Back to Berry!

Holaaa amigos! We zijn na 1,5 jaar terug in Mexico, terug bij Berry, terug in de daktent, terug ‘thuis’. Waar we eerst dachten dat het drie maanden zou duren, toen dachten dat het een jaar zou duren, duurde het uiteindelijk 1,5 jaar. Maar nu we zo voor Berry staan voelt het als de dag van gisteren dat we hem hebben gekocht, verbouwd en er avonturen mee hebben beleefd. Dat we na zo lang ‘wachten’ nu alsnog niet de reis naar het zuidelijkste puntje van Argentinië kunnen afmaken doet pijn, maar met Berry door Mexico touren voelt als een goede pleister op de coronawonden. Eentje met leuke kleurtjes en motiefjes. 

Jetlaggen in Cancun

Na twee relaxte nachtvluchten van in totaal 13 uur en een half uur in de bus komen we aan bij ons hotel in Cancun. Niet een super deluxe resort aan het strand, maar een klein, gezellig en kleurrijk hotel in het centrum dat gerund wordt door een Amerikaanse vrouw. Ze heeft duidelijk een liefde voor kleuren, details en Mexicaanse sferen. Dat maakt ons helemaal blij, zeker wanneer we ook gelijk bij aankomst in de watten worden gelegd met koffie, vers fruit, scrambled eggs en avocado. Jammie! 

Met volle maagjes ploffen we op ons hotelbed en vallen we al snel in een twee uur durend middagdutje. Leuk die nachtvlucht, maar echt veel slaap je toch nooit in een vliegtuig. Dat lag niet aan de airline overigens. We vlogen met Aeromexico en hadden prima ruime plekken. We kregen naast een kussentje en dekentje zelfs ook oordopjes en een oogmasker. Stond erg sexy in combinatie met de mondkapjes! In de vlucht zaten naast Mexicanen ook veel jonge Europese backpackers. Leuk om te zien dat die reizen ook weer mogelijk zijn! Ik kom zelfs nog een oud teamgenootje van de volleybal tegen in het vliegtuig.

Om goed wakker te worden na ons middagdutje duiken we in het zwembad van het hotel. De warmte is echt nog even wennen, het is ruim 30 graden en met de hoge luchtvochtigheid erbij is dat behoorlijk plakkerig. Momenteel is het regenseizoen, dus af en toe zal er een tropische bui voorbij komen. We zijn benieuwd! 

Naast ons hotel zit een plein vol met eettentjes en tafeltjes. Tijd voor onze eerste Mexicaanse maaltijd! Het is onze tweede lunch van de dag, maar God mag weten hoe laat het is en ik heb continu honger met die jetlag. Een grote schaal nacho’s, twee taco’s en een verfrissend ijskoud fruitdrankje verder kan ik er weer even tegenaan. Nu is het zaak zo lang mogelijk wakker te blijven. Het lukt met serie kijken in bed tot 20 uur, dan vallen m’n ogen toch echt dicht. 

10,5 uur later wordt ik wakker. Het is al licht buiten en ik kijk zeer tevreden op m’n horloge: 07.00 uur. Wat nou jetlag?! Merijn had iets minder succes, die lag al vanaf 4 uur klaarwakker. Oepsss! Na wederom een heerlijk ontbijtje gaan we erop uit. Cancun staat bekend om de stranden bij de hotel zone, dus we gaan op zoek naar een bus die kant op. Die zoektocht duurt niet al te lang, want zodra we aankomen bij de hoofdweg stopt er een gammele bus midden op de weg en begeleidt een jongen ons al van een afstand de bus in. Het is duidelijk dat ze weten waar de toeristen heen willen. Voor het bedrag van €0,50 per persoon worden we een half uur later gedropt bij een tropisch strand. De regio met resorts is gigantisch, de resorts ook overigens. Ze liggen allemaal op een rij met het strand aan de ene kant en de lagune (met krokodillen) aan de andere kant. Wij pakken het stukje strand zonder resorts en krokodillen, maar met palapas (een soort rieten parasols). Zonder schaduw is het namelijk niet uit te houden! 

Het warmste gedeelte van de dag vluchten we naar het nabijgelegen Maya museum. Het is een prachtig gebouw met uitzicht over de lagune. Ondertussen leren we nog wat bij over de Maya’s en wandelen we door het aangesloten stukje jungle met opgravingen. Al snel zien we iets typisch Mexicaans: een leguaan op een Maya tempel in de jungle naast een tropisch strand. Dát is Mexico zoals we het kennen, haha! 

We lunchen na het museum op het strand wat de pot schaft; oftewel waar de verkopers mee langskomen. Vandaag is het vers fruit, een kibi (een soort ovale kroket met gehakt erin) en een empanada. Heerlijk! Eind van de middag nemen we nog even een kijkje in het gigantische winkel- en eetgedeelte dat ze tussen de resorts gebouwd hebben. Het lijkt wel Vegas hier! Niet helemaal onze cup of tea voor een vakantie, maar wel geinig om te zien waar de pakketreizen in Mexico naartoe gaan. 

Berry love

Het is tijd om Berry op te zoeken…! We nemen de luxe langeafstandsbus van Cancun naar Bacalar. Het is vijf uur rijden, maar de stoelen zijn zeer comfortabel en ondertussen worden er wat Spaanse films gedraaid. We stappen uit in Bacalar en lopen met alle bagage een kwartiertje naar de opslag. We weten de weg nog! Helemaal bezweet van het sjouwen in de felle zon komen we aan bij de grote stalen deur. We kloppen meerdere keren aan, maar los van de drie waakhonden horen we niets. Hmmm… een aardige anticlimax. Zo dichtbij…

Ondertussen is het al half vier geweest, terwijl we hier om 15 uur hadden afgesproken met de eigenaar. We besluiten bij de buurvrouw te kijken of we een telefoon kunnen lenen waarmee we hem kunnen bellen. Zelf hebben we nog geen Mexicaanse simkaartjes gehaald, omdat we die niet konden vinden thuis en stille hoop hebben dat we ze in Berry hebben achtergelaten. De buurvrouw belt voor ons de eigenaar. Dat we aan de telefoon “gringos” worden genoemd, accepteren we maar voor het gemak, want ze regelt dat die eraan komt! 🙂 

Tien minuten later komt er een jongen aan op de fiets, hij blijkt de bewaker te zijn en opent de deur. Ik probeer de drie waakhonden te overleven en vervolgens zien we Berry! We halen de doek die eroverheen ligt eraf en worden niet alleen door Berry welkom geheten, maar ook door een gezellige hagedis die op het dak ligt te chillen. 

We sluiten de accu’s aan, checken de vloeistoffen en dan gaan we ervoor. Zal die starten? Pruttel pruttel poef.. Uit. Helaas. Op alleen de startaccu werkt het niet, we proberen het een tweede keer op beide accu’s en nu hebben we meer succes. Wroem!!! We laten Berry lekker brommen en ondertussen pompen we de banden op en maken we binnen de ergste schimmel schoon. De voorstoelen hebben helaas wat schimmel opgebouwd en al snel zien we het ook op het dashboard en op de gordels…ajj! We checken voor vertrek uit de stalling nog snel even de tent, maar die lijkt wonderbaarlijk goed te zijn gebleven. Helaas de kussens en het beddengoed niet en met nog maar een uurtje tot het donker wordt besluiten we naar een hotelletje te rijden. Morgen maar eens wat nieuw beddengoed scoren en Berry grondig schoonmaken en opruimen! 

En zo rijden we de volgende dag naar Chetumal. Hier zijn wat meer grote winkels namelijk. We starten met de Walmart voor nieuw beddengoed en een ventilatortje. De fles wasmiddel die we hadden bewaard was namelijk opengebarsten en heeft de usb-aansluiting van onze ventilator gesloopt. Verder hebben we nog water en gastankjes nodig. Het wordt een dagje als vanouds shoppen in Mexico: het duurt lang. We vinden niet overal direct wat we nodig hebben en uiteindelijk rijden we meerdere rondjes door het stadje van winkel naar winkel. Ik weet gelijk weer waarom ik hekel had aan de dagen waarop we boodschappen, gas, water en benzine moesten regelen. Hahaha!   

Maar goed uiteindelijk hebben we alles gevonden en rijden we naar een camping in Bacalar. Het is een hip plekje aan het meer en van alle faciliteiten voorzien: wc, douche, buitenkeuken, wasmachine en zelfs wifi. Top! Naast wat mensen die in de bungalow logeren zijn we de enige kampeerders. De rest van de middag besteden we aan opruimen, schoonmaken en inruimen. Vlak voor het donker wordt ploffen we met een koud biertje in onze stoeltjes en zijn we tevreden met het resultaat. De schade aan Berry lijkt so far beperkt: enkel de extra accu lijkt niet meer op volle capaciteit de draaien, maar verder ziet alles er goed uit en rijdt die prima. Dus vanaf nu kunnen we vakantie vieren!

Onrustige nachtjes

Traditiegetrouw zijn onze eerste nachtjes in de tent of camper niet rustig. Ook deze keer is onze eerste nacht in de daktent weer een onrustige. Om twee uur ’s nachts klopt een van de drie jongens die in de bungalow logeren aan op onze auto. Hij blijkt de sleutel van z’n kamer niet te kunnen vinden en zijn mobiel en vrienden kwijt te zijn. Het duurt overigens even voordat we het probleem begrijpen want dronken Mexicaans ontcijferen was nog niet onze specialiteit. We laten hem de eigenaresse bellen met onze mobiel, maar die is not amused en hij moet het toch echt zelf oplossen. We sturen hem naar 1 van de hangmatten die buiten hangen en duiken ons tentje weer in. Drie minuten later klopt de jongen weer aan. Hij heeft op zijn hand een telefoonnummer gevonden en denkt dat dat misschien van zijn vrienden kon zijn. We bellen het nummer, en inderdaad! Z’n vrienden komen eraan. Wij duiken ons tentje weer in en horen even later de twee terugkomen. Nu zal het wel opgelost zijn en kunnen we verder slapen. Maar nee hoor, niet veel later klopt de jongen weer aan en wil hij dat Merijn z’n vrienden uitlegt wat er gebeurd is. Merijn is er klaar mee en gelukkig gaan de jongens niet veel later ook slapen.

De volgende dag nemen we wat excuses van de jongens in ontvangst en vermaken ons verder bij het meer en in de hangmatten terwijl we plannen maken voor komende dagen. We wisten niet hoe we Berry zouden aantreffen, maar nu we weten dat we kunnen rijden en kamperen kunnen we bedenken waar we heen gaan. Zodoende starten we de volgende dag met het bezoeken van Maya ruïnes in Kohunlich. Het is een prachtige route door de jungle en de ruïnes liggen tussen mooie grote, groene bomen en planten. Het is heerlijk rustig, dus we genieten optimaal van onze privé-tour door het gebied. Onze gids, a.k.a. ‘I like shade very much’, begeleidt ons van schaduwplekje naar schaduwplekje langs de ruïnes terwijl die uitgebreid de tijd neemt om erover te vertellen. De plek komt hierdoor helemaal tot leven en met de brulapen die boven ons in de bomen slingeren is het een geslaagde ochtend!

Om af te koelen besluiten we de middag door te brengen bij de ‘rapidos’. Dit is een stukje stroomversnelling tussen twee meren. Het plekje is ingericht als recreatie area en voorzien van restaurant (met hamburgers voor 4 euro…!), schaduwplekjes, hangmatten en een steiger om de stroomversnelling in te springen. Het is een heerlijk ontspannen plekje en we genieten van het eten, een koud biertje, het zwemmen in stroming en de gezelligheid van een Nederlands koppel naast ons. Ze zijn net begonnen aan hun wereldreis en hebben mooie plannen voor komend jaar!

Slapen met Berry bij de rapidos kan helaas niet, maar iets verderop vinden we via de app IOverlander het recreatieplekje Panto Ha aan het meer waar het wel mag. Het blijkt een waanzinnig mooi plekje te zijn in de jungle met superblauw zwemwater voor de deur. We zijn wederom de enige kampeerders op de camping, maar er slapen ook nog 8 personen in de naastgelegen cabaña. Dat geeft ons wel een veilig genoeg gevoel, dus we zetten de tent op en duiken nog even het meer in!

’s Avonds worden we wel al erg vroeg de daktent in gejaagd door de grote hoeveelheid beestjes. Er zijn ZOVEEL muggen en andere steekbeesten hier. Nu in het regenseizoen is het een stuk erger dan normaal. We krijgen echt regelmatig het idee dat alles in de jungle je wil opeten, aanvallen en steken. Ondertussen is er al bijna 1 hele fles DEET doorheen en hebben we aardig wat bultjes opgebouwd. Fijn buiten zitten zit er ’s avonds helaas niet in, dus just like the old days netflixen we na zonsondergang vaak in de daktent en vallen we vroeg in slaap. Zo ook op dit plekje, maar het zal eens niet…ook nu is het weer niet rustig ’s nachts. Onze buren blijken namelijk een waar trommelconcert te houden tot een uur of 1 ’s nachts. We moeten er wel een beetje om lachen. Het is echt Mexico. Het is altijd en overal druk met veel herrie!

Schizofreen paradijs

Bij het eerste zonlicht nemen we nog een duik in het meer, vliegen we met de drone voor prachtige foto’s en dan laten we Panto Ha met z’n trommelaars achter ons. We vervolgen onze weg richting de kust, namelijk naar Mahahual. Waarschijnlijk heb je er, net als wij, nog nooit van gehoord. Tenzij je een Amerikaan bent en van cruiseschepen houdt! Dit Caribische dorpje wordt namelijk door de meeste toeristen via cruiseschepen bereikt, maar je kan er ook komen door een weg van 65 kilometer dwars door de jungle te rijden. De geasfalteerde weg is recht, maakt geen enkele bocht en supervlak. Gelukkig houden de gaten in de weg je wakker, want die moet je wel op tijd ontwijken wil je Berry niet in de prak rijden.

Aangekomen in het tropische dorpje langs de kust vinden we al snel iets wat in Mexico doorgaat als een ‘camping’. Het ziet er erg leuk uit met plekken op het strand onder de palmbomen en met hangmatten overal, maar als we uit de auto stappen worden we wat minder enthousiast. Wat een enorme stank!! Het blijkt het zeegras gecombineerd met wat rotte vis te zijn. Helaas voor de vriendelijke mevrouw, maar hier slapen lijkt ons niet prettig. We rijden verder en aan het eind van het dorp vinden we een andere ‘camping’ en hier stinkt het gelukkig een stuk minder. Er ligt wel ook wat zeegras, maar het is te overzien. Wel sneu voor zo’n tropisch dorpje dat ze door klimaatverandering nu een paar maanden per jaar worden geteisterd met heel veel stinkend zeegras. We zagen het in Cancun ook al, maar daar wordt het voor de resorts iedere dag opgeruimd.

De man van de camping laat ons de plek op het strand zien, maar aangezien het direct langs de strandweg is en geen enkele bescherming heeft twijfelen we een beetje. Volgens hem is het veilig, maar als we liever achter zijn restaurant willen staan mag dat ook. Het is een stuk minder mooi, maar we voelen ons er wel wat prettiger bij dan out in the open aan de weg op het strand. Terwijl we daarheen willen rijden komt er echter een zeer vrolijke hippie dame op ons af. Al dansend en zingend heet ze ons welkom. Ik heb zelden iemand gezien die zo blij en gelukkig is. Ze vertelt dat ze 25 jaar geleden uit Mexico-stad is gekomen en nu hier woont, in het paradijs op aarde. Binnen tien minuten heeft ze ons overtuigd dat slapen op het strand hier echt heel veilig is, hebben we een geluksnoot ontvangen en heeft ze ons ceremonieel geluk en gezondheid gewenst voor ons verdere leven. Wat een blije paradijsvogel!

“Met 1 weg van 65 kilometer dwars door de jungle en een politiecheckpoint langs die weg, zou een crimineel wel gek zijn iets uit te halen in dit dorp. Hij wordt hoe dan ook gepakt op de enige weg het dorpje uit. Niemand blijkt hier deuren op slot te doen en overal slapen mensen (hippies!) op het strand met tentjes of campers”. We zijn overtuigd en gaan voor het prachtige plekje aan zee. Het kost wel even wat tijd voordat we Berry hebben staan, want met aardig wat palmbomen moet je goed uitmeten waar je gaat staan. Met grote regelmaat zien we namelijk een kokosnoot naar beneden vallen en die wil je niet op je auto of hoofd krijgen! Uiteindelijk staan we prachtig en huren we ’s middags een kajak om 200 meter verderop te gaan snorkelen bij het koraalrif. Het zicht is niet super, maar een hoop kleurrijke visjes waren er zeker wel!

We slenteren verder lekker door het dorpje en ploffen neer bij een lunchtentje met z’n stoelen en tafel net in het kalme zeewater. Als we willen afrekenen blijkt alleen dat we niet genoeg Pesos meer cash hebben en betalen met kaart wil dit restaurantje niet. We lopen iets verder door naar een pinautomaat, maar daar blijken alleen Dollars in te zitten. Que?! Die willen we niet! En al helemaal niet voor de genoemde wisselkoers. Wanneer we in het enige andere pinautomaat ook geen Pesos aantreffen lopen we terug naar het restaurant om ze toch te overtuigen met kaart te betalen. Ze vinden het goed tot 550 Pesos, maar de overige 200 moet cash. Geen idee waarom, maar we doen het ervoor! Op de terugweg valt ons nu op dat inderdaad overal met Dollars wordt geadverteerd. Dit dorpje draait op Amerikaanse cruiseschepen en die betalen natuurlijk graag met Dollars. We tellen ons laatste restje cash geld en komen dan tot de conclusie dat we niet nog een extra nachtje kunnen blijven helaas. Dus de volgende ochtend laten we dit tropische, Caribische dorpje met vrolijke hippies en gekke Amerikaanse prijzen achter ons en rijden we de lange weg door de jungle terug naar de bewoonde wereld.

Toeristisch Tulum

Niet zomaar naar de bewoonde wereld, maar naar het meest toeristische plekje van deze regio: Tulum! Onderweg komen we nog langs een kleine maya-ruine in Muyjil met een gammele uitkijktoren over het prachtige uitgestrekte natuurgebied van Sian Ka’an die we meepakken als tussenstop.

Kamperen wordt in Tulum lastig, maar na wat speurwerk op Booking.com vinden we een hip hostel met parkeergelegenheid. De kamers bestaan uit ronde tubes met daarin enkel een tweepersoonsbed en een dikke airco. De badkamer en keuken worden gedeeld en tussen alle kamers ligt een mooie tuin met chilplekjes en hangmatten. Een erg hip en leuk plekje! Helaas weet de manager het mooie plekje qua sfeer aardig te verzieken, want hij is onaardig, lui en straalt geen enkele positiviteit uit. Hij zou eens naar de vrouw in Mahaual moeten gaan! We krijgen hem niet uitgelegd dat we onze paspoorten niet kunnen afgeven om twee gammele fietsen van hem te huren en geven de strijd met hem op. Naast het hostel zit namelijk een professionele fietsverhuurder en daar hebben ze geen enkel probleem met geld of een rijbewijs als borg, top!

Fietsen is populair in Tulum en er zijn zelfs fietspaden! Je moet wel regelmatig bukken of uitwijken voor laaghangende palmbladeren, maar je kan gemakkelijk naar het strand, de ruines en het centrum fietsen. Wij starten met de ruines! Deze liggen als een van de weinige aan zee en het is daardoor een supermooi gezicht. Het groene gras om de ruines heen laten de bouwwerken goed uitkomen en de blauwe zee als achtergrond geeft het alles een bijzonder fraai uitzicht! We slenteren lekker achter alle toeristen aan van schaduw naar schaduw, terwijl we de vele leguanen ontwijken. Het is goed warm vandaag en dat gecombineerd met de drukte hier maakt het toch best een beetje zwaar.

Gelukkig zijn we met de fietsen snel weer op het strand en is het tijd voor wat relaxen in de schaduw. Dat klinkt makkelijker dan het is, want schaduw is een kostbaar goedje hier in Tulum. Twee betaalbare ligbedjes in Tulum bemachtigen is namelijk een uitdaging, want ze kunnen er prima 1000 pesos voor vragen. De meeste toeristen weten niet wat normale Mexicaanse prijzen zijn en daardoor kunnen ze de hoofdprijs vragen hier. Wij lachen de man van de 1000 pesos vriendelijk uit en ploffen na wat rondfietsen over het strand neer op een bedje van 300 pesos.

De dagindeling met ’s ochtend ruïnes bekijken en ’s middags zwemmen bevalt ons zo goed, dat we de volgende dag besluiten hetzelfde te doen. We rijden naar de ruïnes in Coba en daarna zoeken we een cenote op. De ruïnes blijken niet heel spectaculair te zijn, maar het restaurantje voor de deur maakt onze ochtend goed. Voor heel weinig geld eten we ons beste maaltje van deze Mexicoreis! Erna plonsen we met volle maagjes via de duikplank en tarzanslinger het koude water van de cenote in en relaxen we wat in de hangmatten ernaast. Helaas vond een steekvlieg de hangmat ook heel fijn en veranderd Merijns rug in een buckelpiste, maar hey als je iets leert in Mexico: je kan niet alles hebben. Er is altijd wel iets niet helemaal ideaal. Het hoort er een beetje bij! We sluiten de dag overigens wel redelijk ideaal af, want we vinden hele lekkere varianten van taco’s vlak bij ons hotel. Dat maakt vandaag echt een supergoede eetdag!

Snorkelparardijs

Na Tulum gaan we op zoek naar een kampeerplekje aan zee. Dat vinden we bij Xpu-Ha! Hier is een ‘camping’ met overwinteraars uit Duitsland en Canada aan een tropische baai. Camping is wederom een breed begrip, want de megagrote campers die er staan zien er niet uit alsof ze ooit nog kunnen rijden. Het lijkt meer een zigeunerkamp van pensionado’s, maar we vinden het helemaal prima voor twee nachtjes. We krijgen een plekje tussen ze in en kunnen zo naar het strand lopen. Het witte zand, de azuurblauwe zee en het koraalrif voor de deur zien er waanzinnig uit!

We relaxen op het strand, stoeien met de vele beestjes en vallende kokosnoten op de camping en snorkelen heel wat af. We zien heel veel mooie gekleurde vissen en spotten zelfs inktvissen.  Alleen lopen er na twee nachtjes zo veel mieren op de auto, dat we onderweg naar onze volgende tropische bestemming genoodzaakt zijn wat mierengif te kopen en de buitenkant van de auto onder  te spuiten. Hopelijk helpt dat, want we willen ze niet in de auto natuurlijk!

Isla Holbox

Het voelt een beetje alsof we op vakantie gaan wanneer we de auto bij een van de vele parkings achterlaten in Chiquila en zelf de ferry opstappen naar het eiland Holbox. We hebben een fijn hotelletje in het stadje tussen allemaal hippe restaurantjes en op loopafstand naar het strand met nog veel meer hippe barretjes. Holbox is echt backpackers paradise. Met de kleurrijke beschilderde huisjes vol street art, hippe plekjes om te eten en drinken, hangmatten op het strand, een betaalbare rooftop bar met infinity pool, leuke hostels en natuurlijk het prachtige strand heeft het alle facetten van een heerlijk ontspannen en gezellige vakantiebestemming.

Er zijn geen asfaltwegen op Holbox en met de tropische regenbuien die regelmatig voorbij komen staan de zandwegen blank. De buien duren overigens niet langer dan 5 minuten en beperken je totaal niet in je zomerse vakantie hier. Met wat springen en omlopen manoeuvreren wij ons een weg langs de diepe plassen en om de vele golfkarretjes-taxi’s heen en gaan wederom op ‘schaduwspeurtocht’ op het strand. Het is ook nu weer lastig zonder superduur bedje, dus we nemen voor nu genoegen met een schaduwplekje bij een restaurantje. Met twee koude drankjes en een bakje nacho’s hebben we perfect uitzicht op alles wat er om ons heen gebeurd, het is een drukte van jewelste! Ook ’s avonds in het dorpje kijken we onze ogen uit, overal zijn eetkraampjes met lekker eten en midden in het dorp wordt een basketbalwedstrijd gespeeld door locals. We halen wat lekkers en kijken naar ze vanaf de tribune.

De volgende dag op Holbox verloopt ongeveer hetzelfde, behalve dat we nu wel gratis schaduw van een boom vinden en eind van de middag doorbrengen in een zwembad op een rooftopbar met een ander Nederlands koppel.

Onze laatste dag op het eiland is het toch tijd voor wat meer actie. We wandelen naar ‘Mosquito punt’, dat is een zandbank op 2,5 kilometer van het hotel waarvandaan je regelmatig flamingo’s kunt zien. De heenweg lopen we langs de kust, we moeten een beetje uitkijken voor eventuele krokodillen bij het mangrovebos, maar verder is het supermakkelijk en zijn we ook zeker niet de enige toeristen hier. Het is een populair uitje! Aangekomen op de zandbank spotten we inderdaad flamingo’s, maar ze zijn erg ver weg. De pelikanen laten zich gelukkig wat beter zien!

Op de terugweg lopen we over de zandbank terug naar de kust. Het is alleen nog niet helemaal eb, dus wordt het een uurtje ploeteren door kniediep water. Terug in het hotel hebben we hierdoor wel het idee dat we iets actiefs hebben gedaan! Dit gebied in Mexico leent zich totaal niet voor hiken en aangezien de wind ons nog niet laat kitesurfen, wordt er weinig tot niet gesport. We missen dat wel een beetje, dus een dagje zandbanklopen voelt goed!  

Na nog een middagje strand en een hoop lekker eten, laten we Holbox de volgende ochtend achter ons en pakken de ferry terug naar Berry. Maar goed ook, want het regent nu onafgebroken keihard. Dat hebben we nog niet eerder gezien! De straten lopen compleet blank terwijl we ons een weg naar de boot wanen.

Onze volgende stop wordt, ondanks de windstilte, een kitesurfspot vlakbij Cancun. Hier zijn we eerder geweest en we weten dat daar een groot grasveld is waar we onze kites kunnen oppompen en controleren of ze de opslagperiode overleefd hebben. Hierover volgend blog meer, want dit was het voor nu!

Liefs,
Stefani

« van 6 »

10 gedachten over “Back to Berry!

  1. Hey wat fijn dat Berry er goed uitzag. Wat zijn jullie weer lekker aan het genieten.
    Trouwens ik kreeg deze mail 2 keer, misschien sta ik er dubbel in. Geniet ze nog samen. Kijk al weer uit naar het volgende blog.

    1. Hi Carla! Bedankt voor je reactie, leuk dat je het weer hebt gelezen. Ik had per ongeluk 2 keer op ‘verzenden’ geklikt, dus dat was mijn fout. Oeps! Groetjes, Stefani

  2. Heee paradijsvogeltjes!
    Ik keek natuurlijk uit naar een foto van jullie met mondkapje én oogmasker op. Jammer jammer…. Voor de terugreis misschien?
    ENJOY nog even daar!!!!!!

  3. Fijn, dat jullie met Berry (en een paar schimmelplekjes) verder kunnen reisen. Wel jammer, dat het ewige ijs en de “pinguinos” onbereikbaar geworden zijn. Maar er zijn nog zoveel andere leuke plekjes aarde te ontdekken. Bedankt voor de blog en geniet ervan nog heel veel te ontdekken, met of zonder muggenbultjes.
    Liefs
    Geli & John

    1. Wat leuk dat jullie ons volgen! 🙂 Ja gelukkig zijn er meer dan genoeg andere prachtige plekjes te ontdekken inderdaad! Liefs!

  4. Hoi lieffies, jullie blog was heerlijk leesvoer voor in het vliegtuig! De foto’s zien er misschien lekkerder uit dan het soms voelde (41 graden, mijn hemel…). Maar al die leguanen lijken me fantastisch! En super dat Berry niet volledig uit het veld geslagen was. Dat leidt hopelijk tot een mooi weerzien in 2022! Nou geniet nog even en tot gauw xxx

Geef een antwoord