bevalt Merijn prima! Met moeie beentjes en na een avondje Netflixen vallen we in slaap. Deze keer zijn we de enige op de parkeerplaats; wat een rust!

Winter is back

Wanneer we ’s ochtends wakker worden ziet de wereld er totaal anders uit. Alles is bedekt onder een dikke witte laag sneeuw en er is nergens meer een bruine helling te vinden. Wat een prachtig winterwonderlandschap! We hadden het ’s nachts niet horen vallen, maar er ligt zo’n 10 tot 15 cm verse sneeuw. Blijkbaar zaten we toch nog een beetje in het gebied van de sneeuwdump! 

We graven Frankia uit en besluiten op advies van mijn vader naar een makkelijk toegankelijk skigebied te rijden: Stoos. Top, want dat scheelt een pretzelweg door de verse sneeuw omhoog! Om hier te komen moeten we wel de Gotthardtunnel weer door. Niet zo spannend zou je zeggen, maar het grote temperatuurverschil en de vele sneeuw op de auto zorgt er in de tunnel voor dat onze ramen direct enorm beslaan. Maar niet alleen aan de binnenkant, ook aan de buitenkant…! Een beetje spannend wel in een tunnel van 19 kilometer lang met één baantje heen en ééntje terug. We zetten het twintig jaar oude ventilatiesysteem met volle kracht op de ramen en na enkele minuten zien we gelukkig weer waar we rijden. Het is zo warm in de tunnel, dat alle sneeuw van de camper is gesmolten en daarna is de camper ook nog geföhnd. Een soort turbowasstraat! 

Aan de andere kant van de tunnel sneeuwt het zo waar nog harder en overal zijn sneeuwschuivers druk in de weer. Op de snelweg is er één baan vrij en hier kunnen we prima rijden in de richting van Stoos. Een mooie route langs het Vierwoudstrekenmeer (zomertip voor fietsliefhebbers: er loopt een prachtig fietspad langs het hele meer!).

Wereldrecords in Stoos

Aangekomen bij de parking van Stoos kiezen we een mooi plekje op de vrijwel lege parkeerplaats en kijken dan vol bewondering omhoog. Vanaf hier gaat er namelijk een loeisteile rails recht omhoog. De steilste funiculaire van de wereld blijkt tegen de rotswand gebouwd te zijn. De treinliefhebbende Zwitsers doen hun naam eer aan, want de wand lijkt ogenschijnlijk niet geschikt voor een spoor. Maar niets is minder waar en de volgende ochtend zitten we in een wagonnetje die 110% omhoog stijgt. Gelukkig zit je niet met je voeten omhoog, want ze hebben wagons gemaakt die rond zijn en draaien, zodat je zelf altijd recht blijft en de coupé achter je schuift als het ware onder je. Erg ingenieus! Denk je nu: huh hoe werkt dat dan? Klik dan hier voor een foto.

We waren overigens enigszins verbaasd dat we omhoog konden, want het had de hele nacht doorgesneeuwd en er ligt echt ongelofelijk veel. Maar de man bij de liftpasverkoop was enigszins verbaasd dat wij twijfelend vroegen of alles wel open was en zei: “Jah” en haalde zijn schouders erbij op. Boven aangekomen draaien de liften inderdaad, maar er dient zich vanaf de bovenste stoeltjeslift wel gelijk een aardige uitdaging aan. We zien namelijk geen hand voor ogen, de wolken hangen laag en we kunnen nog net het volgende pistepaaltje aan één kant van de piste zien. Van de 30 cm verse poeder op de pistes kunnen we nog niet echt genieten, want boven, onder, links en rechts van ons zien we helemaal niets behalve wit. Een beetje creepy wel, maar vooral heel erg desoriënterend. Je hebt amper door of je stilstaat, glijdt en hoe hard je dan gaat is ook een raadsel. Op gevoel maken we bochtje voor bochtje en zoeken we steeds de volgende pistepaal. Gelukkig zijn de pistepaaltjes in Zwitserland aan de linker- en rechterkant van de piste verschillend. Zo weten we in ieder geval dat we aan de juiste kant van het paaltje zitten, maar om het volgende paaltje te zien moeten we toch steeds even in het niets naar beneden. Compleet misselijk van de desoriëntatie komen we in een lager gelegen gebied waar we tussen de bomen wel kunnen zien hoe prachtig het hier is! We besluiten laag in het gebied te blijven en uiteindelijk hebben we zeker tien keer hetzelfde stoeltje genomen om vervolgens tussen de bomen door de poeder naar beneden te gaan. Er is bijna niemand in het skigebied en zo genieten we toch nog van de verse sneeuw!

Sightseeing Zürich

Onze volgende stop is Zürich. We zijn uitgenodigd door Johannes en Daphne. Johannes zat bij Merijn op de middelbare school en ze wonen al ruim twee jaar in Zwitserland. Hij werkt als natuurkundige aan de universiteit en zijn vrouw is architect. Samen met hun twee kindjes, wonen ze in een buitenwijk van Zürich. Voordat we gezellig bij hen gaan eten, fietsen we langs alle highlights in de stad die we van Johannes hebben doorgekregen. Via de gezellige en prachtige straatjes in het winkelgebied, fietsen we door naar een oude industriewijk die, inclusief markthal, helemaal hip is geworden. Vervolgens fietsen we door langs de universiteit en door het oude centrum, om uiteindelijk via het fietspad langs het meer weer terug te fietsen naar de camper. Zürich is prachtig. Wat een hoop mooie gebouwen en straatjes! Op veel plekken zie je gezellige terrasjes (die helaas ook hier nog dicht zijn, en de geplande opening van 22 maart is uitgesteld), zo ook langs het water in de stad op de plek van een oude spoorlijn. Deze regio is nu omgetoverd tot ‘hipster-area’ vol met hippe lounge plekjes, een skate park, cafeetjes, etc. 

Terug bij de camper is het nog niet gelijk tijd om naar Johannes en Daphne te rijden, want we staan op de parking van het (gratis!) vetplantenmuseum geparkeerd en sinds kort zijn de musea in Zwitserland weer open! We nemen een kijkje in de grote kassen en lopen door ‘Afrika’, ‘Zuid-Amerika’, ‘Madagaskar’ en ‘Noord-Amerika’. In elk deel vind je vetplanten uit die regio. Het is voorzichtig lopen want her en der moet je wat naalden van cactussen ontwijken. Een cactusverzamelaar heeft jaren geleden zijn collectie gedoneerd en ondertussen is die aardig uitgebreid. Het is een prachtig museum en er zijn ongelofelijk veel planten binnen en buiten te bewonderen. We herkennen er zelfs een heel aantal uit de woestijn van Amerika en Mexico! 

Wanneer we ’s avonds bij Johannes en Daphne horen dat ze het erg naar hun zin hebben in Zürich, kunnen we ons dat na ons bezoek aan de stad erg goed voorstellen. Wanneer we aan ze vragen wat ze de nadelen vinden van in Zwitserland wonen, krijg we maar één nadeel te horen: “Als je in Zwitserland woont, wil je daarna nooit meer ergens anders wonen.” Hahaha tja, de levensstandaard is hier erg hoog en het is lastig een plek te vinden waar dingen beter geregeld zijn. We hebben een heerlijk diner (dank voor het koken Johannes!), genieten van de gezelligheid en het is interessant om het over hun leven en werk in Zwitserland te hebben. Wie weet besluiten we het zelf ook nog wel eens te doen, want we hebben hier meer dan genoeg gezien en ervaren wat ons uitstekend bevalt!

Verkeersmuseum

Na een nachtje naast het voetbalveld om de hoek bij Johannes en Daphne rijden we naar Luzern, we kunnen wel weer een camping gebruiken en we hadden hier aan het begin van onze reis een mooie gevonden. Grappig genoeg parkeert de receptionist ons op dezelfde plek! Tegenover de camping ligt het Zwitserse verkeersmuseum. Dit is een enorm groot, interactief museum vol met auto’s, boten, treinen, vliegtuigen, skiliften en veel meer! Vorige keer was Merijn teleurgesteld dat het nog dicht was, dus nu de musea weer open zijn, staat hij te popelen om naar binnen te gaan. 

Het museum is inderdaad mega groot, met vier hangars vol met voertuigen en een buitenruimte vol activiteiten. Er zijn ontzettend veel dingen te zien, maar vooral ook te doen. Zo kun je in een bootje varen, een rondritje met de trein maken, met een skelter de verkeersregels oefenen en in een helikoptersimulator vliegen. Het is absoluut een aanrader met kinderen, maar ook volwassen vermaken zich hier prima! Na een paar uurtjes krijg ik Merijn mee naar buiten en lopen we nog een rondje door het prachtige centrum van Luzern, voordat we weer terug de bergen in gaan.  

(Bijna) niets te zeuren in Sörenberg

Met een uurtje rijden staan we bij Sörenberg, een klein skigebied in het kanton Luzern. Dit hadden we eerder overgeslagen, maar nu de sneeuwgrens zo laag ligt lijkt het ons leuk om hier tussen de bomen in de poeder te skiën. Het is een prachtig skigebied en doet me, met de pistes tussen de vele bomen, denken aan Canada. Het is strakblauw, de voorjaarszon schijnt fel en de omgeving is prachtig. Op de bomen ligt een dikke laag verse sneeuw en de sneeuw op- en off-piste is echt waanzinnig. Wat een droomomstandigheden! We vermaken ons heerlijk! Aangezien we niet zo goed zijn in dingen overslaan, besluiten we wel nog een zwarte piste achterin het skigebied te nemen. Helaas was de verbinding naar die kant van het skigebied erg slecht en de piste zeker niet de moeite waard. Maar goed we hadden onze work-out van de dag hierna wel weer gehad en in de poeder tussen de bomen waren we die piste snel weer vergeten! 

Na het skiën vinden we een grote parkeerplaats in het nabijgelegen dorpje Flühli. Het ligt prachtig aan de rivier met uitzicht op de hoge bergen om ons heen. Samen met nog een ander campertje brengen we er een rustige nacht door. Over het algemeen vinden we onze slaapplekken in Zwitserland via de Park4Night-app, hierop voegen andere reizigers parkeerplaatsen toe en kun je recensies lezen. Eens in de week pakken we een camperplek of camping om ons water en WC weer te vullen en dumpen. Tot zo ver vallen de kosten voor overnachten ons hartstikke mee!  

Terug naar Wallis

De zonnige dag in Sörenberg was het begin van een reeks aan goede, zonnige dagen. Na de vele sneeuwval is dat echt een cadeautje en aangezien er nog één highlight van Zwitserland is die we perse in de zon willen zien, rijden we terug naar Wallis. Hier wacht namelijk Zermatt en de bijbehorende Matterhorn op ons. Vanuit Sörenberg is het een aardig eindje om rijden naar Zermatt, maar de Zwitsers hebben uiteraard een perfecte treinverbinding door de berg aangelegd. Dus we parkeren onze camper op de trein en zijn binnen tien minuten terug in Wallis!

Maar voordat we ‘Mattie’ gaan opzoeken, komen we eerst nog langs het Lötschental. Het dal is fantastisch mooi met de typerende houten huisjes uit Wallis en een verse laag sneeuw. Merijn maakt hier een prachtige wandeling langs de rivier en de volgende dag skiën we in Lauchernalp. Het is een redelijk klein skigebied, maar het heeft leuke lange afdalingen en voornamelijk echt ongelofelijk mooie uitzichten. Wel waaide het bovenin redelijk hard, dus ’s middags houden we het voor gezien en chillen we warm in onze camper.

Op vakantie!

Of wij nou wel of niet weg willen uit Zwitserland, feit is dat onze tijd hier bijna op is. We naderen namelijk de maximale drie maanden die we hier zonder verblijfsvergunning mogen blijven. Stiekem zijn we dan ook alweer druk aan het puzzelen welk land we hierna kunnen bezoeken.

Maar voordat het zover is, hebben we onszelf getrakteerd op twee dagen Zermatt om onze wintersportperiode in stijl af te ronden! Dit autovrije dorp is per trein bereikbaar, bestaat voornamelijk uit mooie hotels en ligt aan de voet van de Matterhorn met een fantastische skigebied eromheen. We hebben er zin in! Dus terwijl wij nu gaan genieten van onze minivakantie op reis, zullen we jullie ondertussen vermaken met nog wat leuke weetjes over Zwitserland:

  • Als je hier een huis wilt kopen, begint dat bij 1 miljoen CHF.
  • Voor een Zwitserse hypotheek moet je zo’n 20% eigen geld inleggen. Daarom is huren hier dus veel populairder.
  • Kinderen worden op een basisschool in de buurt ingedeeld (geen keuzes en geen wachtlijsten).
  • Kinderen worden rond vier jaar geacht zelf naar school en terug te lopen en krijgen verkeersles van de politie.
  • Zwitsers OV is (volgens onze eigen schatting) voor losse kaartjes zo’n 3x zo duur als in Nederland, maar een OV-jaarkaart is per maand zelfs goedkoper! Heel veel mensen hebben er dus een.
  • Misschien daarom niet verrassend: Zwitserland heeft het hoogste percentage OV-reizigers van de wereld!
  • Zwitsers schijnen groot licht naar je, wanneer je niet al je sneeuw van je dak/motorklep/ruit hebt geveegd. (Het duurde even voordat we dat snapte..!)
  • Zwitsers zeggen je overal vriendelijk gedag en ook jonge kinderen doen dat al vrolijk.
  • De nieuwste varianten van de VW-busjes zijn uitermate populair onder Zwitsers. Misschien dat ze daarop geprijsd zijn?

Dat was het weer, tot de volgende keer!

Liefs,
Stefani 

« van 4 »

2 gedachten over “Als je hier eenmaal bent, wil je nooit meer weg

Geef een antwoord