Weer in winter wonder(Zwitser)land

Hallo allemaal! Slechts twee weekjes na ons vorige verhaal proberen we weer een grote stap in te tijd te zetten. De achterstand die we hebben opgelopen omdat we Steef d’r zwangerschap nog niet publiek wouden maken beginnen we zo redelijk in te lopen, want onze hele periode in Zwitserland ligt voor je klaar. Het is waarschijnlijk het langste blog wat we ooit gepubliceerd hebben, maar op de achtergrond staat de volgende ook alweer voor jullie klaar. Die bewaren we echter nog tot over een weekje of zo. Geniet voor nu nog maar even van de avonturen in onze tweede episch lange wintersport in Zwitserland, want mooi was het zeker. Bij het terugkijken van alle foto’s was ik toch weer verbaasd hoeveel moois dit land wel niet te bieden heeft en hoeveel we in twee maanden hebben meegemaakt. Enfin. Allez-y!

Zo snel mogelijk de piste op

Heel Girona slaapt nog als we om 5 uur ’s nachts wegrijden van de camperplek in het centrum. We rijden in één stuk helemaal naar Lausanne, want onze coronatest is maar 48 uur geldig. Daarnaast worden we in Frankrijk op dit moment nog overal geweerd omdat we Janssen hebben gehad, dus daar hebben we niet zoveel trek in. Dan maar in een stuk naar daar waar we wel welkom zijn: Die Schweiz. Of eigenlijk: La Suisse, want we gaan ons deze keer grotendeels beperken tot het Franssprekende gedeelte. Met onze Magic Pass mogen we 40 verschillende skigebieden in het westen van het land onbeperkt bezoeken. Mijn doel is natuurlijk om ze allemaal af te tikken, maar dat wordt denk ik toch lastig.

Uiteraard waait het behoorlijk hard, zoals altijd als we door Frankrijk rijden, en dat maakt het rijden met onze superaerodynamische camper best vermoeiend. Gelukkig is er erg weinig verkeer op de weg en rollen we eind van de middag heerlijk op tijd de camperplek op van Lausanne. We zijn hier inmiddels al zo vaak geweest dat het bijna voelt als onze thuisbasis in Zwitserland. De receptioniste herkent ons zelfs. Om bij te komen lopen we weer lekker een stukje langs het meer.

De volgende dag moeten we een hoop regelen. We willen het liefst zo snel mogelijk de pistes op om nog een beetje te profiteren van de enorme hoop sneeuw die afgelopen week is gevallen, dus we hebben een strakke planning gemaakt. Om te beginnen moeten we naar het station om onze ‘halve prijs’ OV kaart op te halen die we met korting bij de Magic Pass krijgen. OV is takkeduur in Zwitserland, maar als je maar de halve prijs hoeft te betalen is het nog maar een beetje duurder dan in Nederland. Met onze Magic Pass krijgen we dan ook nog eens een kortingscode voor 10 euro als we met het ov naar een aangesloten gebied gaan. Bij elkaar maakt dat het meestal gratis en kunnen we dus als we willen de camper op een camping of camperplek laten staan in plaats van betaald op de drukke parkeerplaats bij de lift.

Dan door naar de volgende bestemming: de Zebrabox in Villeneuve. Met de kitespullen er nog in zit de camper namelijk zo vol dat het behoorlijk vervelend is om de skispullen erin en eruit te halen. Daarnaast willen we eigenlijk ook nog sneeuwschoenen kopen, en die kunnen we nu echt nergens kwijt. Dus gaan we twee maanden een opslagboxje huren om alle kitespullen in te bewaren tot we weer terug naar Nederland rijden. Daarvoor moeten we eerst op kantoor langskomen in Lausanne om het contract te tekenen. De daar aanwezige vrouwen vragen ons wel 5x of we echt zeker weten dat een ruimte van 30cm diep wel goed genoeg is, of dat we niet eerst even willen kijken voordat we tekenen. Wel nee joh, komt goed. Als we aankomen in Villeneuve krijg ik een kwartier lang over de telefoon uitleg over hoe het allemaal werkt. Samengevat: Tag tegen de deur, tegen de lift, en tegen het alarm. Voila, dat kon ook in 15 seconden. Het minikastje wat we hebben gehuurd is inderdaad klein, maar we krijgen alles er makkelijk in. Zo, dat zijn we kwijt!

En nu naar de Decathlon om de zojuist vrijgekomen ruimte weer op te vullen. Als we enigszins onnozel naar de vrij grote verzameling sneeuwschoenen staan te kijken worden we al snel uit ons lijden verlost door iemand die goed Engels spreekt. We krijgen uitgebreid uitleg en staan binnen no-time weer buiten met onze nieuwe aanwinsten. We hebben er zelfs gratis een boekje met sneeuwschoenroutes bijgekregen. En het leukste? Mijne zijn mooi oranje, maar in Steef d’r maat waren alle leuke kleurtjes op, dus moest zij beige. En Steef houdt heel erg van beige dingen…

Het loopt al tegen 4 uur als we tegen de stroom in omhoog rijden naar Leysin. Vorig jaar was dit ons laatste skigebied, dus leek het ons wel passend om hier nu verder te gaan. De plekken met stroom zijn vol, maar een ouder koppel staat juist op het punt om weg te rijden als wij aankomen. Chill! We brengen nog snel even ons materiaal weg om voor morgenochtend gewaxt te worden en dan ploffen we neer. Morgen kan het feest beginnen!

Verder waar we waren gebleven

Het gebied van Leysin ziet er behoorlijk anders uit dan afgelopen jaar. Toen was de dalafdaling een witte strook door de weilanden, nu is alles wit. De enige overeenkomst is het weer. Zonnig en warm. Het lijkt wel lente. En dat half januari! Een beetje onwennig beginnen we aan de eerste afdaling, maar al snel komt het gevoel weer terug en binnen no-time cruisen we het hele gebied door. Het is echt een vermakelijk gebied, zeker nu we ook de twee andere delen van het gebied bij Les Mosses en La Lecherette beschikbaar hebben. Het verschil in doelgroep tussen de gebieden is wel frappant. Met name bij Les Mosses zijn een hele hoop beginners en wordt er veel les gegeven. Regelmatig worden we van onze sokken geskied door iemand die te hard gaat voor z’n kunnen.

Na twee dagen skiën besluiten we onze nieuwe sneeuwschoenen in de praktijk te testen. Vanaf de zijkant van het gebied loopt een route naar een klein bergchaletje met restaurant wat in het weekend gerund wordt door vrijwilligers. Als het goed is hebben ze er taart, dus dat lijkt ons best een mooi eindpunt. De verse sneeuw is al gesmolten of hard geworden, dus echt nodig zijn de sneeuwschoenen niet. Als je op het pad blijft zijn goede bergschoenen of kettingen goed genoeg. Maar dan heb je wel meer moeite met de olifantenpaadjes die tussendoor zijn gemaakt.

De route gaat redelijk stijl omhoog en is behoorlijk populair. Met ski’s, sneeuwschoenen, of gewone schoenen en een slee loopt jong en oud omhoog. We hebben het gevoel dat we echt de enige buitenlanders zijn. Het uitzicht op de Dents du Midi aan de overkant van het Rhonedal is echt fantastisch te noemen. Als we boven bij het restaurantje komen blijkt dat we zeker niet de enige zijn die dit als eindpunt hebben gekozen. Het is superdruk, maar gelukkig staan er net wat mensen op als we aankomen. Leuk om te zien is dat het personeel op skischoenen rondloopt. Die zijn dus vanochtend zelf ook omhoog gelopen met de inkopen. Helaas hebben ze voor vandaag niet genoeg mee kunnen nemen, want de taart is al op… 😭.

Op weg naar beneden wordt het pad opeens een stuk smaller en beginnen we wel echt blij te worden met onze sneeuwschoenen. Een paar jongens met schoenen halen ons in, maar glijden daarbij overal half onderuit. Daar hebben wij tenminste geen last van. Al met al dus een geslaagde eerste poging!

Corona deel 2

Na wat heerlijke eerste dagen in Leysin verkassen we naar Les Diablerets. Hier mogen we bijna gratis staan, maar de plek is wel veel minder lekker. In Leysin hadden we stroom en stonden we bijna de hele dag in de zon. Hier komt de zon pas om 11 uur boven de berg uit en is al om 3 uur weer weg. Dat maakt dat het hier dus een stuk kouder is. Steef neemt een rustdag, dus ik ga in mijn eentje nog even het gebied door. Het is allemaal behoorlijk uitgestrekt en je kan dus een goed tourtje maken. Vanaf de andere kant van het gebied kun je ook met een treintje omhoog, dus het is niet te missen dat je hier in Zwitserland bent.

De volgende ochtend willen we eigenlijk samen het gebied ingaan, maar dat plan wordt enigszins bedorven doordat ik gisteravond en vanochtend een behoorlijk hoestje heb opgebouwd. Na wat twijfel besluit ik toch maar een testlocatie op te zoeken en ja hoor, ik heb mijn tweede ronde Corona te pakken. Helaas, dat wordt dus geen skiën maar 5 dagen isolatie voor ons allebei. Omdat we in Les Diablerets nogal snel door ons gas heen raken besluiten we terug te gaan naar Leysin. Daar kunnen we in de zon en aan de stroom staan en hebben we wifi.

Omdat op dit moment een herstelbewijs nog nuttig lijkt om Canada in te komen besluiten we voor Steef de volgende dag ook maar een test in te plannen, maar die is wonder boven wonder negatief! Que? Het lijkt ons onmogelijk dat Steef het niet ook heeft, want ook zij hoest een beetje, maar een paar dagen later is dat ook al voorbij. Misschien was dat het? In een poging toch nog een herstelbewijs te kunnen krijgen plannen we een paar dagen later nog een test in Lausanne, maar echt veel hoop hebben we niet.

Er op uit in Lausanne

Als we in Lausanne aankomen lijken we allebei al helemaal hersteld en dus gaan we er weer lekker op uit. We bezoeken het Kantonaal museum, beklimmen de kathedraal, en gaan op de markt op zoek naar de kaasquiche die geroemd wordt in het tijdschrift van de VVV. Dat blijkt niet moeilijk, want er staat een enorme rij voor het juiste kraampje. Zo gauw er een nieuwe batch uit de oven komt zijn ze allemaal binnen no-time verkocht. En lekker dat ze zijn!

De volgende dag nemen we de trein naar Montreux om vanaf daar met een tandradbaantje omhoog te gaan naar Rochers de Naye. Hier ligt een miniskigebiedje wat ook binnen onze pas valt. Zin om ons materiaal mee te sjouwen hadden we niet, maar alleen de treinrit is al meer dan de moeite waard. Erg leuk is dat een van de laatste stations ook gelijk een restaurantje is, waarvan het terras op het perron ligt. De trein gaat dus echt rakelings langs alle tafels! Bij het volgende station begint een piste waar je alleen kan komen door vanuit hier de trein te nemen. Dat kan dus maar één keer per uur! Het laatste stuk loopt het spoor prachtig over een kam en door een tunnel heen om uit komen vlak onder een uitzichtpunt met een waanzinnig panorama over het meer van Geneve. Echt een supermooie rit!

Meeting Mowgli

Om te kijken of alles goed is met Mowgli en een uitgerekende datum te bepalen gaan we langs bij een gynaecologe in Lausanne. Tot nog toe is iedereen die we spreken over de zwangerschap superlief en meedenkend, maar daar komt nu verandering in. Onze Zwitserse mevrouw vindt het maar moeilijk en in plaats van mee te denken over onze situatie begint ze ons uit te leggen hoe het Zwitserse systeem werkt. Bovendien vindt ze dat we te vroeg zijn. Ze wil nu wel even kijken of alles ok is, maar voor een leeftijdsbepaling moeten we eigenlijk over 3 weken terugkomen. De echo is ook niet per se leuk. We krijgen bijna geen uitleg over wat ze ziet of aan het doen is en het hoogtepunt zijn de woorden: “I confirm a pregnancy”. Dank je, dat hadden we zelf ook al wel bedacht.

Enigszins beduusd lopen we naar buiten. Ik weet niet precies hoe ik het me had voorgesteld, maar in ieder geval niet zo. Daarnaast ben ik superchagrijnig dat we nog een keer terug moeten komen. Echo’s zijn in Zwitserland namelijk superduur en vallen grotendeels buiten de dekking van onze zorgverzekering. Het hele idee was dat we het zo gepland hadden dat we met 1 echo klaar zouden zijn. Op aanraden van de verloskundige in Nederland hadden we die dus in week 10 gepland. Maar wat blijkt: week 10 in zwangerschapstellen is niet week 10 in de normale wereld. Week 10 betekent namelijk NA 10 weken en is dus niet de 10e maar de 11e week. Duh… zo logisch. Ik had ook nog van te voren gebeld met de praktijk in Lausanne om te vragen of ze tijdens de afspraak een leeftijdsbepaling konden doen. Het antwoord was toen duidelijk ‘ja’, maar wat blijkt: ze kunnen inderdaad wel een leeftijdsbepaling doen maar die is nog niet betrouwbaar genoeg om een uitgerekende datum op te bepalen. Dus… Nou goed, we halen toch maar lekker Pastel de Nata bij de lokale Portugese bakker om te vieren dat alles tot nu toe goed is.

Corona deel 3

We rijden terug naar Les Diablerets voor een tweede poging, maar de volgende ochtend heeft Steef opeens hoofdpijn en begint ze flink te hoesten. Dan krijgen we ook de uitslag binnen van haar tweede PCR test: positief. Que?? Hoe kan dat nou. Het is meer dan een week na mijn positieve test en de incubatietijd van Omikron zou 2-3 dagen moeten zijn. It’s a mistery… maar we kunnen in ieder geval weer niet samen de liften in. Tot nog toe voelt het allemaal een beetje als een valse start van ons tweede seizoen Zwitserland. Maar goed, ik ga maar weer wat daagjes alleen door het gebied totdat ook Steef hersteld is.

Samen doen we nog een half dagje Les Diablerets en een dagje Glacier 3000. In Zermatt was ik niet zo onder de indruk van het gletsjergebied, maar dit is hier toch best leuk gevarieerd. Omdat je richting het noorden hier verreweg het hoogst bent heb je echt een prachtig uitzicht. Het waait wel hard en dat maakt het voor het eerst flink koud. Een goede geslaagde test voor mijn nieuwe Hestra handschoenen!

Mijn pogingen om na ons herstel ook nog een herstelbewijs te krijgen leggen in ieder geval weer een mooi stukje coronabureaucratie bloot. Blijkbaar is er tussen EU landen afgesproken dat toeristen in het buitenland alleen herstelbewijzen voor maximaal een maand kunnen krijgen en daarna met hun positieve testbewijs in hun thuisland een normaal bewijs kunnen krijgen. Maar Nederland doet daar niet aan mee omdat ze het te fraudegevoelig vinden. Super. Stel je toch voor inderdaad dat iemand er mee fraudeert, dat zou wel echt catastrofaal zijn. Nee dan is het inderdaad veel beter om mensen die daadwerkelijk in het buitenland hersteld zijn en dat op allerlei manieren kunnen onderbouwen extra testen te laten ondergaan en voor reizen extra te laten betalen. Achja, eigenlijk hadden we het toch al niet echt nodig en ik merk dat ik me steeds minder kan opwinden over dit soort dingen.

Weekenddrukte

Inmiddels zijn we wel lang genoeg in de hoek van Leysin en Les Diablerets gebleven. Dus rijden we het Rhonedal in naar Les Marecottes, een piepklein gebiedje wat we nog niet kennen, vlak boven Martigny. We mogen gratis slapen bij de ijsbaan. De volgende dag is het zaterdag en dat is te merken. Het is echt superdruk. Het gebied ligt mooi aan twee kanten van een kam en heeft eigenlijk maar 2 afdalingen, maar die zijn best leuk. Om een beetje om de drukte heen te werken gaan we door tijdens lunchtijd en strijken juist daarna neer op het terras voor een erg lekker taartje. Richting het eind van de dag wordt het steeds rustiger en voor het eerst dit jaar spelen we het tot de laatste lift uit. Best een leuk gebiedje, maar misschien niet ideaal in het weekend.

Om nog een dag weekenddrukte te voorkomen besluiten we in Ovronnaz eerst maar een rondje te gaan sneeuwschoenwandelen. Van bovenin het dorp loopt een route door het bos heen naar boven naar (wederom) een restaurantje. De sneeuw is al grotendeels weggesmolten, maar omdat het toch best koud is geweest is het tussen de bomen af en toe weer bevroren en daardoor spekglad. Dan komen de spikes onder de sneeuwschoenen toch best goed van pas. We moeten flink klimmen om boven te komen, maar net als Steef er genoeg van heeft komen we aan bij ons einddoel. Het terras ligt prachtig in de zon en is stampensvol. Gelukkig mogen we wel bij een paar jonge ouders aan hun tafeltje komen zitten om van onze Croûte au Fromage te genieten voordat we met de stroom weer mee naar beneden lopen. Onderweg moeten we af en toe ruimte maken voor wat sleeërs die nu toch echt een stuk sneller gaan dan wij.

Poederrrr!!!!

Na ons sneeuwschoenwandelingetje rijden we terug naar beneden. Komende twee dagen staat er namelijk flink veel neerslag voorspeld. Zonder zicht in de sneeuwstorm is skiën niet zo leuk, dus besteden we onze ‘down days’ liever nuttig, op de camping van La Sarvaz in het dal met wifi, stroom en douches. Als de sneeuw grotendeels gevallen is en de weg weer schoongemaakt rijden we weer omhoog om ons campertje te parkeren naast de kerk. Vanaf morgen is het poedertijd!

Het skigebied van Ovronnaz is niet groot, maar heeft wel een stuk of 4 vermakelijke afdalingen die je lekker met elkaar af kan wisselen. De zon, een flink laagje verse sneeuw, en het feit dat het een weekdag is maken de omstandigheden vrijwel perfect. In eerste instantie is nog niet het hele gebied open. Het laatste deel wordt rond 12 uur vrijgegeven en dat veroorzaakt een soort Amerikaans Black Friday moment. Bijna iedereen in het gebied staat te wachten achter een touwtje, tot de liftmeneer een schreeuw geeft. Dan is het racen naar beneden om zo snel mogelijk bij de sleeplift aan te komen en daarna vanaf boven de eerste sporen in de poeder te zetten. We kwamen er eigenlijk maar toevallig in terecht maar doen lekker mee.

De volgende dag is het hele terrein goed verspoord, maar zijn het weer en de omstandigheden op de pistes weer fantastisch. We cruisen lekker door het gebied maar spenderen ook flink wat tijd in de zon op het terras. Door onze Magic Pass hebben we (behalve op poederdagen) totaal niet het gevoel dat we op een dag iets ‘moeten’. Vorig jaar probeerden we nog onze kosten te minimaliseren door bijvoorbeeld alleen ’s ochtends of ’s middags te gaan en zo het maximale uit onze skipas te halen. Maar nu maakt het niet uit hoe vaak of wanneer we onze pas gebruiken, dus hebben we niet zo veel moeite met slechts een paar uur midden op de dag skiën of met tussen het skiën door anderhalf uur lang op een terrasje in de zon te zitten taart eten. Dat is best ontspannen.

Als het weer zaterdag wordt worden we ’s ochtends vroeg wakker gemaakt door de politie. We staan al 3 nachtjes helemaal alleen naast de kerk dwars op 3 parkeerplaatsen, maar dat kan nu blijkbaar niet meer. We staan al vrij laag in het dorp, maar moeten nog een parkeerplaats lager. Er is echt ongelooflijk veel parkeerruimte tussen hier en de lift, maar even later komen de eerste auto’s al naast ons staan. We waren van plan om vanochtend nog wat uurtjes te lopen boven het dorp, maar als we tijdens het ontbijt steeds verder worden dichtgebouwd door de parkeerwachten besluiten we maar naar beneden te vluchten nu het nog kan.

Gelukkig is het beneden op de parkeerplaats van de baden van Saillon wel rustig. De baden zijn al meer dan een jaar dicht vanwege een brand, maar de parkeerplaats is nog steeds een van de weinige gratis camperplekken in het hele Rhonedal en dus ideaal. Als alternatief voor onze wandeling boven lopen we een rondje vanaf de baden naar een hangbrug over een kloof zo’n 300m hoger, die je vanaf beneden ziet liggen. De route loopt prachtig door de wijngaarden de helling op, maar is best zwaar voor de zwangeren onder ons. Aan het eind hebben we in ieder geval wel het gevoel dat we wat gedaan hebben!

Nog meer poederrrr!!!!

Om de zondagdrukte voor te zijn gaan we al voor zonsopgang op pad naar ons volgende gebied. Het is net 8 uur als we parkeren onderaan de lift van Vercorin en terwijl wij lekker rustig zitten te ontbijten loopt om ons heen de rest van de parkeerplaats vol. Ideaal zo’n camper. Het skigebied van Vercorin weet ons niet zo te overtuigen. Het lijkt een beetje onhandig dat je eigenlijk een stuk steile zwarte piste nodig hebt om bij de belangrijkste lift te komen. Dat maakt dat het niveau op die piste bij velen behoorlijk te wensen over laat en het er allemaal vrij roekeloos aan toe gaat. De dalafdalingen tussen de bomen zijn daarentegen wel weer erg leuk en een stuk rustiger.

Aan het eind van de dag rijden we het Val d’Anniviers in naar Grimentz. Komende nacht staat er weer een flinke dump voorspeld dus we kiezen een goed plekje uit om ons in te laten sneeuwen. En inderdaad, de volgende ochtend is alles helemaal wit en maken we ons klaar voor weer een dagje poederskiën. In het begin is het nog erg mistig, maar rond het middaguur trekt het op en wordt het fantastisch. Ik ski zelfs mijn eerste skiroute! Het lukt zonder te vallen, maar voelt toch nog wel alsof dit wat te hoog gegrepen is. Grimentz is een van de leukste gebieden in onze pas, dus blijven we nog een paar dagen.

De volgende ochtend worden we echter geconfronteerd met het feit dat we blijkbaar toch nog geen experts zijn op het gebied van winterkamperen. In tegenstelling tot onze buren hebben we namelijk niet de sneeuw van het dak gehaald. Dat is gisteren deels gesmolten in de zon en langs de camper naar beneden gaan druipen. ’s Nachts zijn die stroompjes echter weer bevroren en nu zit ons opslaghok helemaal dichtgevroren en kunnen we niet meer bij de ski’s. Pas als ik 20 minuten het elektrische kacheltje ernaast heb gehouden kan ik de ijspegels genoeg wegbikken om het hok weer open te krijgen en kunnen we toch op pad. Weer wat geleerd.

Na een rustdagje waarop ik alleen een vrij avontuurlijk rondje loop op sneeuwschoenen laten we ons aan de overkant van het dal in Saint Luc ’s nachts weer insneeuwen. Het duurt ’s ochtends weer een paar uur voordat de bewolking optrekt, maar daarna kunnen we volop genieten van de verse poeder. De paar skiroutes die hier liggen zijn onder deze omstandigheden ook met mijn niveau goed te doen. Als het zaterdag wordt laten we de drukte voor wat het is en doen in plaats daarvan een wandeling van 11 km naar het prominent boven de vallei gelegen hotel Weisshorn. De route loopt een flink stuk het gebied uit over de maagdelijk witte hellingen van de Weisshorn. Het windje wat van de berg naar beneden komt is flink koud, dus het is af en toe afzien, maar het maakt het stuk bosbessentaart bij het hotel meer dan verdiend! Aan het eind van de dag rijden we het Val d’Anniviers weer uit om wederom neer te strijken op de parkeerplaats van de baden van Saillon.

Echo poging 2

Onderweg naar Lausanne proberen we nog een half dagje te skiën in Les Paccots. Het is zondag dus we houden wel rekening met wat drukte, maar toch overstijgt die onze verwachtingen. Het gebied ligt laag en omdat het zo warm is geweest is een groot deel van de sneeuw al gesmolten en slechts de helft van het gebied open. Dat maakt dat als je met de hoofdsleeplift omhoog wilt je wel 15 tot 20 minuten moet wachten per keer om vervolgens in een paar minuten weer naar beneden te gaan. Die slaan we dus effe over en in plaats daarvan lopen we nog een mooi rondje met onze sneeuwschoenen door de omgeving voordat we doorrijden naar Lausanne.

Na een regenachtig dagje werken is het tijd voor onze tweede ontmoeting met de tiran van Lausanne. We hebben nog een beetje twijfel over of we alle bloedonderzoeken die ze voor ons in petto heeft wel willen doen, maar voor we er erg in hebben wordt Steef al weggeleid door de assistente die alleen Frans spreekt en geven we ons maar over aan het systeem. Daar krijgen we overigens een paar weken later nog behoorlijke spijt van als we de rekening voor het bloedonderzoek krijgen van ruim 750 euro! Daar zitten de kosten van de echo dus nog niet eens in. Ik had in de verste verte niet verwacht dat een bloedonderzoek zo duur kon zijn, dus ik kan mezelf eigenlijk ook niet zoveel kwalijk nemen.

De tiran zelf heeft gelukkig een betere dag dan de vorige keer en is zo waar een beetje gezellig. Ze is geïnteresseerd in hoe we hier rondreizen met de camper en vertelt dat ze zelf ook volgende week op skivakantie gaat in het gebied van Les Diablerets, waar wij net vandaan komen. De echo is ook zowaar leuk! Alles is wederom goed en ik had niet verwacht dat je het al zo erg zou zien bewegen, maar dat is niet te missen! Mowgli zit niet stil.

Om het goede nieuws te vieren ontbijten we vlakbij het station en gaan we daarna een dagje met de trein op city trip naar Geneve. We bezoeken het hypermoderne Rode Kruismuseum, lunchen lekker in het centrum, vergapen ons daarna aan de Zwitserse precisie in de horloges van het Patek Phillipemuseum, beklimmen de kathedraal en nemen dan de trein weer terug naar Lausanne. Geneve was een stuk gezelliger dan de vorige keer dat we er waren, maar het wint het toch niet van onze favoriete stad hier aan het meer.

Drukte met de Bende van Ellende

Om ons mentaal voor te bereiden op de komst van mijn familie doen we nog twee daagjes rustig aan op de camping van La Sarvaz voordat we verplaatsen naar Anzere om het gebied daar alvast te verkennen. We hebben heerlijk weer en genieten van de doe-het-zelfbarbecue aan het uiteinde van het gebied en het terrasje onderaan de lift in het dorp, voordat mijn familie arriveert en we gaan chillen in hun huisje in een dorpje verderop. Dat is helemaal mooi en heeft een prachtig uitzicht, maar wel een beetje suboptimale parkeermogelijkheid. We parkeren de camper maar boven aan de rand van de straat en hopen dat er geen bewoners de politie bellen.

Ook de volgende ochtend hebben we last van het parkeren, want bij het wegrijden komt de auto van Frank & Rona met een achterwiel in een greppel naast het parkeervak terecht en komt niet meer de helling op eruit. Er is even paniek maar als we verder naar achteren de greppel door het gazon van de buurman op rijden komen we er daarna wel uit. Een iemand is duidelijk niet in paniek: Nadya. “Met opa en oma gebeurt er altijd wel wat, maar uiteindelijk komt het ook altijd wel weer goed”. We vegen de bandensporen maar even uit het grind en het gras en hopen dat de buurman het niet zal merken.

In het skigebied krijgen Nady & Marinka hun eerste skiles en wordt er door de rest een uur vrij geskied. Daarna houdt het grootste deel het al weer voor gezien, dus skiën we de middag alleen. ’s Avonds genieten we van de douche in het huisje en de gezelligheid maar verplaatsen voor het slapen weer naar de parkeerplaats van Anzere. Vannacht staat er namelijk flink wat sneeuw voorspeld en we hebben niet zo veel zin om daar ’s ochtends vroeg met de camper doorheen te moeten als dat niet hoeft. Dat blijkt geen slechte keuze want de auto van mijn Frank & Rona heeft behoorlijk wat moeite om omhoog te komen. Alhoewel dat bij nadere inspectie ook zou kunnen komen door het totale gebrek aan profiel wat er nog op hun winterbanden zit…

Het blijkt allemaal voor niets want de sneeuw is nog niet opgehouden en het gebied blijft helemaal dicht. Ik heb ook les geboekt voor deze week maar die is vandaag geannuleerd. Voor de lagere niveaus is er nog wel les op een kleine piste in het dorp, maar daar is het zo idioot druk dat mijn ouders meteen al worden weggestuurd en Marinka & Nady nog wel een paar keer op en neer gaan maar met name aan het wachten zijn. Het grootste deel van de dag zitten we in een restaurantje in het dorp en aan het eind blijven we weer slapen op de parkeerplaats in de hoop dat we de volgende ochtend wel de poeder in kunnen.

Met de eerste bus & lift gaan we samen met Ewout naar boven. Daar ontvouwt zich een fantastische witte wereld. Het is zonnig en de flinke laag verse sneeuw van de afgelopen dagen ligt er goed bij. Een ruim uurtje genieten we van de poeder, totdat ik me bovenaan de lift bij mijn lesgroepje voor de komende dagen aansluit. “Hij wil lekker de poeder in” zegt Steef nog tegen m’n lerares. “Nou dat komt goed!”. Dat blijkt echter behoorlijk optimistisch want voor alle volwassenen die les willen zijn er maar 3 leraren en ik ben eigenlijk de enige gevorderde van de groep. Het is deze week zo druk dat ze ook helemaal geen leraren over hebben voor een paar uur privéles. Dat het druk is merken Frank, Rona, Marinka & Nady ook, want ze komen 10 minuten te laat bij de les omdat ze beneden wel drie kwartier in de rij hebben moeten staan om de lift in te komen. Nadat iedereen een afdaling heeft voorgeskied besluit ik dat het me beter lijkt om zelf te skiën dan in de les. Een beetje jammer, want nu heb ik én geen les én heeft al het gedoe me ook nog een uur perfecte poeder gekost.

Het kleine beginnersgebiedje van Anzere kan de drukte ook absoluut niet aan en de rest die wel lessen volgt wordt daar ook niet blij van. Verreweg het grootste deel van de tijd zijn ze aan het wachten op de lift. Dat is niet leuk en leer je ook niets van. De animo voor de lessen en eigenlijk skiën in het algemeen neemt dus snel af. Dus besluiten we de volgende middag maar aan de andere kant van het gebied naar de doe-het-zelf-barbecue te gaan en vanuit daar een poging te doen om te sleeën. Dat hebben we nog nooit gedaan, maar we denken dat we het wel kunnen. We hebben een vaag idee over hoe je zou moeten remmen en sturen, maar dat blijkt moeilijker dan gedacht. Achteraf hadden we misschien beter eerst een YouTube filmpje moeten kijken want het gaat er behoorlijk onverantwoord aan toe en aan het eind van de rit bezeert Nady haar enkel waardoor ze niet meer kan/wil skiën.

Dat maakt het er logistiek niet gemakkelijker op, want het huisje zit niet naast de piste, er zijn maar 2 auto’s, er moet constant iemand op Jonna passen, Nady kan eigenlijk ook niet alleen blijven, en sommige mensen willen later weg en eerder naar huis. De complexe planningspuzzel veroorzaakt wat frictie. Om bij te komen van al het plannen gaan we de volgende middag lekker ontspannen in de baden van Anzere.

Na een laatste dagje skiën, sleeën en sneeuwschoenwandelen zwaaien we de bende van ellende weer uit en verplaatsen we weer naar de baden van Saillon. Het was gezellig maar ook heel intens. De laatste keer dat we zo lang met andere mensen samen waren is al weer heel lang geleden, dus we moeten even een paar nachtjes bijkomen.

Veel moois en lekkers in Gruyere

Als ik voor de 100e keer vrolijk gezwaaid heb naar de gele postbus die voorbij komt rijden bij de baden van Saillon vindt Steef dat ze wel genoeg is bijgekomen. We gaan even wat anders doen: een rondje langs de vooralpen, beginnend in Gruyere. Dit lieflijke dal aan de noordkant van de alpen staat bekend om zijn kaas, chocolade, en een prachtig middeleeuws dorpje. In eerste instantie rijden we naar de Moleson. Hier ligt een klein skigebied wat in onze pas zit, maar omdat er amper nog sneeuw ligt gaan wij alleen even omhoog om van het uitzicht te genieten. En dat kan hier gelukkig goed! Het meer van Geneve, de Jura in het noorden, en de hoge toppen van de alpen in het zuiden. Wat een prachtig panorama!

’s Middags rijden we naar Charmey, aan de andere kant van het dal, waar we wel nog een half dagje skiën. Het is erg warm en de sneeuw is behoorlijk slushy, maar het gebied weet ons wel te bekoren. De afdalingen zijn leuk en gevarieerd. Tijdens het skiën wordt Steef uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. De verbinding is brak, dus het gesprek verloopt niet al te soepel, maar het “Hoor je me nog? Hoor je me nog?” van twee kanten maakt het gesprek wel lekker informeel.

De volgende ochtend bezoeken we de chocoladefabriek van Cailler. In de recensies lees ik dat mensen zich hier helemaal misselijk eten aan chocolade. Nou dat zal wel meevallen. Als eerste komen we in een soort Eftelingattractie van aaneensluitende kamers waarin telkens een stukje verteld wordt over hoe de huidige populariteit van chocolade tot stand is gekomen. Daarna wordt het hele proces van de fabriek uitgelegd en zelfs in een heuse miniproductielijn gevisualiseerd. Van de pralinevulling erin gooien en het op maat snijden tot de chocoladecoating erop gieten en de verpakking eromheen doen. Alles kun je volgen en het eindresultaat proeven natuurlijk. Ook leuk is de modeltrein waarbij het hele landschap is gemaakt van chocolade. En op het laatst kom je pas in de echte proeverij. Daar kun je onbeperkt alle smaken proeven die hier worden gemaakt. Echt superleuk! En de misselijkheid blijkt zeker niet overdreven…

Om over de misselijkheid heen te komen lopen we even een rondje door het middeleeuwse dorpje en bezoeken het kasteel, zodat we daarna weer vrolijk door kunnen naar de kaasfabriek waar de echte Gruyere kaas wordt gemaakt. Gelukkig is het daar niet onbeperkt proeven, want ik weet niet of ik dat er nog bij had kunnen hebben deze dag.

Kleine pareltjes

Na ons culturele dagje gaan we weer vol de wintersport in en tikken elke dag een klein maar fijn gebiedje aan. In Jaun heeft Steef ’s ochtends een sollicitatiegesprek en mag ik dus vrij spelen. Ik kies voor een sneeuwschoenwandeling vanaf bovenin het gebied naar het Soldatenhaus. De route loopt langs een scherpe bergkam die bekend staat als de ‘Zwitserse Dolomieten’. De spitse punten hebben er inderdaad best wel wat van weg. Onderweg kom ik langs het ‘Grossmutterloch’, een gat in de bergkam waar op bepaalde datums, tijden en plekken in het gebied precies de zon doorheen schijnt. Het zou erg mooie foto’s op moeten kunnen leveren, maar helaas zijn wij er een paar weken te laat. De route is wel prachtig en het uitzicht (en de taart) van het Soldatenhaus is het meer dan waard!

’s Middags komt Steef erbij en gaan we samen nog even het gebied door op ski’s. Het voelt groter dan je op basis van het aantal km’s zou verwachten en weet ons tot de sluiting van de liften te vermaken. Daarna rijden we door naar La Berra, waar we weer onze dag in tweeën delen. ’s Ochtends lopen we vanaf bovenin het gebied naar de naastgelegen top van de Cousimbert. Hier hebben we een prachtig uitzicht over de regio Fribourg. Omdat we geen brood meer hebben moeten we noodgedwongen lunchen op de berg en dat blijkt hier zeker geen straf! ’s Middags neemt Steef wat rust en ga ik in mijn eentje op ski’s er op uit. La Berra heeft eigenlijk maar 2 mogelijke afdalingen, maar die zijn lang en gevarieerd, dus ik ga er best prima op.

Ook in Schwarzsee beginnen we met een wandeling, deze keer rond het meer. Een mooi rondje met prachtig uitzicht. Daarna neemt Steef weer rust terwijl ik het skigebied verken. Het gebied is mooi, maar de pistes beduidend minder interessant dan in Charmey, Jaun, of La Berra. Op de dalafdaling na zijn die namelijk allemaal vlak of gaan recht naar beneden. Enigszins op tijd rijden we dus door naar onze volgende stop en dat komt goed uit, want we moeten nog ergens gas halen.

Sinds vorig jaar hebben we een Zwitserse gasfles van het merk ‘Flaga’ en dat is hier helaas niet het meest populaire gasmerk. Gelukkig is er op internet wel een mooie kaart te vinden van alle plekken waar je die flessen kunt wisselen. In het Rhonedal kennen we alle locaties al, maar hier helaas nog niet. De eerste locatie die we proberen heeft wel Flaga, maar niet het soort fles wat wij willen. Helaas, door naar de volgende. Daar vinden we wel onze flessen, maar achter een hek, en niemand om dat open te doen. Blijkbaar kloppen de openingstijden niet met wat er op Google Maps staat. De derde locatie die we proberen heeft wederom ons type fles niet. Pas bij de vierde locatie hebben we geluk. Althans, dat denken we. Want als ik al betaald heb en mijn fles ingeleverd komt de verkoopster erachter dat alle flessen die ze nog heeft staan leeg zijn. Grrrr. Uiteindelijk komt Steef met een briljant idee. We leveren onze Flaga fles in voor de borg en halen daarmee een nieuwe fles van het populaire merk Vitogaz. Dat hebben ze bijna in elk dorp en dus ook bij het eerstvolgende benzinestation. Echt, soms vraag je je af waarom je ergens niet eerder op bent gekomen…

Vol gas (🤣) rijden we door naar het Diemtigtal. Op de parkeerplaats van de Wiriehornbahn mogen we blijven slapen, als we maar wel een beetje in de hoek gaan staan, want morgen is hier een feestje omdat het gebied 50 jaar bestaat. Op deze parkeerplaats passen echt honderden auto’s, dus we zijn benieuwd. Wij pakken in ieder geval ’s ochtends eerst de bus naar het einde van het dal voor een sneeuwschoenwandeling. Het gebied is prachtig, maar de sneeuw laat wel wat te wensen over. We gaan ook minder snel dan ik verwacht had dus missen we de bus en moeten we weer verplicht uit lunchen terwijl we wachten op de volgende. Vervelend.

Terug bij de Wiriehorn is het inderdaad propvol en zijn we benieuwd naar het feestje, dus pakken we met onze normale schoenen aan de stoeltjeslift omhoog. Dat voelt op een of andere manier altijd veel gevaarlijker dan met ski’s! Boven zijn we precies op tijd. Zwitserlands populairste apres-ski band, de Stubetegang, is bezig en het publiek gaat helemaal los op alom bekende hits als ‘Pizzaiolo’, ‘Dunne mit de Gang’  en ‘Petra Sturzenegger’. Wij kennen niets en verstaan er ook niets van met dat Zwitserduits, maar we genieten toch lekker mee met een biertje in de zon. Een mooi einde van ons rondje langs de noordkant. Met een camper zijn al die kleine gebiedjes hier goed te combineren en zeker de moeite waard!

Val de Heerlijk ontspannen

Met de autotrein komen we weer in een zijtak van het Rhonedal, het Lotschental, terecht. We willen hier eigenlijk nog even lopen, maar het is zondag en we zijn laat, dus zelfs met wat zoeken lukt het niet om een parkeerplaats te vinden. Helaas, dan maar meteen door naar ons favoriete dal in Zwitserland: Het Val d’Herens, of zoals Steef het noemt: het Val de Heerlijk. Hier ontmoeten we Marinka, Ewout & Jonna weer. Ze zijn tussendoor een weekje naar Italië geweest en hebben nu nog een weekje een huisje bij ons op de camping.

Samen gaan we een ontspannen week tegemoet waarin ruimte is voor uitslapen en wat werken, maar we ook meerdere prachtige wandelingen maken, waarbij we al onze favoriete plekjes om een huis te kopen delen, en een paar dagen skiën in Evolene en Arolla. Het hoogtepunt is echter onze introductiecursus biatlon. We hebben allemaal vrijwel geen ervaring op langlaufski’s, maar hoe moeilijk kan het zijn? Nou… best even wennen blijkt.

We beginnen met schieten. Liggend op een afstand van 6 meter mikken we door gaatjes op metalen plaatjes die omklappen als je ze raakt. Het duurt even voordat we de juiste houding hebben gevonden met onze ski’s aan, maar allemaal raken we minstens 4 uit 5. Dan mogen we het staand proberen. Dat maakt het al een stuk lastiger om je geweer goed stil te houden, maar ook daarbij zijn we niet ontevreden. Maar dan krijgen we te horen hoe het gaat onder de pro’s: met gaatjes die half zo klein zijn en van 50 meter ipv 6. Oeps! Zelfs van 6 meter lukt het ons alleen liggend om goed op de kleine gaatjes te mikken. Staand is echt al heel moeilijk!

Tussen het schieten door mogen we rondjes langlaufen. We krijgen niet echt meer uitleg dan welke route we moeten volgen, dus mogen de techniek zelf ontdekken. Gelukkig hebben we geleerd van onze slee-ervaring en hebben we deze keer wél een YouTube filmpje vooraf gekeken. De praktijk blijkt uiteraard wat lastiger dan de theorie, maar na een paar rondjes balans zoeken valt het met enige ski-ervaring best mee. Zonder die ervaring daarentegen… wordt Ewout het slachtoffer van een hele hoop vermakelijk beeldmateriaal wat naderhand door Marinka aan elkaar gemonteerd wordt met een leuk muziekje eronder. Erg grappig! Jonna vindt het allemaal maar raar, wat d’r ouders aan het uithalen zijn, maar zo lang ze maar uit de zon wordt gehouden vindt ze het prima.

We sluiten de week af met een dure maar erg lekkere lunch bij het beste restaurant van het dal met uitzicht op onze favoriete berg. Het blijft echt een prachtig gebied dit en we willen er graag ook nog eens terug komen in de zomer. Met z’n tweeën skiën we nog een laatste dagje in Arolla, voordat we verkassen naar onze laatste bestemming van het seizoen. Last but not least: It’s Saas-Fee!

Hard werken in Saas-Fee

Saas-Fee is de duurste, grootste, en hoogste bestemming die in onze pas zit. Waar de warmte van de afgelopen weken de sneeuw in de meeste gebieden geen goed heeft gedaan valt dat hier nog alleszins mee. Precies daarom hebben we het als laatste bewaard. Dat, en het feit dat we graag nog een goed weer dag hier willen omdat we vorig jaar niets konden zien vanwege het Saharazand. Maar op een of andere manier krijgen we het voor elkaar om precies weer in een zandstorm terecht te komen. Het zicht is wel beter dan de vorige keer dat we hier waren, maar echt mooi is het niet.

Gelukkig is de sneeuw wel goed en zijn de pistes relatief rustig. Wel merken we dat we hier echt aan de bak moeten! De pistes zijn lang en uitdagend, waardoor je binnen no-time last van vermoeide benen krijgt. Dit is andere koek dan we afgelopen weken gewend zijn. Terwijl we door het gebied cruisen proberen we de foto’s na te maken van Steef d’r moeder in haar laatste wintersport toen ze ook 4 maanden zwanger was. Die was namelijk ook in Saas-Fee. Het gebied is wel een beetje veranderd sindsdien, maar het lukt ons toch aardig om ze te benaderen en het resultaat is best leuk!

Na twee dagen sluiten we ons wintersportseizoen af met de allergrootste cremeschnitte die ik ooit heb gezien. Het lukt me net om hem op te krijgen, alhoewel ik het half uur daarna niet weet of dat een goed idee was. De laatste afdaling gaat in ieder geval lekker snel met wat extra zwaartekracht. Een prima einde van weer een mooie periode in Zwitserland!

Zo snel mogelijk weer weg

We slapen nog een laatste nachtje op de camping van La Sarvaz en genieten van de douche voordat we beginnen aan de terugreis. We halen onze kitespullen weer uit de opslag en leggen de kites maar in het gangpad. Met de nieuwe sneeuwschoenen passen ze niet meer. We leveren onze laatste gasfles in en zetten koers naar een random camperplek tussen Metz en Nancy, waar we aan de stroom kunnen staan. Die plek blijkt helaas niet zo random te zijn als we hopen, want de ruim 50 plaatsen staan allemaal vol! Zo dan, die zagen we niet aankomen. Gelukkig kunnen we voor de slagboom nog een parkeerplekje vinden, maar zonder gas en elektriciteit en een buitentemperatuur van 1 graad wordt het een behoorlijk koud nachtje.

’s Ochtends is de boiler gelukkig nog niet leeggelopen en knijpen we er vroeg tussenuit. Alles rijdt supersoepel en al om 3 uur komen we aan in Oostvoorne. We mogen een middagje bijkomen maar de volgende dag gaan we alweer aan de bak. We willen zo snel mogelijk de camper schoonmaken en op Marktplaats zetten. Over een paar dagen beginnen we namelijk alweer aan de laatste fase van onze reis: Berry terugbrengen naar Canada en verkopen. Ik vlieg vooruit naar Cancun om het eerste stuk door Mexico te rijden, terwijl Steef de camper verkoopt, een baan regelt, en wat zwangerschapscheck-ups ondergaat, en daarna naar Houston toe komt. Maar hoe dat vergaat, dat zien we volgende keer. Voor nu heel veel bedankt voor het uitlezen van dit veelstelange blog en tot in de US of A!

« van 9 »

2 gedachten over “Weer in winter wonder(Zwitser)land

  1. Jaaa leuk zeg, ook om alle plaatjes weer te zien, schiet gelijk weer in de lach. Ik moet gauw weer eens het langlauf filmpje terugkijken. En wat vet die foto’s met jou & je moeder naast elkaar Steef. Zo en nu mogen jullie zwitserland dan eindelijk afsluiten 😉

Geef een antwoord