Pieken en dalen

Hoi! Hier zijn we weer met een nieuwe portie reisstruggles, plezier en keuzes! Noorwegen heeft ons afgelopen weken uitgedaagd, maar ook zeker heel veel moois geboden. Ik neem je mee vanaf Trondheim, waar we niet meer kunnen remmen, via de ijskoude gletsjermeren, helemaal naar het zonnige Bergen. Veel leesplezier!

Citytrip Trondheim

Drie rondjes door het centrum van Trondheim verder, vinden we een parkeerplek waar we net inpassen. Het is ideaal dat onze camper in een parkeervak past, maar het is wel alleen mogelijk als we met het fietsenrek over een stoep of iets dergelijks kunnen uitsteken. Dit was even zoeken, maar we staan midden in het centrum, naast de kerk en parkeren is op zondag nog gratis ook. Waar vind je dat nou in de derde grootste stad van een land? 😊

Trondheim voelt dan ook absoluut niet aan als een grote stad, eerder als een gezellig stadje. Met gekleurde pakhuizen aan het water, een schattig bruggetje en de grootste kathedraal van Scandinavië is het een fotogenieke stad. Naast een gezellig marktje, lekkere bakkertjes en veel art galeries, zijn er buitenproportioneel veel musea. Op aanraden van de Lonely Planet kiezen we voor een bezoekje aan de kathedraal, het bijbehorende museum en het museum met de koninklijke juwelen. Ideaal voor – wederom – een regenachtig dagje.

De kathedraal is werkelijk waar prachtig. We hebben een hele hoop kerken in Spanje bekeken, maar deze komt toch zeker hoog in ons lijstje te staan. Aan de buitenkant is de voorgevel voorzien van superveel standbeelden in nissen, wat al best wel een indruk achterlaat, maar binnen is het pas echt een architectonisch hoogstandje. De zuilen met bogen, het plafond en het mega grote orgel bestaan allemaal uit lijnen en die lopen perfect in elkaar over. Het is een bijzonder gezicht!

De kerk oogt perfect onderhouden, eigenlijk spiksplinternieuw. Tijdens een tour wordt dit bevestigd, want de kerk blijkt compleet gerenoveerd te zijn en dit is, na ruim 200 jaar verbouwen, pas in 2001 afgerond. Met een architectuurwedstrijd is dit ontwerp tot stand gekomen, want ze wisten niet meer precies hoe de kathedraal er vroeger uitzag. Mooi is het zeker en na het aansteken van een kaarsje voor mijn oma lopen we door naar het bijbehorende museum. Hier vinden we een collectie van de originele standbeelden, delen van muren en andere opgravingen. Best leuk om te zien, maar ook niet heel boeiend.

We sluiten de dag in Trondheim af met het bekijken van diverse gouden kronen, dolken en zwaarden. Ook vinden we in het museum met de koninklijke juwelen diversen tronen en gewaden. Mooi om te zien, en vooral ook opvallend dat het in een kelder zit waar de temperatuur perfect is om alles te onderhouden. Daarnaast zien we aardig wat beveiligingsmaatregelen (camera’s en meerdere lagen stalen hekken). Dit steel je niet zomaar! Dus helaas, geen gouden kroon op onze hoofdjes, maar wel nog een lekker regenbuitje terwijl we teruglopen naar de camper.

Net naast de stad ligt een groot natuurgebied, ideaal voor de inwoners om dicht bij de stad te kunnen mountainbiken en wandelen. Ondanks het weer, zien we dat hier gretig gebruik van wordt gemaakt. We vinden hier op slechts 12 minuten rijden van het centrum meerdere parkeerplaatsen in dit gebied. We kiezen de kleinste die redelijk vol staat met bouwmaterialen en die geen donutrondjesstrepen op de satellietbeelden heeft (bij steden vinden jongeren het vaak leuk om te crossen op lege parkeerplaatsen). Samen met nog twee campers hebben we een heerlijk stille nacht, waar slaap je nou zoooo rustig dicht bij een stad? Ideaal!

Lekkend water, lekkende remmen en een vliegend wonder

“Have you noticed anything with the brakes?” Niet wat je wilt horen, wanneer we de volgende ochtend een afspraak hebben bij een campergarage om een lekkende waterleiding te repareren. De garagemeneer reed de werkplaats in en vindt dat de pedaal veel te ver ingeduwd moet worden voordat de camper remt. Nu hij het zegt…Merijn was het die ochtend wel een beetje opgevallen, maar eerder echt niet. Hebben we nu een perfecte timing dat de remmen precies stuk zijn gegaan de ochtend dat we een afspraak hadden bij de campergarage? We zullen het nooit weten, maar we mogen niet meer verder rijden van de garage. “Too dangerous.”

Gespannen wachten we in de lounge van de luxe camperwinkel/garage. Zullen ze het kunnen repareren? Zullen ze wel de onderdelen hebben of snel kunnen bestellen? En hoe zit het met de waterleiding die lekt? Ondertussen doden we wat tijd met het bekijken van de luxe campers die ze hier verkopen. In geen enkele camper, die gemiddeld tien keer zo duur zijn als die van ons, vinden we een fijnere zithoek. Tevreden dat we echt de beste camper van de wereld hebben, wachten we verder af of ze die ‘beste camper’ ook weer aan de praat gaan krijgen.

Na ruim drie uur wachten (zonder wifi, laptop, boekje, lunch, koffie of thee…-.-) krijgen we het verlossende antwoord. Er moeten twee remcilinders worden vervangen en deze kunnen ze vandaag ergens ophalen, zodat ze die morgenochtend eronder kunnen plaatsen. Jeeee dat klinkt niet heel slecht! Hij raadt ons aan om voorzichtig naar de nabijgelegen camping te rijden en morgen om 10 uur terug te zijn. Oh en het waterprobleem? Met de duurste tie-wrap uit ons leven was dat zo opgelost.

Wanneer we heel rustig naar de camping rijden lijkt het remprobleem opeens veel erger. Op de camping hebben we zelfs de handrem nodig om tot stilstand te komen. Wanneer ik de factuur vanuit het Noors vertaal blijkt waarom. “Let op de auto heeft bijna geen remmen!!!!!”. Ze blijken de kapotte remcilinders er al uit te hebben gehaald, vandaar dat we alleen voorzichtig naar deze camping 800m vanaf de garage mochten rijden!

Geluk dat er een camping zooo dicht bij de garage zit! En eigenlijk komt het ook niet slecht uit, want een warme douche en kleding wassen waren we best aan toe. We slapen in Noorwegen overal wild, maar om kleding te kunnen wassen hebben we wel een camping nodig. De rest van de dag besteden we dan ook hieraan én aan operatie drone. We hebben in Trondheim wat superlijm gekocht en wat tools waarmee we de drone uit elkaar kunnen halen. We hopen dat nieuwe propellers en het lijmen van z’n manke poot en de gimbal genoeg is om hem weer in de lucht te krijgen. Het is een ontzettend priegelklusje om bij de breuklijnen te komen en er lijm tussen de smeren. Maar uiteindelijk hebben we alle onderdelen gelijmd en zit de drone weer in elkaar. Tijd voor het spannende moment…doet die het? We stoppen de batterij erin en drukken op de power-knop. “TUDUDIEEE!” Yes de drone laat z’n bekende opstartdeuntje horen, dat is alvast goed nieuws. Dan nu de echte test…kan die vliegen? Vol spanning leggen we hem buiten in het gras en sturen hem de lucht in. Het werkt…HET WERKT…JAAAAA IT’S ALIVE! Als twee blije kinderen dansen we onder de vliegende drone, hij doet het! Het lijkt een wonder na zo’n harde crash. 🙂

De volgende ochtend rijden we in z’n één en met knipperlichten aan weer rustig terug naar de garage en nestelen ons weer in de lounge. Deze keer mét het wifi-wachtwoord, laptop en lunch. Gelukkig maar, want het duurt ruim vier uur voordat we weer veilig op pad kunnen. Er is een aardig gat geslagen in ons geldpotje ‘onvoorzien’, maar we zijn weer helemaal klaar om verder te reizen!

Atlantic Ocean Road

Het is stiekem wel balen dat het ruim vier uur duurde bij de garage, want dit was één van de weinige zonnige dagen. Het is echt enorm puzzelen met het weer. Het regent zo ongelofelijk veel, dat de mooiere dagen echt gebruikt moeten worden om te hiken. Wandelen in de regen, modder en zonder zicht vinden we niets, maar de weersvoorspellingen zijn zo grillig dat het moeilijk plannen is. Zodra we weg kunnen bij de garage rijden we in één streep naar de Atlantic Ocean Road, dit staat bekend als één van de mooiste scenic drives uit Noorwegen en het zou fijn zijn als we daar wat van kunnen zien. De acht kilometer lange route gaat over diverse kleine eilandjes die met elkaar verbonden worden door grote, mooie bruggen. We zijn er net op tijd en genieten van de prachtige weg onder het genot van een ondergaand zonnetje. Op ieder parkeerplaatsje, grasveldje of picknickplek langs deze route staat wel een camper. Zelf vinden we een plekje op een parkeerplaats wat verder van de weg en hebben daar een heerlijk stil nachtje. Tegenwoordig wordt het ook weer echt donker en dat is toch heeeeerlijk! Zzzzzz…

(Dos) Pinguïns in Alesund

Aangezien het weer de komende dagen voorlopig bestaat uit stromende giet, stellen we het hiken van de Romsdalseggen nog even uit en brengen eerst een bezoekje aan Alesund. In steden zijn er toch wat meer mogelijkheden met slecht weer. Alesund heeft een mooi centrum met allemaal gebouwen in dezelfde stijl. Het is in 1904 compleet afgebrand en dat resulteerde in een wederopbouw van mooie gebouwen die bij elkaar passen. Verder heeft de stad niet veel te bieden, maar om dat te compenseren is er een aquarium met dieren uit de omgeving. En zo staan we te kijken bij de pinguïns (?!?), zeehonden en diverse vissen, krabben en kreeften. Net buiten het centrum vinden we ook een Devold outlet. Hier verkopen ze 100% merino wol thermo-ondergoed en bij de outlet is er tot 70% korting op deze super goede en dure kleding. We scoren allebei een goede deal. Laat die winter maar komen!

’s Avonds fietsen we tussen de buien door nog even een rondje door het centrum. Het is maar een kwartiertje fietsen vanaf de parkeerplaats van het aquarium (hier mogen we ook slapen), maar het voelt toch wel goed om weer wat te bewegen. Met het vele rijden en slechte weer bewegen we een stuk minder. We halen zelfs onze Fitbit-punten met geen mogelijkheid meer. Met dat in gedachten fietsen we de volgende ochtend nog een keer naar de stad. Deze keer wandelen we ook nog 400 traptreden omhoog naar een uitzichtpunt over de stad. Bovenop staat een restaurant met een terras waarvandaan je het beste uitzicht hebt, maar zoals het Noorwegen betaamt kost het geld om vanaf daar te kijken. Dikke doei, we kijken wel vanaf drie traptredes lager, helemaal prima.

Verder hebben we het best een beetje moeilijk in Alesund. Het is fijn dat we een luxe camper hebben als het slecht weer is, maar bijna elke dag stromende giet en weinig uitzicht is op den duur in een camper ook niet meer leuk. Daarnaast zijn de highlights van Noorwegen (en zelfs hiken) echt aan de prijs, zijn weersvoorspellingen mega onbetrouwbaar en hebben we nog steeds te maken met reismoeheid. Dit is niet de beste combinatie van dingen en dit creëert een gevoel dat reizen door Noorwegen vermoeiend is en we er wat minder plezier aan beleven dan we gewend zijn.

Ikzelf begin daarnaast aardig wat moeite te hebben dat we niet weten wat ons plan na Noorwegen is. Het idee was om de camper te verkopen en terug te gaan naar Berry om hem te verschepen naar Chili. Dan hebben we nog een paar maandjes voor Chili en sluiten we af met Antarctica in maart, waarna we gemakkelijk de auto in Chili kunnen verkopen. Met Chili nog steeds op slot en een groot vraagteken boven de Antarcticatocht wordt er wederom een plan b,c,d,e,f,g van ons verwacht. Hoe lang willen we opslagkosten voor Berry betalen en ‘wachten’ op Chili? Willen we langer in de camper door Europa reizen, of zijn we reismoe en verlangen we naar één plek? Ons gevoel hierover gaat van rechts naar links en voor nu wachten we een nieuwe update over Antarctica af.

Zes lege maanden in het verschiet is natuurlijk een droom en we beseffen ons ook echt wel dat deze keuzestress een luxe is, maar het vergt wel energie om steeds een nieuw plan te bedenken. Of course helpt de actuele regenachtige situatie niet en vinden we uiteindelijk echt wel iets tofs om te doen, maar om nog niet ergens met zekerheid naar uit te kunnen kijken bederft wel de voorpret. En is dat niet ook een groot deel van het reisplezier?

Gaat het opklaren?

Met nog één dag regen te gaan voordat we een ‘redelijke’ dag krijgen, parkeren we onszelf op een wildkampeerplekje aan het fjord bij Andalsnes. Hier werken we een dagje aan het blog en de online cursus die ik aan het opzetten ben. Ondertussen loopt het grasveldje niet alleen steeds voller met regenwater, maar ook met campers. Het is een populair en gezellig plekje!

De volgende ochtend begint nog niet al te lekker, in onze regenpakken fietsen we door de druilerige miezer naar het stadje Andalsnes. Volgens het actuele weerbericht is het toch echt droog en zou vanmiddag de zon doorkomen. We gaan het zien, hiken zullen we…! We droppen onze fietsen tegen een lantarenpaal en stappen de bus in. Deze brengt ons naar het startpunt van de Romsdalseggen-hike. Het is duidelijk weekend, want de bus zit stampensvol Noorse hikers. Ze zijn erg makkelijk te herkennen overigens. Een meisje tegenover ons in de bus is een typisch Noorse hiker. Ze draagt Mammut schoenen, een Norrona broek, een jas van Arcteryx, een rugtas van Fjallraven ,een pet van Patagonia en een zonnebril van Oakley. Alles met vrolijke felle kleurtjes natuurlijk. We voelen ons tussen al die perfecte Noorse outdoor outfits aardig underdressed. Onze outfit is waarschijnlijk net zo duur als haar… zonnebril!

Wel is handig om te onderzoeken wat nou de echt goede outdoor kledingmerken zijn. Zo hebben we ondertussen al een duidelijk beeld wat we willen hebben en wat niet. Handig, want binnenkort komen we nog wat meer outlets tegen!

De hike begint, nog steeds nattig en grauw, met een gemoedelijk pad omhoog. Aangezien iedereen uit dezelfde bus komt, is het wel een soort file lopen het eerste stuk. Gelukkig verspreidt het zich op een gegeven moment wel redelijk, het helpt dat er om de haverklap groepjes stoppen om een veels te dure kledinglaag uit te trekken. Het regenen stopt namelijk (jeee!) en met het omhoog lopen wordt het lekker warm. Na het eerste stuk omhoog kunnen we even bijkomen voordat het echte werk begint, dit is een super steil stuk tot een richel bovenop. We eten nog een lekkere reep en dan gaan we ervoor.

Soepel komen we samen met de Noren boven, aan de kleding ligt het dus niet! 😉 Vanaf hier volgt het pad een richel en heb je waanzinnig uitzicht over een vallei. Maar wij zien…precies niets. Er hangen grote witte wolken vast in de vallei. Aj! Dan maar even lunchen op een grote rots en genieten van onze warme toddy. Toddy? Jaaaa toddy! Dat hebben we al snel geleerd van de Noren, deze warme zwarte bessensap is echt fantastisch tijdens het hiken als het een beetje koud is. Terwijl we onze broodjes opeten zien we af en toe flarden van de vallei in het zicht komen. De wolken bewegen snel en we zien steeds meer! Eerst een stukje rechts, daarna een stukje links en af en toe zelfs beide kanten tegelijk. Dit moet goed komen!

We volgen de richel, af en toe is het best smal en moeten we met behulp van stalen kettingen klauteren over de rotsen. Het uitzicht wordt ondertussen beter en beter, wauw wat een route is dit! Na heel wat foto’s te hebben genomen, het zicht werd immers steeds nog wat beter, komen we aan bij het laatste stuk van de hike. De bergrug komt uit bij het bergstation van een grote cabinelift, hier ligt een restaurant met een uitzichtpunt. Best leuk, maar het voelt toch een beetje flauw als je hier mensen in pak en jurkjes ziet flaneren, terwijl jij net over alle rotsen hebt geploeterd. We overwegen nog kort of we de lift omlaag pakken, maar als we zien dat het 30 euro per persoon kost, zijn we snel uitgedacht en beginnen aan onze afdaling. 700 meter dalen in twee kilometer lijkt niet zo moeilijk! Helaas blijkt al snel dat we dat onderschat hadden, want het pad is een grote modderpoel met uitstekende takken en losse stenen. Het wordt een aardige survivaltocht en halverwege heb ik (en mijn knie) er toch echt 30 euro voor over om hier een eind aan te maken, maar helaas dat gaat niet meer, dus we zetten door naar beneden en belonen onszelf bij de camper op een biertje aan het fjord. Erg tevreden, want weet je wel hoeveel biertjes we van 60 euro kunnen kopen? (1 in Noorwegen, hahahha!)

Omslagpunt

De volgende ochtend staan we weer op een uitzichtpunt, onder ons ligt de Trollstigen vallei, bekend om z’n mooie haarspeldweg. We hebben die net omhoog gereden door de dikke mist en nu staan we bij het viewpoint te kijken naar – wederom – precies niets. Maar we hebben geleerd, wie wacht wordt beloond. Dus we lopen naar het beste plekje en wachten geduldig af. We staan namelijk zelf in de volle zon en we zien de laaghangende bewolking langzaam oplossen. Na een kwartier wachten worden we al beloond, we zien de kronkels van de weg tevoorschijn komen en na nog een kwartier zien we de hele vallei, jeeeee! En wat is die zon heerlijk!

Achteraf is dit het moment dat de zon doorkomt en niet meer is weggegaan, het omslagpunt is daar! Vanaf nu zal ik niet meer zeuren over het weer, want het is elke dag strak blauw! We worden na 3 weken regen, goed gecompenseerd door Moeder Natuur.😊

Helemaal blij rijden we hierna tussen de waanzinnige bergen door in de richting van het Geiranger fjord. Dit is één van de mooiste fjorden van Noorwegen omdat het erg smal is en aan beide kanten wordt omringd met hoge, steile bergwanden. Er gaan een veerpont doorheen, maar aangezien die erg populair is onder toeristen hebben ze daar voor het gemak ook maar toeristenprijzen aangehangen. 100 euro voor een veerpontje gaat ons ietwat te ver, dus we houden het bij de viewpoints langs de weg. Vanaf daar zien we het ook best goed en van een deel van het bespaarde geld kopen we bij de bakker wat lekkers. We genieten op de kade van Geiranger van ons gebakje, terwijl we kijken naar de luxe jachten die hier voor anker liggen.

We vervolgen onze scenic drive vanaf Geiranger de pas op via nog wat laatste viewpoints en rijden dan door naar Lom. Hier staat echt een prachtige houten kerkje in het laatste zonlicht te schitteren. Wat een fotogeniek plekje! Verder heeft het dorpje Lom niet zo veel te bieden, maar hebben ze wel een fantastische plek om te wildkamperen aan het water. We staan met nog tien campers allemaal verspreid over een stuk natuur aan het water en iedereen heeft uitzicht op de ondergaande zon. De zon lijkt net achter de bergen te verdwijnen als we parkeren, maar al snel blijkt dat de zon precies met de kam van de berg omlaag schuift en hebben we toch nog uren een heerlijk warm ondergaand zonnetje. We pakken voor de verandering weer eens onze kampeerstoeltjes en genieten van het ondergaand zonnetje. Dat is lang geleden, het lijkt bijna weer op Spanje!

De volgende ochtend maken we de grootste fout van onze hele reis door Noorwegen. We halen wat lekkers bij de supermarkt in Lom, zodat we tijdens het hiken een beloning hebben boven op de berg. Maar een paar dagen later komen we erachter dat de beste bakker van Noorwegen TEGENOVER deze supermarkt zit, ajjjjjj wat een gemiste kans!

Insta-hike Beseggen

Met het omslag van het weer vindt er ook een aardige omslag plaats in ons humeur en reistempo. Het is weer leuk, we hebben er weer zin in en komen goed terug in het reisritme! Vandaag staat de Besseggen hike op het programma. Deze populaire hike begint met een bootje. Je wordt afgezet aan de andere kant van het meer en vanaf daar loop je over de bergen terug. Zoals het Noorwegen betaamt is het parkeren, de shuttlebus en het bootje schreeuwend duur, dus we pinnen snel met onze ogen dicht en gaan ervoor. Het is geen weekend, dus vandaag zijn de outfits een stuk betaalbaarder. Het is het druk met Nederlanders, Duitsers en Belgen. Het is duidelijk dat deze hike in iedere reisgids wordt benoemd en dat het Insta-waardige azuurblauwe meer bijdraagt aan de populariteit. In een treintje beginnen we aan het 14 kilometer lange pad. De route is niet al te zwaar en eigenlijk heb je vanaf ieder punt in de hike een waanzinnig uitzicht over het blauwe meer, maar ook over de kleinere bergmeertjes, gletjers, bergtoppen en watervallen in de omgeving. Deze hike heeft een hoop natuurschoon bij elkaar! Richting het einde van de hike mogen we nog een stukje scrambelen, altijd leuk! Gelukkig hebben we beide geen last van hoogtevrees, want om ons heen zien we best wat mensen die het zwaar hebben op de steile rotswand.

Voldaan komen we terug bij de camper en we besluiten daar onze buitendouche te gebruiken en te blijven slapen op de parking, we hebben immers goed veel geld betaald voor 24 uur parkeren.

Romantisch?

De volgende dag is weer een rustdag voor onze beentjes en zoals je misschien opmerkt besteden we die vaak aan een scenic drive, zo ook deze keer. We rijden de Sognefjellet route, deze loopt door de bergen, langs diverse gletsjers en komt uit bij het dorpje Skjolden. Het is wederom een waanzinnig mooie route, er bestaat gewoon niets lelijks in dit land!

Skjolden ligt waanzinnig in het uiteinde van een fjord, het is een rustig dorpje met aan de ene kant het fjord en aan de andere kant de hoge bergen richting de ijskap van Jostedalsbreen. We vinden net buiten het dorp een erg mooi plekje langs het fjord om te slapen en de volgende dag starten we met het verkennen van het fjord. Deze keer niet lopend, maar op de fiets!

Het toeristenbureau van Skjolden heeft namelijk de ‘Romantic Road’ fietsroute bedacht en die loopt vanaf het dorp langs het fjord. Het is een extreem rustige autoweg langs de kust, tussen de Noorse huizen, schaapjes en koeien door: erg mooi! Wel zijn er twee uitdagingen onderweg, namelijk het meest voorkomende element op de wegen van Noorwegen: tunnels. De eerste tunnel valt nog mee, want die is maar 300 meter, maar de tweede tunnel is toch echt wel erg spannend. Er is namelijk 0,0 licht en hij kronkelt, waardoor je het begin en uiteinde niet ziet. In de tunnel zien we dan ook echt geen hand voor ogen. Met onze fietslampjes en telefoonzaklamp zien we nog net een stukje van de witte streep op de weg. Voorzichtig volgen we de streepjes totdat we 900 meter later de uitgang zien. Ik weet niet of dit nou de reden was waarom ze de route de ‘Romantic Road’ hebben genoemd, maar ik vond er weinig romantisch aan!

Ons eindpunt is één van de hoogste vrijeval watervallen van Noorwegen. Met 218 meter hoog inderdaad een pareltje. Samen met nog een ander koppel genieten we van het natuurgeweld, wat een rust in dit deel van Noorwegen! Het lijkt wel alsof alle toeristen enkel op de highlights zijn en dat daarbuiten de rust gevonden kan worden, heerlijk.

Tongen in Jostedalsbreen

Nu we de ene kant van Skjolden hebben uitgespeeld, is het tijd voor de andere richting. We rijden naar het National Park Jostedalsbreen. Dit bestaat uit één mega grote ijskap waarvandaan allemaal gletsjertongen tussen de bergen door naar beneden komen. Klinkt spectaculair toch? Nou, dat is het ook! Als we bij het visitor center parkeren zijn de ‘woows!’ al meerdere keren gevallen en zijn we erg onder de indruk van de eerste gletsjer die we spotten. Het meisje van het visitor center raadt drie verschillende wandelingen, naar drie verschillende gletsjertongen, aan. Fanatiekelingen als wij zijn, kiezen we er niet eentje uit, maar denken we dat we ze allemaal wel kunnen doen. Ze klonken immers alle drie tof.

De eerste gletsjer heeft een bijzondere route, hij loopt kronkelend tussen de bergen door, gaat dan over in een snel stromende rivier en dat stroomt naar een azuurblauw meertje. Vroeger liep de gletsjer direct het meertje in, maar die tijden zijn voorbij. Via de platgeschuurde rotsen mogen we best dichtbij komen voordat we achter een gespannen touw worden geadviseerd te stoppen. Uiteraard staan er meerdere toeristen net achter het touw, waardoor ze iedereens foto verpesten en meer mensen motiveren toch ook net wat verder te lopen.

Bij de tweede gletsjer is het gelukkig een stuk rustiger, sterker nog, we zijn alleen bij het eindpunt en het is echt waanzinnig mooi. De lucht is strakblauw, we staan in een prachtige groene vallei en voor ons zien we een immens grote hangende gletsjertong! Wat een plek, voor mij echt een hoogtepunt van onze reis door Noorwegen.

Naar de derde gletsjer is het nog een aardig stuk heel steil omhoog lopen en uiteraard hadden we onszelf ietwat overschat en is het al laat op de dag. Na heel wat twijfelen, besluiten we toch de laatste over te slaan. Dan hebben we nog wat tijd om een slaapplekje te vinden en sparen we de beentjes nog voor de komende hikes. Het mag de pret niet drukken, want wat een prachtige dag was dit! 😊

Likkende koeien en een groene gloed

Het is wederom een stralende dag en het dorpje Aurland staat op de planning. Om hier te komen moeten we door langste tunnel van de wereld! Het valt sowieso wel op dat er in Noorwegen heel veel tunnels zijn. Niet zo gek ook met de dalen vol zeewater en de steile bergwanden waar ze wegen doorheen moeten aanleggen. Maar goed de langste tunnel dus, met 24 kilometer inderdaad best een stukje. Om te voorkomen dat je tijdens het lange, donkere stuk in slaap dommelt zijn er onderweg drie rest stops met gekleurde lichtshows. Daar moesten we natuurlijk even stoppen! 

Het rustige, idyllische dorpje Aurland blijkt een heel fijn park aan het fjord te hebben. We picknicken hier heerlijk in de zon en raken onze ‘bruine kaas’ kwijt aan een Noors stelletje. Noren houden van bruine kaas en kaasliefhebber als Merijn is, moesten we dat natuurlijk ook proberen. Maar je zal het niet geloven, zelfs Merijn vond deze kaas smerig. De Noren in het park zijn in ieder geval waanzinnig blij met ons blok bruine kaas en wij bijna net zo blij dat die smerige, naar karamel smakende kaas, de camper uit is.

Vanaf Aurland rijden we een erg smal bergweggetje omhoog naar een viewpoint over het fjord. Zeer mooi! Na wat foto’s rijden we door naar Flam, dit dorp staat eigenlijk voornamelijk bekend om z’n spectaculaire treinrit die hier eindigt, maar vandaag houden wij het bij de lokale bakker met waanzinnig lekker ijs en het gratis treinmuseum.

We sluiten de dag af met een route over het Hardangervidda plateau. Dit is een hoog gelegen berggebied met prachtige meertjes en vergezichten ever gletsjers en een ijskap. We vinden samen met een Duits busje een mooi, maar wel koud, wildkampeerplekje op het plateau. Na een tijdje zijn onze campers omsingeld door een stuk of dertig luidkeelse loeiende koeien, wat een gezelligheid! Ze likken zelfs aan de campers, haha!

Gelukkig gaan ze voor het slapen gaan naar een ander plekje op de berg en kunnen wij rustig buiten op onze stoeltjes zitten. Er is namelijk een ongelofelijk goede voorspelling voor het Noorderlicht vannacht. De app geeft aan dat we 48% kans hebben om het te zien op onze actuele locatie en dat is in de Aurora-wereld echt heel erg hoog! Met een donkere plek in de bergen, een heldere hemel en deze voorspelling kan het gewoon bijna niet mis gaan. En ja hoor wanneer ik vlak voor bedtijd uit het camperraam kijk zie ik een felgroene streep, ohhhh! We spurten ons in warme kleding, zetten de stoeltjes buiten en laten onze ogen goed wennen aan het donker. Maar helaas…heel veel meer dan een hele lichte groene waas wordt het niet. Enigszins teleurgesteld gaan we slapen. Stiekem zet ik nog een wekker een uurtje later en kijk ik om vier uur ook nog naar buiten, maar ik zie het niet goed… ☹

Hiken op het Hardangervidda plateau

Na een ietwat slechte nacht, dat Noorderlicht zoeken is erg slecht voor je nachtrust, starten we onze hike. Deze keer lopen we tegen de massa in, want de meeste hikers geven de voorkeur aan omlaag lopen. Maar mijn knieën ploeteren liever een hele berg op en niets omlaag. De route die we lopen is deel van een van de traditionele handelsroutes tussen oost en west Noorwegen en doorkruist de hoogvlaktes van het Hardangervidda Plateau. Hij volgt de rivier in het Aurland dal van zeeniveau tot aan de waterscheiding aan de andere kant van het plateau. Het is een prachtige route, het begin wat tussen de begroeiing, maar daarna wisselen meertjes, watervallen en stroomversnellingen elkaar af. Soms heeft de rivier een smalle kloof gecreëerd en even later kan het zo weer een breed meertje zijn. Halverwege de hike komen we de massa van de andere kant tegen en die hebben goed gezien dat dit een ideaal zwem- en lunchplekje is. De Noren duiken zonder twijfel in het ijskoude gletsjerwater. Wij houden het bij onze lunch en vervolgen daarna onze weg omhoog. Met nog drie kilometer tot het eindpunt te gaan vinden we een mooi laatste pauzeplekje aan het water. Het is een super warme dag en Merijn heeft er toch moeite mee dat alle Noren wel zwemmen in het koude water en wij niet. Dus springt hij er ook in, BBBRRRRR echt koud! Terwijl Merijn opdroogt in de warme zon ontmoeten we een Belgisch koppel. Al snel raken we eindeloos aan de praat en worden diverse reiservaringen uitgewisseld. We lopen de laatste kilometers gezellig samen, maar daarna scheiden onze wegen helaas.

Bij het eindpunt van de hike staat de camper geparkeerd bij een grote berghut met camping. Het is een gezellige plek met hikers die nagenieten van het lopen in de warme avondzon. De omgeving is prachtig en de rode berghut ligt er waanzinnig bij, wat een plekje. Na een ijskoud biertje en wat lekkers, rijden we naar beneden. We hebben namelijk een douche gespot bij het beginpunt van de hike en dat is wel even fijn!

De douches blijken alleen ijskoud te zijn, maar dan ook echt gletjerwaterkoud. Volgens Merijn was de rivier nog kouder, maar dat vind ik moeilijk te geloven. Ik krijg instant brain freeze wanneer ik m’n haar was. Maar het lukt en helemaal fris en fruitig zoeken we een mooi plekje langs de weg en aan een fjord, zoals altijd lukt dat vrij snel.

Slettebakken in Bergen

Na heel wat natuurschoon is het weer eens tijd voor een stad, alhoewel de naam van de stad ook aardig natuurlijk klinkt: Bergen. We parkeren de camper in een buitenwijk genaamd Slettebakken en fietsen met een hoop gelach over alle slettebordjes naar het oude centrum van Bergen. Het staat bekend om z’n gekleurde houten huisjes in de haven. We vinden ze al vrij snel en ze zijn inderdaad schattig, maar deze paar meter huisjes worden ook aardig uitgebuit voor de toeristen. We genieten weer eens van een terrasje, flaneren door de haven en belanden dan in een zonovergoten stadspark. Het is ruim 30 graden en de musea die Bergen te bieden heeft lijken ons allemaal niet zo interessant. Daarnaast zijn er niet veel bezienswaardigheden, dus in het park relaxen lijkt zonder schuldgevoel te mogen. Het is een prachtig park met veel bloemen en een schattig prieeltje. Ook staat er een grote Covid-19 teststation met een enorme rij in het park. Interessant…zullen al deze mensen zich laten testen? Of zullen ze vaccineren? We hebben geen idee, maar het zal wel, we liggen hier prima op onze kleedje in de zon.

Dos Pinguïnos die nooit bij de pinguïnos aankomen

Ondertussen heeft ons het nieuws bereikt wat Argentinië in gedachten heeft met de Antarctica-cruises. Het is nog niet helemaal duidelijk, maar ze lijken van plan te zijn ze door te laten gaan. Op het eerste gezicht goed nieuws, maar wanneer we verder lezen worden we er alles behalve blij van. De maatregelen worden naar verwachting vrij streng. Zo mag je Argentinië verder niet doorreizen, moet je je van tevoren laten testen en kan Argentinië op ieder moment bepalen om de cruises te stoppen.

De trip is ongelofelijk duur en met zulke maatregelen is er een kans dat je in quarantaine wordt geplaatst of niet eens mee mag varen als je temperatuur net wat te hoog is of als je positief test. Wij zijn hiervoor niet verzekerd (kan ook niet) en het lijkt een aardig financieel risico, waarvoor we niet gekozen hebben bij het boeken van de trip.

Daarnaast is het gouden randje, dat het onze eindbestemming zou zijn na de hele Pan American Highway te hebben gereden, er ondertussen echt wel vanaf. Dus al snel komen we tot de conclusie dat we willen cancelen. Ondertussen zijn we dan ook druk bezig om te kijken of we onze aanbetaling (deels) kunnen terugkrijgen.

Met dit in gedachte, komen we beide ook al snel tot de conclusie dat verschepen naar Chile dan niet meer de moeite lijkt. De grenzen zijn nog steeds dicht en de Zuid-Amerikaanse landen nemen om de haverklap hele strenge maatregelen. Maar als onze reis in Zuid-Amerika ophoudt, wat zullen we dan met Berry doen? Is verkopen in Mexico een optie?

Na heel wat uitzoekwerk denken we dat het een optie is om Berry aan Canadezen te verkopen, dus zetten we een advertentie in elkaar. Hiervoor moeten we door onze Berry-foto’s heen en de hele situatie raakt ons emotioneel. We hebben zo lang gewacht en gehoopt om verder met Berry te kunnen reizen, maar het lukt gewoon niet. Het voelt alsof we opgeven en de Pan American-reis nu definitief is mislukt… 🙁

Aan de andere kant geeft deze beslissing hopelijk ook rust en duidelijkheid, ook dat is tegenwoordig heel wat waard. We hopen met heel ons hart dat we Berry aan andere reizigers kunnen verkopen die er net zo veel plezier mee kunnen beleven als wij hebben gedaan. Voor nu is het nog een hoop uitzoeken en regelen, terwijl we ondertussen proberen te genieten van onze laatste weekjes Noorwegen.

Liefs, Stefani 

« van 7 »

2 gedachten over “Pieken en dalen

  1. Wat een leuke blog en foto’s weer, maar wat super verdrietig dat het plan nu toch echt Europa lijkt te gaan worden/blijven tot het einde 🙁 Ook leuk, maar bleehhhhhhhhh, k vind echt zo jammer voor jullie. Highlight is natuurlijk wel dat jullie ons volgende week weer zien!

    1. Jeetje wat een verhaal weer. Wat jammer dat Corona voor jullie mooie plan roet in het eten gooit. Succes met al de beslissingen. Liefs😘

Geef een antwoord