Het natte noorden van Spanje

¡Hola! Welkom bij het laatste deel van ons rondje Spanje. Zoals jullie vorige keer hebben kunnen lezen zijn we gezegend door onze aankomst in Santiago de Compostella. Die zegening heeft zich alleen niet vertaald in gunstig weer, want we hebben voor Spaanse begrippen een ongelooflijke hoeveelheid regen gehad. Maar laat nou juist dit soort weer één van de redenen zijn dat we onze camper hebben gekocht. Binnen op de bankjes is het heerlijk vertoeven terwijl het buiten los gaat. Tussendoor is het gelukkig ook meer dan genoeg droog om er op uit te gaan, en dat kan hier zeker in het noorden. Wat een ongelooflijke hoeveelheid natuurschoon is er hier te vinden. Als je uit het zuiden komt is het ook moeilijk voor te stellen hoe groen het hier is. Eindeloze bossen strekken zich uit over het bergachtige landschap. De prachtige architectuur van de zuidelijke steden heb je hier niet, maar ze zijn wel supergezellig en hebben een ongelooflijke variatie aan lekkere dingen. Kortom, een fantastisch gebied om te ontdekken. En het beste manier om dat te doen? Met de camper natuurlijk! ¡Vamos!

Langs de kust van Galicië

Veel pelgrims eindigen hun tocht niet voor de Kathedraal van Santiago de Compostella, maar lopen daarna door naar Cabo Finisterre, om vervolgens daar hun kleren in brand te steken en schoenen in zee te gooien. Dat laatste gebeurt tegenwoordig gelukkig niet zo veel meer en slaan wij dus maar over, maar een tripje naar het einde van de wereld zien we wel zitten. Daar is het namelijk ook toegestaan om te overnachten, en dat is behoorlijk populair. Als wij aankomen zijn alle plekken aan de rand al ingenomen en moeten we aan de tweede rij beginnen. Wat hier zo bijzonder is kunnen we nog niet zien, want alles is gehuld in een dikke laag mist. Na een paar uur hebben we het al bijna opgegeven, maar plotseling begint de mist op te trekken en zien we hoe we hier staan. Honderden meters onder ons beukt de zee in op de rotsige landpunt. Ik kan me best voorstellen dat ze vroeger dachten dat de wereld hier eindigde. Het is windstil en we zitten niet in een natuurpark, dus kunnen we mooi nog wat oefenen met epische drone shots maken.

De volgende ochtend is het zicht weer helemaal weg en vervangen door een schier eindeloze hoeveelheid regen. We doen een extra rondje koffie in de hoop dat het verbetert, maar beginnen dan toch maar aan onze road trip langs de Galicische kust. Als eerste is de Costa da Morte aan de beurt, zo genoemd omdat hier vroeger zo veel schepen vergingen. Tegenwoordig staan er overal vuurtorens, en is het met de veiligheid dus wel wat verbeterd. Het weer ontwikkelt zich echter van kwaad tot erger, en in de loop van de middag is het omgegaan in een oprechte storm. We vermaken ons eventjes met het rijden over smalle landweggetjes, door krappe dorpjes, doorweekt regenen tijdens onze mini uitstapjes buiten de camper, en vanuit de camper uitkijken over de meest fantastische strandjes en baaitjes maar besluiten dan de tijd maar nuttig te gebruiken en een paar uur door te rijden naar het oosten en beschutting te zoeken in het binnenland.

Op dag twee van onze road trip langs de kust zijn de Rías Altas aan de beurt. Een ría is de Spaanse versie van een fjord. Ze zijn vaak niet superlang, maar wel tekenend voor de Galicische kust. Zoals we gisteren gemerkt hebben kan het hier aan de open oceaan flink stormen, dus de rías bieden goede bescherming voor de vissersvloten. Enigszins per ongeluk komen we uit op de ‘Ruta de los Miradores’, die langs een paar fantastische uitzichtpunten loopt en uitkomt bij het waanzinnig mooie Cabo Ortegal. We eindigen bij ‘the best bank in de world’. Een grappige vertaalfout omdat in het Spaans net als in het Nederlands het woord ‘banco’ een dubbele betekens heeft. Het grapje is een beetje een eigen leven gaan leiden op Instagram en de bank is dan ook behoorlijk populair. Normaal gesproken moet je hier in de rij staan om er op te kunnen zitten. Het uitzicht is inderdaad mooi, maar zoals zoveel ‘mooiste’ en ‘beste’ plekken wat mij betreft zeker niet mooier dan de andere dingen die we vandaag gezien hebben.

Als laatste stops aan de kust doen we nog een korte hike naar een matig uitzichtpunt en bezoeken het ‘Playa de las Catedrales’. Hier kun je met eb lopen tussen de rotsformaties en grotten verkennen. Wij hebben geen idee van de getijden, maar blijken toevallig redelijk op tijd te zijn. Het water begint op te komen, maar op blote voeten komen we overal nog wel door. Best mooi, maar het hoogtepunt van de road trip blijft toch de vorige dag. Hoeveel belachelijk mooie plekjes we toen langs zijn gekomen is echt niet te geloven. Het toerisme hier is nog erg low-key, dus met je camper mag je bijna overal in de natuur blijven staan. Het is ook overal mooi, niet alleen in de natuurparken. Daarnaast zijn er in de dorpjes ook nog eens helemaal gratis voorzieningen waar je kunt dumpen en vullen en op loopafstand van het centrum en bijbehorende restaurantjes kunt overnachten. Echt, als je je afvraagt waar het camperparadijs zich bevindt, this is it.

De meren van Somiedo

Een paar uur verder naar het oosten ligt het Somiedo park. De meeste buitenlandse toeristen slaan dit over en geven de voorkeur aan de Picos de Europa, maar op internet vind ik foto’s die er zo mooi uit zien dat ik er wel langs wil. De route er naar toe is al veelbelovend. Door een krappe canyon rijden we het park in en stijgen dan over een smal bergweggetje steeds verder tot in de hoogste regio van het park. Vanaf daar hebben we al een prachtig uitzicht op de schilderachtig gekleurde bergen en de vallei waar we net door omhoog zijn gereden. De hike leidt langs vier bergmeertjes. Allemaal zijn ze prachtig, met helder blauw water en omringd door hoge bergtoppen op de achtergrond. Drie liggen dicht bij elkaar, en voor de laatste steken we de hoogvlakte over naar een waanzinnig mooi uitzichtpunt over het volgende dal. Hierbij navigeren we ons tussen de grazende koeien door terwijl we vakkundig al hun poep proberen te ontwijken. Dat lukt goed, totdat Steef er eentje aanziet voor een steen en er vol in gaat staan! “Achja” zegt ze, “mamma wast wel”.

De route die we volgen is gebaseerd op één van Wikiloc. Die site is hier in Spanje super populair, maar omdat iedereen er gemakkelijk routes kan uploaden en het beoordelingssysteem een beetje raar is laat de kwaliteit af en toe te wensen over. Het lijkt alsof onze ‘gids’ gewoon ergens een stuk door de bush is gebanjerd. En dat is nu na de regentijd waarschijnlijk een stuk lastiger dan toen de route werd opgenomen. Dus freestylen we maar een stukje en nemen iets wat niet op de kaart staat maar er wel uit ziet als een pad. Het grootste deel van de hike is het droog geweest, met zelfs af en toe wat zon, maar nu op het laatst is het behoorlijk hard gaan regenen. Semidoorweekt komen we dan ook terug bij de camper. Daar trekken we alle natte spullen uit, zetten de kachel aan (die het nog steeds doet 😊), en rusten heerlijk uit op de banken. Wat een genot zo’n camper!

Prikken in de Picos

Dan is het nu toch echt tijd voor het hoogtepunt van Noord-Spanje: de Picos de Europa. De grootste attractie van het park is de Cares kloof, die van noord naar zuid dwars door het park loopt. Hierin is over een afstand van 12km een pad uit en door de bergwanden gehakt, wat erg spectaculair moet zijn. Met de auto is het 100km omrijden om van de ene naar de andere kant te komen, dus zijn er maar twee mogelijkheden: heen en weer op een dag, of overnachten en de volgende dag terug lopen. Wij kiezen voor optie twee en laten de camper achter op de reeds fantastisch mooie camperplek van Posada de Valdeon, nemen de taxi vanaf daar naar het beginpunt in Caín en lopen dan naar het hostal in Poncebos.

Meteen vanaf het begin is duidelijk dat dit geen normaal pad is als we door een aantal lage donkere tunnels moeten. Het heeft afgelopen dagen natuurlijk heel veel geregend dus er liggen nogal wat plassen in de tunnel, maar die kun je in het donker niet zo goed zien. Een soort Russisch Roulette dus met waar je je stappen zet! Na de tunnels komt het pad langzaamaan steeds hoger in de canyon. Het zicht is niet top, maar hier in de canyon merk je daar niet zo veel van. De wanden die om je heen omhoog stijgen zijn nog steeds erg indrukwekkend! Op een gegeven moment komen we bij een stuk waar het pad ooit is ingestort en nu een brug is gebouwd. Het is grappig genoeg het enige stukje van de hele route met een hekje aan de zijkant, terwijl je verder bijna overal ook prima 100m recht naar beneden kunt vallen.

Na een laatste regenachtig klimmetje dalen we af naar onze eindbestemming in Poncebos. Voor de deur van ons hostal worden we begroet door een aantal vrolijke motorrijders die zo te zien al een tijdje aan het bier zitten. “Veel regen gehad zeker?” vragen ze meelevend, maar dat viel gelukkig nog wel mee.  We proberen zo goed als het kan alle natte spullen op te hangen in onze kleine kamer en gaan dan in onze chill outfit op sokken op zoek naar wat te eten. Dat blijft in eerste instantie beperkt tot een plak cake en een Kinder Bueno, want de keuken is nog tot 20:00 gesloten. Leuk die Spaanse tijden, maar in de bergen werkt dat toch niet?? Hongerrrr! Stipt om 20:00 staan wij dan ook voor de deur van het restaurant en niet veel later komen alle andere gasten ook al binnen. Voor een welgetelde 12,- pp krijgen we een heerlijk driegangenmenu en onbeperkt wijn. Dat ga ik in Noorwegen toch wel missen zeg! Na het eten worden we door de dunne muren van het hostal heen nog even getrakteerd op wat spektakel van het Nederlandse stelletje naast ons, maar tegen de tijd dat dat is afgelopen zijn wij allebei al in diepe slaap beland.

De volgende dag begint zowaar met wat blauwe lucht en zon! Daar willen we natuurlijk zo snel mogelijk van genieten, maar eerst moeten we nog een afspraak voor een Janssen vaccin zien te scoren. Omdat we vrij specifieke eisen hebben voor op welke dag die plaatsvindt proberen we er zo snel mogelijk bij te zijn. Dus bellen we stipt om 10:00, maar maken natuurlijk geen schijn van kans tegen het geweld aan bellers wat hetzelfde bedacht heeft. We komen niet eens in de wachtrij. Het systeem kan het gewoon niet aan. Na een half uurtje proberen en vloeken op degene die dit achterlijke systeem bedacht heeft geven we het op voor nu en beginnen aan de terugweg. Bij het laatste punt met bereik probeer ik het achteloos nog een keer terwijl Steef naar een fotoplekje loopt. Opeens kom ik er wel door! Maar dan… besluit mijn telefoon van netwerk te wisselen en wordt de verbinding verbroken. Grrrr. Met hernieuwd geloof dat het toch mogelijk is besluiten we het nog een keer goed te proberen nu het nog kan. Allebei bellen we non-stop in de hoop op een herhaling. Het aantal verschillende antwoorden wat we krijgen is bijzonder. Dat kan zijn:

  • De verbinding wordt direct verbroken
  • Je krijgt een in gesprek toon
  • Er wordt opgenomen maar je hoort niets
  • Er wordt opgenomen door een enorme kakstem die zegt: “Het mobiele nummer is op dit moment niet bereikbaar”
  • En de ergste: er wordt opgenomen, je hoort een veel te lang bandje van de GGD, je kiest een taal, en krijgt dan te horen dat het te druk is en de verbinding wordt verbroken. Grappig genoeg gebeurt dat laatste altijd in het Nederlands, ook al heb je Engels gekozen.

Bij elkaar proberen we het zo’n 140x, maar het wonder van eerst kan niet worden herhaald. Dus geven we het weer op en gaan verder met lopen. Ondanks het superlange bellen hebben we nog steeds het mooiste weer precies op het stuk wat we gisteren in de regen liepen. Komt dat even goed uit! Kunnen we nu gelukkig wel mooie foto’s met de camera maken ipv alleen maar snel met de mobiel.

Een paar uur later komen we aan in Caín en komen we een wat ouder Nederlands stel tegen die we eerder al hadden ontmoet in Posada de Valdeon. We kletsen zo lang door dat ze besluiten ons te trakteren op een late lunch in het restaurant waar we al een half uur voor staan. Gezellig! Achteloos probeer ik nog even snel wat belletjes naar de GGD. Ze lijken wat updates aan het systeem te hebben doorgevoerd, want de meldingen zijn ietwat anders geworden, en na een paar keer komen we zo waar in de wachtrij! Hoe lang dat gaat duren weten we niet en we durven niet op te hangen, dus ligt de telefoon met wachtmuziek 20min lang tussen ons in terwijl we gezellig lunchen. Uiteindelijk wordt er opgenomen door een hele chille gast, maar het gesprek daarna duurt wel nog maar liefst 20 minuten! Voor een simpele prikafspraak waar ik al precies de datum, tijd en locatie voor kon aangeven! Echt, er zijn nog steeds zo veel dingen die ik niet begrijp. Maar goed, eindscore: 155x bellen en twee afspraken. Helaas is mijn voorgerecht koud geworden, maar mijn hoofdgerecht is gelukkig nog gered.

Als we eindelijk klaar zijn met lunchen is onze taxichauffeur van gisteren volgeboekt voor de rest van de dag, en andere taxi’s vragen zo waar 3x de prijs van gisteren. Als ik een van hen vertel wat we op de heenweg betaald hebben wil ze precies weten hoe die auto er uit zag. Hmmm… het lijkt er op alsof er hier een soort taxikartel is ontstaan. Omdat ik niet zo veel zin heb om daar aan mee te werken besluiten we maar te gaan lopen en liften. Binnen no-time stopt er een Spaans-Peruviaans koppel uit Valencia die ons wel mee willen nemen. Het wordt een erg gezellige rit, en onze eerste ervaring met echt sociaal Spaans praten. De vervoegingen kloppen natuurlijk regelmatig voor geen meter, maar de boodschap komt over. Superleuk om te merken dat dat inmiddels ook tot de mogelijkheden behoort!

Tussen de surfers in Sanvi

Terug aan de kust gaan we naar surf-hotspot San Vicente de la Barquera. In een veldje van een lokale boer mag je hier vlak boven het strand blijven staan. Goedkoop, direct aan de surfspot, en zelfs met buitendouche en wc. Voor surfers in een busje ideaal. Het blijkt ook nog eens erg gezellig, want als we onze plek innemen in het rijtje staan we naast twee Nederlanders uit Utrecht. Uiteraard hebben ze bij Spin gezeten, en natuurlijk kennen ze ook Marinka en Ewout, oftewel de ‘harde kern’. We fietsen even naar het stadje in een poging met een oud-collega van Steef af te spreken, maar dat komt helaas niet uit, dus fietsen we na wat pinchos weer terug om de rest van de dag en de ochtend daarna in de zon te gaan zitten en gezellig te doen met de buren. Het is voor het eerst in meer dan een week weer eens echt mooi weer, dus we nemen de tijd om er van te genieten.

Op onderzoek in Santander

Op de kaart lijkt Santander ons de ideale plek om te wonen. Alle voorzieningen en gezelligheid van een stad, fantastische stranden, een kite spot vlak naast de deur, prachtige natuur in de directe omgeving en de skigebieden in de Pyreneeën op slechts een paar uur rijden. Om te bepalen of de stad ons in het echt ook bevalt gaan we op onderzoek uit. Vanaf de gratis camperplek vlakbij het centrum lopen we naar het dichtstbijzijnde stadsstrand. Dat ziet er meteen goed uit en het is er gezellig druk. Er staan zelfs wat beachvolleybalveldjes waar ook nog eens met niveau gespeeld wordt. Daarna fietsen we de stad in om de restaurantjes te beoordelen. Dat blijkt een uitdaging, want het is vrijdag en de Spanjaarden zijn op de terrasjes al vroeg begonnen aan hun vrijdagmiddagborrel, die naadloos over gaat in het avondeten. Na een half uurtje geven we het op en gaan maar ergens binnen zitten. Het eten smaakt er gelukkig niet minder om!

De volgende ochtend beginnen we met een fantastisch ontbijt met koffie, lopen een rondje door het centrum en nemen dan de boot naar de overkant van de baai waar de kite spot is. Het is een mega groot strand waar je in de zomermaanden een speciaal afgebakend stuk voor kitesurfers hebt. Het bootje vanaf het centrum duurde maar een half uurtje, maar je hebt meteen het gevoel dat je helemaal de stad uit bent. Hier bevind je je in een klein stranddorpje met veel visrestaurantjes én een goede hamburgertent; ook belangrijk! Terug in het centrum maken we een fietstochtje langs de andere stadsstrandjes en een supermooi park op een landpunt waar het gezellig druk is omdat er net een paardenspringwedstrijd aan de gang is. Tot nog toe ziet eigenlijk alles aan deze stad er tip top verzorgd uit en dit park is geen uitzondering. Aan het einde vinden we zelfs een mini dierentuintje met… dos pinguinos! Als dat geen teken is dat we hier thuis horen dan weet ik het ook niet. De stad mag onder buitenlanders dan niet zo bekend zijn, de Spanjaarden weten wel dat het hier leuk is. Als we terugkomen bij de camperplek staan alle 30 plekken vol, en op de straat ernaast staan er ook nog een stuk of 20. Zo veel campers bij elkaar hebben we nog nergens gezien!

Gezelligheid in Bilbao

Na een voorlopig afscheid van Santander racen we door naar Bilbao. Hier hebben we namelijk afgesproken met Steef d’r middelbare school BFF Davina en haar vriend Niels. Zij reizen inmiddels ook al een tijdje door Noord-Spanje, maar dan van oost naar west, dus onze wegen moesten elkaar wel ergens kruisen. Alles is een wedstrijd, dus we moeten winnen. Dat lukt maar net, want nog tijdens het inchecken komen ze ook de prachtige camperplaats met uitzicht over de stad op rijden. We drinken gezellig koffie bij ons binnen om wat regen af te wachten en nemen dan de bus naar de hoofdattractie van de stad: het Guggenheimmuseum. Het gebouw is inderdaad bijzonder, zowel van binnen als van buiten. De verschillende exposities zijn ook interessant, maar een paar had wat mij betreft qua verhaal iets meer uit gehaald kunnen worden. Na een paar uur dwalen houden we het voor gezien en lopen richting het oude centrum op zoek naar pinchos en een plek om Nederland-Tsjechië te zien. De eerste helft zijn we nog te geobsedeerd door de grote variatie aan hapjes die we voorgeschoteld krijgen, maar voor de tweede helft weten we toch ergens een bar te vinden die de tv wel op het juiste kanaal wil zetten. Dat hadden we beter niet kunnen doen…

Op dag twee doen we een herhaling van wat er op dag 1 het beste ging: pinchos eten. Na een langzame ochtend nemen we de bus naar de lokale versie van de markthal waar verschillende kraampjes ieder hun eigen specialiteiten hebben. We kiezen bij elke een aantal uit en gaan dan steeds door naar de volgende; zoals het hier hoort. Al na 4 rondes kunnen we geen pap meer zeggen. Om de calorieën te verwerken lopen we een groot rondje door de parken van de stad en nemen dan de bus terug voor nog een gezellig avondje in de camper met zelfs een potje klaverjassen. Dat kunnen we niet zo vaak doen!

Fietsen door de badlands

Na nog een rustig ochtendje nemen we afscheid van Niels en Davina en volgen hun route achteruit naar de Bardenas Reales. Dit woestijngebied heeft best wat weg van de badlands die we in Canada en de VS hebben gezien. Het een prachtig door erosie gevormd landschap. We fietsen een rondje van 30 km door het park terwijl de omgeving eerst oranje, dan geel, en dan groen kleurt. Het is allemaal redelijk vlak, dus lekker ontspannen fietsen. Alleen het laatste stuk terug naar de camper is goed omhoog, en ondanks dat het niet super warm is komen we toch helemaal bezweet aan bij de camper. Omdat de afvoer van onze douche in de camper is gaan lekken durven we niet echt meer binnen te douchen, en buiten met shampoo is natuurlijk niet ok, tenzij we op een of andere manier er voor kunnen zorgen dat de shampoo netjes terecht komt… Dus parkeren we op de camperplaats van Olite precies zo dat de douche boven de put uitkomt en gaan vol in het zicht van het dorp uitgebreid douchen. Er staat inmiddels een koud windje, maar met onze boiler hebben we heerlijk heet water! 😊

Drie valleien in de Pyreneeën

Op onze laatste paar dagen in Spanje verkennen we drie naast elkaar gelegen valleien in de Pyreneeën: die van Ansó, Hecho, en Roncal. We vinden dat we het wel weer eens verdiend hebben om een middagje op de camping in het zwembad te chillen. Helaas denkt het lot daar anders over, want als we op de prachtige route de vallei van Ansó in even stoppen bij een uitzichtpunt op de kloof waar we net doorheen zijn gereden worden we verrast door het overduidelijke geluid van een leeglopende band. We staan hartstikke schuin, dus verplaatsen snel voordat de band leeg is naar een plekje waar we (iets) rechter staan zodat we de band makkelijker kunnen verwisselen. Eigenlijk nog best geluk dat we het nu merkten! Het is even puzzelen om de juiste spullen te vinden en hoe alles werkt. Een vriendelijke Spanjaard uit Valencia stopt nog even om te kijken of we alles onder controle hebben en onze reserveband na te meten met de compressor die hij toevallig in zijn auto heeft, maar die is helemaal toppie. De eerste keer dat ik de krik omhoog draai blijkt die de camper op een gegeven moment meer opzij dan omhoog te krikken, maar de tweede keer let ik beter op en daarna is het simpel. Leuk om dat een keer geoefend te hebben. Gelukkig blijkt het ook niet van de zwembadtijd af te zijn gegaan, want als we op de camping aankomen zijn ze nog maar net begonnen met het vullen daarvan, en het duurt een paar dagen voordat het vol is. Helaas… ☹

De volgende ochtend laten we eerst de band repareren in Hecho en rijden dan door wederom een prachtige canyon naar het hogere deel van de vallei waar onze hike begint. We lopen een rondje van 11 km wat uitkomt bij een klein meertje. Het is best een stuk klimmen, dus de uitzichten worden steeds mooier. De bergen om ons heen zijn niet super hoog of stijl, maar hebben wel mooie gekleurde lagen en rotsige toppen. Het lijkt eigenlijk meer op de Rockies dan op de Alpen. Boven bij het meertje kijken we prachtig neer op de spectaculaire rotswanden tegenover en de dalen onder ons. Het is heerlijk weer, dus besluit Steef het initiatief te nemen en een duik in het bergmeertje te wagen. Daarna kunnen ik en de Spaanse jongetjes iets verderop die eerst niet mochten van hun ouders natuurlijk niet meer achter blijven. Het is ijskoud, maar wel heerlijk verfrissend! Een prachtig eindpunt van onze laatste hike in Spanje.

We verlaten het land via de Roncal vallei, die bekend staat om zijn kaas. Om niet met lege handen in Nederland aan te komen rijden we langs een kaasfabriek om er wat van te scoren. Als we bij de ‘winkel’ naar binnen gaan verwachten we een vitrine, maar blijkt het een kantoor te zijn. Als je hier gedropt zou worden heb je geen idee van dat je je in een kaasfabriek bevindt, maar ja hoor, ze hebben best een kilo kaas voor ons. Verderop doen we nog een laatste tankbeurt en regelen een volle gasfles tegen Spaanse prijzen, en rijden dan de pas over het land uit. Het uitzicht terug op de vallei en de laatste paar kilometer over de hoogvlakte zijn ongelooflijk mooi, en doen ons wederom beseffen dat er hier nog zoveel moois te ontdekken is.  Maar helaas, dat zal dan toch een andere keer moeten.

Voor nu rest ons alleen nog een lange, warme, en natte terugweg over de Franse snelwegen. We hebben natuurlijk wel een beetje een achterweg het land in genomen, maar zijn nergens iets van controles tegengekomen. Het meest enerverende is dat we een aantal keer geflitst worden, waarschijnlijk omdat we worden aangezien voor een vrachtwagen, en worden genaaid door een tolpoortje wat ons 5x het normale tarief laat betalen. Blijkbaar moet je daar dus alert op zijn met een camper. Met tussenstops in het immer populaire Verteuil-sur-Charente en Harelbeke, en een illegale afsnijroute over de Périphérique rijden we naar Nederland, voor een gelukkig weerzien met eerst Steef en dan mijn familie. Tijd voor een weekje gezelligheid, maar ook veel regelen, voordat we weer doorgaan. Hopelijk richting Noorwegen, maar de regels zijn nog een beetje onduidelijk, dus wie weet wat het wordt. Tot dan!

« van 7 »

Geef een antwoord