Berry en wij gaan naar huis

Hoi allemaal!

Het is zo ver…ons laatste deel van de wereldreis gaat starten! Terwijl Merijn stiekem al begonnen is, ben ik nog in Nederland druk met van alles en nog wat. In dit blog neem ik je mee vanuit Nederland naar Amerika en Canada. Een roadtrip om Berry thuis te brengen en onderweg zo veel mogelijk  moois op te snuiven en met volle teugen te genieten van ons laatste deel van de reis. Rij je het laatste stukje met ons mee? Enjoy the ride!

Pandaritjes met een missie

In Nederland spendeer ik een groot deel van mijn tijd in onze Fiat Panda in de Nederlandse files. Ik logeer bij mijn ouders in Oostvoorne en moet geregeld in Den Haag zijn voor afspraken. Zo doende word ik bijna iedere dag opgeslurpt door het Nederlandse verkeer en raak ik nog zekerder van mijn keus om echt alleen een baan te zoeken op fietsafstand van ons huis. Al sinds Zwitserland ben ik druk met sollicitatiebrieven schrijven en heb ik zelfs al twee sollicitatiegesprekken online gevoerd. Nu ik in Nederland ben hoop ik een contract te tekenen voordat ik in het vliegtuig naar Amerika stap. Dit voelt, ondanks de gunstige arbeidsmarkt, toch als best een uitdaging omdat ik zes maanden zwanger ben als ik 1 juni aan de slag zal gaan. Gelukkig lijkt mijn nieuwe werkgever daar geen enkel probleem van te maken en kan ik met trots melden dat ik aan de slag ga als communicatieadviseur bij een communicatiebureau in Den Haag! 😊 Een mooie nieuwe stap in mijn loopbaan en ik teken het contract met een grote glimlach twee dagen voor mijn vlucht vertrekt. Missie geslaagd!

Verder heb ik in Nederland nog twee andere missies: de baby controleren en de camper verkopen. Dit eerste is makkelijk, bloed prikken en een 20-weken echo inplannen. Beide uitslagen zijn positief en m’n zus is de gelukkige die mee mag naar de echo. Helemaal blij dat alles goed is en we een meisje krijgen is de babyafdeling met schattige babykleding van de Hema hierna snel geplunderd door mij, m’n zus en m’n moeder.

Wat betreft de camper verkopen moet ik iets meer geduld hebben. De dag dat ik vlieg komt de  eerste potentiële koper de camper bezichtigen. Ik draag het over aan mijn ouders en een week later is de camper verkocht! Het doet een beetje pijn om afscheid van onze fijne camper te nemen, maar de nieuwe eigenaren zijn er superblij mee en gaan er ook lekker veel mee op pad. Voor ons was het niet handig om de camper te houden, het zou teveel geld per maand kosten aan opslag en verzekeringen in verhouding met de tijd die we er (niet) meer voor zullen hebben. Ooit komt er vast wel weer een nieuwe camper, maar eerst gaan we maar eens in een huis zonder wielen wonen.

Blij weerzien

Nu alles in Nederland in kannen en kruiken is, sta ik te poppelen om ook lekker naar Berry te gaan. Merijn is ondertussen goed aangekomen in Houston en ik vlieg daar rechtstreeks naartoe. Na een 11 uur durende relaxte vlucht met twee stoelen voor mezelf kom ik soepel aan in Houston. M’n vriendelijke buurman helpt me nog even de zware tas van de bagageband te tillen en dan is het tijd voor het weerzien! Jippie weer samen! 😊

Merijn dacht weer een gezellig avondje te hebben, maar om zes uur stort ik vanwege de jetlag natuurlijk in een coma op het hotelbed. 10 uur later, om 4 uur ’s nachts’, is het alleen voor mij ongezellig. Want nu ligt Merijn te snurken, terwijl ik klaarwakker ben. Gelukkig ben ik na twee nachten van m’n jetlag af en hebben we weer hetzelfde ritme.

Van ruimtevaart naar spicy saus

De volgende dag staat ons eerste uitje op het programma in Houston: Het NASA space center. Het is heerlijk weer en als echte toeristen zitten we met korte broek, zonnebril en camera in een treintje. Het terrein van het Space Center is behoorlijk groot, maar eigenlijk zijn de diverse gebouwen waar we langs rijden totaal niet boeiend. Bij drie gebouwen mogen we binnenkijken, dat is een stuk interessanter! We zien een megaloods met daarin allemaal demomodellen van diverse ruimte-units. Eromheen staat ongelofelijk veel gereedschap en het lijkt op een mega knutselhoek voor grote mensen. Het tweede kijkje achter de schermen is bij de Saturn V raket van ruim 110 meter. Wauw echt wel heeeeel erg groot! Tof om zo langs te lopen! Tot slot nemen we plaats in een gebouw waar de eerste maanlanding vandaan werd gecoördineerd. Grappig om te zien, maar ook weer niet heel interessant. Het treintje brengt ons weer terug naar het hoofdgebouw en daar worden we een stuk enthousiaster. Het staat er bomvol met leuke, interactieve tentoonstellingen en ondertussen worden er diverse films en educatieve shows opgevoerd. We vermaken ons hier goed en leren van alles over de werkzaamheden van NASA, nieuwe missies en diverse planeten. Zeker een aanrader om hier heen te gaan!

Na ons buitenaardse bezoekje rijden we door tot Lafayette. Hier gunnen we onszelf nog één nachtje hotel voordat we gaan kamperen met Berry. Ik slaap mijn jetlag goed weg en Merijn werkt wat aan het blog. De volgende dag rijden we naar de nabijgelegen Tabasco Factory. Van dit familiebedrijf komt de wereldberoemde pittige Tabasco saus. De familie bezit een heel eiland waar onder andere de pepers worden verbouwd, maar wat voor een groot deel ook bestaat uit een aangelegde ‘jungle garden’ waar je doorheen kunt rijden of lopen. Voordat we daar een kijkje gaan nemen, starten we met een tour door het museum en de fabriek van de Tabasco. De hele familiegeschiedenis, het productieproces en het ontstaan van de diverse smaken wordt toegelicht. Wederom leuk om te zien hoe in de fabriekshal de vele flesjes automatisch worden gevuld en verpakt. Merijn waagt zich bij de proeverij nog aan allerlei spicy sausjes, zodat die weet welke Tabasco saus hij bij het aangesloten restaurant bij onze lunch wil eten. Na al dit lekkers rijden we met Berry door de mooie jungle garden en spotten we hier wat leuke otters en schildpaden.

New (old!) Orleans

Nu is het dan echt tijd om met Berry te kamperen! We rijden naar een camping net buiten de stad New Orleans. Onderweg zien we ontzettend veel omgewaaide bomen, daken van huizen en compleet kapot gewaaide tankstations. Na wat Googlen, blijkt dat hier een paar dagen geleden tornado’s  aardig hebben huisgehouden. Ook nu zijn er nog tornado’s in dit deel van Amerika, maar gelukkig niet te dichtbij. Wel merken we dat het ontzettend warm en benauwd is buiten.

Het gebied rondom de stad is een groot moerasgebied, maar de hoeveelheid muggen valt door de wind gelukkig mee. Het opzetten van de tent gaat als vanouds en al snel liggen we tevreden in ons fijne daktentje. Het wordt een zeer warme, plakkerige nacht, maar we slapen prima. De dagen erna hebben we regelmatig een “Oja zo deden we dit” momentje terwijl we weer in de oude Berry kampeerroutines rollen. Alles werkt nog goed en al snel voelen we ons weer helemaal thuis in Berry.

Vanaf de camping is het een kwartiertje rijden naar een P&R-parking bij de metro het centrum van New Orleans in. We starten met een rondje door de bekende Franse wijk ‘French Quarter’. Er staan inderdaad wel wat mooie gebouwen (voor Amerikaanse begrippen), er zijn wat schattige boetiekjes en restaurantjes, maar de pisgeur, vervallen oude gebouwen en gesloten uitgaansgelegenheden hebben toch de overhand. We zijn nog niet helemaal overtuigd van deze wijk, maar misschien was dinsdagochtend niet het ideale moment op het hier levendig te zien.

Waar het wel gezellig druk is, is bij het bekende ‘Café Du Monde’. Dit café staat bekend om z’n zoete gebakjes en wordt in ieder reisblog genoemd als een must go. Enigszins sceptisch over de Franse bakskills van Amerikanen gaan we toch in de lange rij voor het café staan. Na een half uurtje zijn we aan de beurt en bestellen de beignets. Het blijken een soort oliebollen te zijn, maar dan droog en niet lekker van smaak. Onze lage verwachtingen waren terecht, maar lang in de rij staan voor tegenvallend eten, dat is dan wel weer een typische Amerikaanse ervaring.

Hierna nemen we nog wat trammetjes door het centrum en lopen rond, maar de stad weet ons niet te overtuigen. Wederom een teleurstellende Amerikaanse stad. Morgen maar eens kijken of de omgeving meer te bieden heeft.

Terug op de camping blijken de muggen deze windstille, zeer warme dag wél fijn te vinden en worden we tijdens het avondeten zo erg belaagd door muggen dat we Berry in vluchten. Met ons bordje pasta op schoot zitten we, al zwetend, op de voorstoelen, terwijl we ondertussen nog een stuk of 10 muggen in de auto killen. Hmm dat moerasgebied rondom de stad is niet ideaal! Ons tentje is gelukkig muggendicht, dus we verplaatsen al vroeg omhoog en kijken wat Netflix in de tent terwijl de buitenkant van de tent steeds verder vol raakt met muggen die ons ruiken. Tja, het is zeker ook af en toe afzien met Berry. Maar is dat niet ook de charme ervan?

Wild(?) life

Gehuld in lange kleding en een goede laag DEET stappen we ons tourbootje in ten noorden van de stad. Om de omgeving goed te kunnen zien, hebben we een tour door het moerasgebied geboekt. Een bootje met zo’n 30 toeristen vaart ons door de rivieren, meertjes en smalle beekjes. Onderweg zien we een hoop dieren: krokodillen, racoons, vogels, varkens en slangen. Helaas voelt het wel als een soort dierentuin, omdat de kapitein precies weet waar die welke dieren moet vinden en ze blij maakt met eten. Niet helemaal hoe wij wild life willen spotten. Het goede weer, de mooie omgeving, de beperkte muggen en de gezellige Nederlanders naast ons maken gelukkig een hoop goed en al met al was het best een leuk boottochtje.

Eigenwijk wilden we nu naar een natuurpark aan de kust rijden, maar bij het boeken van die camping ging er iets mis. De dagen van de week komen in de boekingsapp namelijk niet overeen met de datum en zodoende hebben we pas vanaf morgen een reservering aan zee. Voor vannacht vinden we op weg er naar toe een State Park waar we kunnen slapen. Het is een keurige camping en we trekken wederom veel bekijks met onze daktent. Grappig dat ze er nog steeds niet aan gewend zijn hier, hoewel we ze toch echt veel vaker om ons heen zien. Helaas worden we ook hier ’s avonds weer belaagd door prikbeestjes. Ze zijn kleiner dan muggen, maar steken wel. Niet fijn! Al vroeg liggen we weer in ons fijne daktentje..

Kopers voor Berry?

Op de camping bellen we de volgende ochtend met potentiële kopers voor Berry. We hebben de advertentie op meerdere Facebookgroepen voor reizigers in Canada geplaatst en een Frans koppel was er snel bij. We hebben al uitgebreid met ze gechat en Berry hebben ze via foto’s en video’s al goed kunnen bekijken. In de videocall ligt de focus daardoor vooral op de praktische kant, want we zijn maar drie werkdagen tegelijk in Canada om al het papierwerk te regelen en dat is best wel krap. We leggen ze uit hoe het proces in elkaar zit en welke papieren zij en wij moeten regelen. De communicatie verloopt niet super soepel, want (uiteraard..) spreken ze gebrekkig Engels. Gelukkig vinden we op de Canadese website ook alle informatie in het Frans en mailen we die uiteindelijk aan ze door. Nu afwachten of ze het proces zien zitten en al het papierwerk rondkrijgen. We hopen het, want ondertussen houden we andere geïnteresseerde af.

Bounty beach life

De volgende dag rijden we door naar de kust, hier ligt het Gulf Islands National Seashore. Een gebied dat uit meerdere (schier)eilandjes bestaat. Sommige zijn enkel per boot bereikbaar en andere kun je naartoe rijden via een grote brug. Dit beschermde natuurgebied staat bekend om z’n super witte stranden en diverse forten die stammen uit de tijd van de onafhankelijkheidsoorlog met Engeland. Het is heerlijk weer en we lunchen in korte broek met uitzicht op de witte stranden voordat we doorrijden naar het visitor center. Daar aangekomen blijkt er bijna een rondleiding door het nabijgelegen Fort Pickens te starten, perfect!

Vlak voor de tour start worden we gebeld door mijn ouders. Zij zijn in Nederland druk bezig met de verkoop van onze camper. Hij is goed uit de camperkeuring gekomen en ze zijn aan het onderhandelen met een potentiële koper. Al snel sluiten we de deal en is de verkoop in Nederland rond! Superfijn dat dat ook weer geregeld is.

De rondleiding door het grote fort is informatief en leuk. De ranger vertelt vol geuren en kleuren wat zich hier vroeger heeft afgespeeld. Het fort ligt op de punt van het eiland, wat niet alleen tactisch interessant was, maar nu ook vooral een mooi uitzicht geeft over de omgeving.

De volgende dag verkennen we de rest van het eiland via de wandelroutes, genieten we van het zonnetje en chillen we op de mooie camping. We waaien wel aardig weg, want deze landpunt vangt meer dan genoeg wind. Na twee dagen hebben we het dan ook wel gehad met de harde wind en zetten we koers richting de bergen.

Op weg naar de bergen

We zijn van plan om door de Appalachian Mountains naar het noorden te rijden, maar het is eerst nog een aardig stukje rijden voordat we bij het begin van dit gebergte zijn. Na een lange dag rijden, vinden we onderweg een slaapplek aan het Westpoint Lake. Het blijkt een prachtige camping te zijn met allemaal mooie plekken in het bos met uitzicht op het meer. De volgende ochtend is er prachtige dauw boven het meer te zien. Wat een bijzonder mooi plekje, het begint al steeds meer op Canada te lijken!

De volgende stop op weg naar de bergen is de stad Atlanta. Eigenlijk houden we niet zo van Amerikaanse steden, maar we komen er toch langs en besluiten alleen één highlight af te vinken in de stad: Coca Cola World. Op weg naar het centrum vinken we alleen nog een veel leukere highlight af. We komen namelijk voor het eerst (!) familie van Berry tegen! Op de parkeerplaats staat een rode Kia Borrego, met glitterstuur. Dus we vermoeden dat het z’n zusje is, haha!

Na deze leuke ontmoeting stappen we binnen bij Coca Cola World. We worden op zeer Amerikaanse enthousiaste manier ontvangen en dompelen ons onder in de geschiedenis van dit drankje. Het is een knap staaltje marketingwerk hoe dit drankje uit een apotheek in Atlanta het meest bekende drankje wereldwijd is geworden. Uiteraard is er een ook proeverij aan het einde van de tour. Je kunt hier helemaal los gaan met allemaal diverse smaken cola en andere drankjes van dit merk. Dat deden dan ook een hoop Amerikaanse kinderen, en Merijn… 😉

De Smokies

Na nog een middagje rijden bereiken we de zuidkant van de Appalachian Mountains, hier ligt het Great Smoky Mountains National Park, ookwel simpelweg ‘de Smokies’ genoemd door de Amerikanen. We vinden een mooi plekje op de camping en horen opeens Nederlanders praten. Dat hebben we de hele route nog niet gehoord. Het blijkt het gezin de plek naast ons te zijn met een grote Amerikaanse huurcamper. Al snel raken we gezellig aan de praat en drinken we wat rond een kampvuurtje. Zij reizen van Washington naar Houston en wij precies de andere kant op. Ideaal om tips uit te wisselen! Naast reistips leren we ook gelijk handige dingen over reizen met een kind van 6 maanden en 3 jaar in een camper, dat komt vast nog van pas!

De volgende ochtend is het tijd om te wandelen in de bergen. Bij het visitor center horen we dat als het goed is vandaag alle wegen en trails weer opengaan na de sneeuwval van afgelopen dagen. Een goede timing dus! We kiezen een wandeling uit van 13 kilometer met als het goed is mooi uitzicht onderweg en aan het einde vanaf de bergtop. Het is heerlijk om weer in de bergen te wandelen! Ik voel me gelukkig fit genoeg en we halen soepel de top. Het is af en toe nog best even glibberen, want het wandelpad ligt op sommige plekken nog vol sneeuw. Het dooit wel hard, dus op de terugweg is het al een stuk minder. Wat wel een beetje tegenvalt zijn alle kale bomen. We hadden de hoop de lentebloesem en wild flowers te treffen, maar de lente is laat dit jaar en dus hebben we vooral uitzicht op heel veel kale bomen. Gelukkig heffen de altijd groene naaldbomen het een beetje op.

Na de wandeling lopen we nog naar een populaire uitzichttoren in het park en daarna mogen we heerlijk bijkomen op de camping. In Amerika en Canada zijn alle kampeerplekken uitgerust met een plek om een kampvuurtje te maken, dus al snel hebben we een knetterend vuurtje om ’s avonds warm te blijven. Het is, zeker vergeleken met de kust, een stuk kouder hier in de bergen. ’s Nachts krijgt onze tent ook aardig wat regen te verwerken, maar dat blijkt geen probleem voor onze daktent.  

Roadtrip over de Blue Ridge Park Way

We voelen ons weer helemaal op en top ‘bevermens’ als we de volgende ochtend in de kou en regen warme havermout onder het afdakje van onze tent opeten. Ook dit hoort bij het Berry-leven! We ruimen ons kamp op en starten aan de Blue Ridge Park Way. Dit is een route van 755 kilometer door de Appalachian Mountains. De route start in de Smokies en eindigt in het noorden in Shenandoah National Park. Onderweg zijn er diverse uitzichtspunten, korte hikes, visitor centers en campings. Perfect voor een vierdaagse roadtrip door de bergen!

Ondanks de vele kale bomen langs de route, is het uitzicht over de bergen alsnog mooi. De weg volgt de bergkammen, waardoor je bijna de hele route mooi vergezichten hebt. We stoppen dan ook regelmatig bij uitzichtpunten en doen een paar korte hikes. Het is hartstikke rustig op de route en ook op de paar campings die open zijn, staan bijna geen andere kampeerders. De eerste nacht vinden we een camping bij de Linnville watervallen. Ze liggen mooi verscholen in de bergen en zijn zeker de korte hike omhoog waard! Ook de volgende dag slapen we op een bijzonder mooi plekje. De enige open camping op dit stuk van de Park Way ligt namelijk in Stone Mountain State park. Wanneer we daar de volgende ochtend een wandeling maken, begrijpen we waarom het zo heet. Het gebied bestaat uit hele grote gladde, rotsige bergen. In de ijstijd ontstaan en nu een bijzonder mooi gezicht. We komen helemaal niemand tegen tijdens het wandelen en genieten van de omgeving!

Na vier dagen Park way met ontzettend veel leuke korte hikes, uitzichtpunten en mooie bergwegen hebben we de Blue Ridge Park Way uitgespeeld. We hadden nog hoop op beren onderweg, maar meer dan een vos, heel veel kalkoenen en wat herten is het niet geworden. Wie weet in Shenandoah National Park, want dat is het gebied waar we nu zijn aangekomen!

Tegenvallend Shenandoah National Park

Combineer het paasweekend, fee free day (dag gratis toegang) en National Park week met maar twee open campings in het populaire Shenandoah National Park en een first come, first serve systeem en je hebt alle ingrediënten voor een spannend ritje richting de camping. Zal er plek zijn? De extra uitdaging is dat het park langgerekt is en er onderweg naar de camping al diverse trails zijn. Ga je dan eerst lopen, rij je dit hele eind weer terug of laat je deze trails voor wat ze zijn? Lastig! We besluiten 1 korte trail te doen. De route is niet spectaculair, maar geeft wel wat uitzicht over de rest van het park. We lopen snel weer omlaag en racen in Berry door naar de camping.

Er staat een rij bij de incheckbalie, maar er is nog plek, jeee super! We claimen ons plekje en rijden daarna nog een klein stukje terug om ons bij het visitor center te laten inspireren welke hikes we komen dagen hier kunnen doen. Een super enthousiaste jongen helpt ons binnen no time aan een uitgebreid tweedaags wandelprogramma en tevreden ploffen we neer op onze campingstoeltjes op de camping.

Na een niet al te beste nacht door de harde wind beginnen we toch aan onze eerste hike. Een korte hike met aan het einde wat scrambeling om op de top te komen. Mowgli is het niet helemaal eens met het scrambelen, maar we komen boven! Vanaf hier kunnen we mooi over alle, helaas nog kale, bomen uitkijken en zien wat de omgeving nog meer te bieden heeft. We klauteren weer naar beneden, werken wat broodjes weg en starten dan aan onze langere hike. De route loopt grotendeels door het bos voordat je bij de waterval en het uitzicht aankomt, maar doordat alle bomen nog kaal zijn is het niet een hele leuke route. Je loopt eigenlijk urenlang door een bruin bos, met op wat eekhoorntjes na echt helemaal geen leven. Ook het eindpunt valt een beetje tegen, maar goed we hebben lekker bewogen en buiten gespeeld, morgen weer een dag!

De laatste dag lopen we nog twee korte hikes naar wat uitzichtspunten toe en laten Shenandoah dan voor wat het is. We kunnen ons voorstellen, mede door de vele prachtige foto’s die je online vindt, dat dit park enorm mooi is in de herfst. Maar nu, met enkel kale bruine bomen vonden we het toch wel erg tegenvallen. Helaas, het kan niet altijd feest zijn! Hoewel…we kunnen natuurlijk wel zelf de slingers ophangen. Dus na de vele stapjes in het park belonen we onszelf met twee nachtjes hotel in een willekeurig dorpje op weg naar Washington DC!

We vinden in Manassas een betaalbaar motel. Top om even bij te komen en een dag met stortregen door te komen. We genieten van pizza op bed, series kijken en pannenkoeken eten in de nabijgelegen diner. Daarnaast blijkt Manassas een leuk dorpje te zijn met een gezellig ‘oud’ centrum met leuke restaurantjes en winkeltjes. Zo kom je nog eens ergens 😉.

Genoeg te zien in Washington DC

We maken nog even gebruik van de laundry in Manassas en rijden dan door naar Washington DC. Net voordat we de stad inrijden maken we nog een stop bij de Great Falls. Hier wandelen we langs een mooie waterval en stroomversnelling van de rivier die de stad in stroomt. Een mooi stukje natuur zo vlak bij de stad. Al snel vinden we nog een mooi stukje natuur vlak bij de stad, namelijk het Greenbelt Park ten noordoosten van de stad. Hier ligt een camping voor maar 20 dollar per nacht en op 10 minuten rijden gaat de metro het centrum in. Ideaal! Zo goedkoop vinden we het niet vaak bij een stad in de buurt.

Washington DC is niet te vergelijken met de meeste steden in Amerika, hier valt namelijk wel wat te zien. In het centrum ligt de National Mall. Nee dit is geen winkelcentrum, maar een ontzettend groot met gras bedekt park. Aan de oostkant ligt het Capitool, aan de westkant het Lincoln Memorial en aan de noordkant het witte huis. Aan de zijkanten vind je ontzettend veel musea en monumenten. Kortom: er is ontzettend veel te zien en het goede nieuws is dat vrijwel alles ook nog gratis toegankelijk is. Hoogste tijd om m’n gevonden Amerikaanse zonnebril op te zetten en als echte toeristen de metro de stad in te nemen!

De eerste dag tikken we al heel wat highlights af: het Capitool, Washington Monument en het witte huis. Waar het Capitool en het monument goed te zien zijn, is het witte huis slechts van ver weg door een hek te bekijken. Het is eigenlijk niet eens een foto waard, dus zwaaien we maar vrolijk naar Biden en genieten dan van een veel te duur softijsje. Er staan op diverse plekken in het park foodtrucks en door het lekkere weer ben ik gezwicht voor een softijsje met spikkels voor 6 (!) dollar. Oeps, beetje duur! Gelukkig smaakt die wel goed.

Terwijl we door het park lopen van highlight naar highlight komen we onderweg heel veel monumenten tegen. Van de oorlog in Vietnam, tot de Amerikaanse burgeroorlog, de Tweede Wereldoorlog en Martin Luther King. Het lijkt wel of voor alle gebeurtennissen hier in Washington DC een prachtig monument is geplaatst. Vooral de monumenten met de namen van de Amerikaanse soldaten die zijn omgekomen per oorlog maken indruk, wat een hoop slachtoffers. Wat ook opvalt zijn de vele middelbare scholieren die we tegenkomen. Bussen van diverse scholen rijden af en aan voor een educatief uitje in Washington DC.

Na een rustig nachtje op de camping starten we onze twee dag in het archief. Hier werpen we een blik op de Amerikaanse grondwet en de onafhankelijkheidsverklaring. Leuk om te zien, maar heel veel meer dan een groot stuk papier met wat vergaande tekst erop is het natuurlijk ook weer niet. Wel grappig om te zien hoeveel Amerikanen het willen zien. Wij laten het voor wat het is en gaan op zoek naar een gezonde lunch. Klinkt makkelijker dan gezegd in Amerika, want op iedere straathoek vind je ongezonde foodtrucks en fastfood ketens. Gelukkig zijn er ook een hoop Aziatische en Mexicaanse restaurantjes en kunnen we deze keer wat vitamines binnenkrijgen via een lekker pokebowl bij de Ricebar. Hierna hebben we weer genoeg energie om twee musea te bezichtigen. Het Hirshhorn Museum met moderne kunst en het American-Indian museum voor wat Amerikaanse geschiedenislessen. Beide musea zijn modern, mooi en leerzaam!

Onze laatste dag in de stad besteden we grotendeels in het Arlington Cemetery. Dit is een hele grote begraafplaats van iedereen die in het Amerikaanse leger heeft gediend. Het ligt mooi op een heuvel met uitzicht over het centrum en in deze tijd van het jaar prachtig omringd door roze bloesembomen. Ook hier weer indrukwekkend om te zien hoeveel jonge mannen er tussen liggen. We bekijken nog even het graf van de Kennedy’s en pakken dan de metro terug naar het centrum voor een laatste museum.

Deze keer is het Arts & Industries museum aan de beurt. Hier is een Futures-tentoonstelling te zien en dompelen we ons onder in de nieuwste uitvinden, technologieën en ideeën. Inspirerend om te zien en wie weet dat deze uitvindingen komende jaren in de maatschappij geïntegreerd worden. Het museum is een schril contrast met de vele monumenten en musea die juist over het verleden gaan, maar zeker een mooie afsluiting van onze dagen in Washington DC.

Wilde paarden op het strand

Ondanks dat we nog lang niet alles hebben gezien in Washington DC, is het ook wel weer lekker om de natuur in te gaan na een paar dagen stad. Zodoende zetten we koers naar de kust. Hier ligt Assateague Island. Het lijkt qua gebied een beetje op de eilanden waar we in Florida waren. Ook hier veel duingebied, witte stranden en… wind! We besluiten lekker uit te waaien tijdens een wandeling over het strand. Al snel spotten we in de duinen de dieren waar dit gebied bekend om staat: paarden. Ze staan lekker te eten en trekken zich weinig aan van de fotograferende toeristen om hen heen. Ook spotten we nog wat gezellige hertjes en een hele hoop dode degenkrabben op het strand.

Op de camping blijkt al snel dat paarden spotten hier niet echt een uitdaging is, we zien ze overal. Ze huppelen vrolijk rond tussen de tenten en campers. Ze zijn duidelijk niet verlegen en we moeten opletten tijdens het eten dat ze niet wat weg komen snaaien. Wellicht zijn beren toch makkelijker, die zijn in ieder geval bang voor mensen. ’s Avonds in de tent horen we het briezen van de paarden naast de auto, haha!

De volgende ochtend zie ik ze niet meer naast de tent staan en durf ik eruit te komen. Het is stralend weer en we kunnen lekker in korte broek het eiland verkennen vandaag. Er zijn maar een paar korte trails, maar ze blijken verrassend leuk te zijn. We krijgen een goede indruk van het duingebied en van het moerasgebied bomvol vogels erachter. Hierna is het zelfs lekker genoeg om op het strand bij te komen met een ijsje! Eind van de middag steekt helaas wel weer de wind op en die waait zelfs ’s nachts stevig door. Niet ideaal, want we kamperen in de duinen en de tent vangt hoog op de auto de volle laag vanaf zee. Niets aan te doen helaas en ons tentje houdt het prima.

Ondertussen hebben we wat chatcontact met onze potentiële Berry-kopers. Het gaat niet super soepel, want de Fransen spreken gebrekkig Engels en wij niet goed genoeg Frans. Wel is het duidelijk dat ze de auto graag in Quebec willen kopen, omdat ze daar een adres kunnen regelen. Dit adres hebben ze nodig om de auto op te registreren en een autoverzekering af te kunnen sluiten. Berry staat nu geregistreerd in de provincie Ontario, maar het zou moeten kunnen om hem in een andere provincie te verkopen. Wel is het verkoopproces hierdoor meer werk, en dat gecombineerd met het feit dat we maar drie werkdagen met de Fransen in Canada zijn, maakt het toch wel erg lastig. Niet veel later krijgen we dan ook een berichtje van ze dat ze er vanaf zien. Ajj! Afgelopen weken hebben we wel meer berichtjes van geïnteresseerden gekregen, dus hier scrollen we maar gelijk doorheen. Het berichtje van de Duitse Katrin is duidelijk het leukste en ik stuur haar gelijk na het afhaken van de Fransen een berichtje of ze nog geïnteresseerd is. Een half uur later krijgen we al een berichtje terug dat ze zeker nog geïnteresseerd zijn. Dat is goed nieuws! 😊

Bevers in plaats van NYC

Na een onrustig nachtje laten we de kust achter ons en rijden richting het noorden. Op weg naar ons verste doel van deze reis: Acadia National Park. Het ligt helemaal in het noordoosten van Amerika en eigenlijk niet op de route naar Toronto. Toch lijkt het ons wel leuk om in dit nationale park aan de ruige kust te wandelen, dus geven we gas voor een ‘kleine’ omweg. Het is te ver voor één dag rijden, maar NYC ligt ongeveer op de helft. We hebben nog een kleine twijfel of we hier nog een keer heen gaan, maar als we de campingprijs zien van ‘only $150 per night’ is de keuze snel gemaakt. Dag NYC, we zwaaien nog even naar de skyline en rijden dan lekker door naar een natuurgebied ten noorden van de stad.

Onderweg pakken we nog even wifi van een wegrestaurant om te videobellen met onze nieuwe potentiële kopers. Ondanks de zeer slechte verbinding is het een positief gesprek. Ze spreken in ieder geval goed Engels en zijn aan de hand van foto’s en video’s overtuigd dat ze Berry willen hebben. Qua timing is het ook veel beter met hen, want zij vliegen een paar dagen later al naar Montreal. We mailen ze alle informatie over het overschrijvingsproces door en spreken met ze af om Berry over een week aan ze te laten zien in Montreal. Het voelt goed dat we na het afhaken van de Fransen al snel weer midden in het proces zetten met nieuwe potentiële kopers!

We rijden een dag later nog een stukje verder en treffen in Pawtuckaway State Park een prachtige camping aan een meer aan. Het is hartstikke rustig en we vinden een mooi plekje tussen de bomen met uitzicht op het water. Terwijl we de tent opzetten horen we het welbekende geluid van een Loon. Deze vogel doet ons gelijk weer aan de wildernis in Canada denken, daar zie en hoor je ze vaak. Deze vogel maakt namelijk een heel hard en merkwaardig geluid. In Canada wordt het wel eens vergeleken met het gelach van een geestesgestoorde, vandaar de Noord-Amerikaanse naam: loon (van loony: gek).

Maar eigenlijk staat dit gebied bekend om hele andere beesten, namelijk bevers! En laten dat nou net de beesten zijn die wij na drie jaar reizen nog (steeds) niet gezien hebben. Canada staat er bekend om, maar op de een of andere manier hebben we ze nooit gespot. Waarschijnlijk omdat we niet vroeg genoeg opstonden om ze actief in het water bezig te zien. Maar om 5:30 uur zijn we toevallig allebei wakker en besluiten we op bevertocht te gaan. Gehuld in regenjas en met camera en verrekijker om onze nek lopen we richting een moerasgebied met wat stroomversnellingen. Al snel spotten we beverdammen en burchten. En dan horen we: SPATSJ! ”Wat was dat?!” We zien een hoop spetters in het water en horen dan weer op een andere plek SPATSJ! De bevers blijken ons eerder gespot te hebben dan wij hen en slaan uit paniek met een staart op het water terwijl ze ijverig heen en weer zwemmen. Het lijkt wel alsof ze baantjes trekken door een zwembad en we kunnen ze vanaf een bankje aan de zijkant goed bekijken. De burchten en dammen die ze bouwen zijn echt indrukwekkend groot. Wikipedia leert ons ondertussen dat bevers in staat zijn hele omgevingen naar hun hand te zetten. Ze kunnen namelijk zulke grote bomen omknagen dat ze daarmee hele stuwdammen kunnen bouwen die waterniveaus verdelen. Heeft het hard geregend en staat het water te hoog in hun burcht? Geen probleem, de bever haalt precies de juiste hoeveelheid takjes uit z’n gebouwde dam en laat wat water wegstromen. Wat een slimpie!

Luxe in Acadia National Park

Helemaal tevreden over onze bevertocht rijden we na het ontbijt door tot Acadia National Park. Sinds we Washington DC voorbij zijn is het een aardige puzzel met slaapplekken, want veel campings zijn nog dicht. We zijn net een paar weken te vroeg in het seizoen en zo is er ook geen één open camping bij Acadia te vinden. Dit gecombineerd met de kou en regen in dit gebied leidt ons naar een fijne hotelkamer in het dorpje. We verwennen onszelf met een luxe kamer en heerlijke hamburgers. Wat een luxe!

Die nacht horen we de regen en wind tegen het raam van de hotelkamer tekeer gaan. Het was dus geen overbodige luxe! 😉 Na het ontbijt lijkt het droog te worden en starten we aan onze scenic drive door het park. Onderweg stoppen we voor drie korte hikes. De eerste loopt langs de ruige kust en geeft goed zicht op de rotsformaties waar de golven tegenaan slaan. Helaas zijn we niet op het juiste moment bij ‘Thunder Hole’ om de golven hier een luid geluid in de grotten te horen maken.

We zijn blij dat het nog steeds droog is terwijl we starten aan de tweede hike. Deze route loopt namelijk deels over gladde stenen met een aardige afgrond ernaast. Niet ideaal met regen en wind, maar met alleen harde wind durven we het aan. Al snel blijkt dat de route de berg op precies in de luwte ligt, dus hebben we ook weinig last van de wind. Het is een superleuke route met smalle paadjes uitgehakt in de berg en veel rotsen. Er moet wat klauterwerk over rotsen aan te pas komen, maar op veel plekken krijg je hulp van stalen kettingen. Merijn moet me alsnog af en toe even helpen, maar we komen alledrie zonder kleerscheuren boven. Wat een mooi uitzicht!

Voor ons laatste uitstapje in het park rijden we eerst helemaal naar de top van de hoogste berg uit het gebied: Cadillac Mountain. Wanneer we parkeren krijgen we nog niet heel veel zin om de auto uit te gaan. Het waait hier snoeihard en ondertussen is het zelfs gaan sneeuwen. De vlokken vliegen overdwars langs terwijl we tourbusjes met toeristen in te weinig kleding buiten zien bevriezen. Als het iets minder wordt lopen we snel een kort rondje over de top en maken wat foto’s. Hierna warmen we heerlijk op met thee en koekjes in de lobby van ons hotel.

Ultieme Berry-ervaring in de White Mountains

De volgende dag worden we op een heerlijk zonnetje getrakteerd wanneer we aankomen bij onze laatste bestemming in Amerika. De White Mountains maken gelijk een goede indruk, want hier staan voornamelijk naaldbomen en die zijn wél groen! Onderweg naar de camping stoppen we nog bij een paar mooie watervallen en uitzichtpunten. Dit beloofd al veel goeds voor onze hike morgen! 😊

Na een best wel erg koud nachtje starten we aan de populaire Welch-Dickey Loop trail. Het is zaterdag en we zijn zeker niet de enige. Het is gezellig op het wandelpad en iedereen is een goede bui vanwege het stralende zonnetje. De route is erg leuk en gevarieerd. Eerst een stuk door een mooi bos, daarna een goed stijl stuk omhoog over rotsen en dan blijf je hoog met uitzicht lopen over diverse bergtoppen. Al met al 1 van onze favoriete wandelingen van deze trip! 😊

’s Middags sluiten we af met nog een kort wandelingetje aan de andere kant van het park bij een skigebied. Helaas valt deze wel een beetje tegen. Hier zijn de bomen namelijk wel nog kaal en het uitzicht over het meer haalt het niet met de foto’s van dit meer met de herfstkleuren.

Het laatste nachtje in Amerika worden we nog even uitgedaagd, want het is goed koud. ’s Ochtends zit er zelfs ijs op de tent! Onze slaapzakken en fleecedekens werken gelukkig helemaal prima en ’s ochtends is het weer genieten wanneer we ons in de zon opwarmen met havermout en koffie. Een echte Berry-ervaring!

De grens over naar Montreal

Vanaf de White Mountains naar Montreal rijden we via de Lake Champlain Islands. Een mooie route die uiteindelijk uitkomt bij een zeer kleine grensovergang. Het is er lekker rustig, dus we zijn gelijk aan de beurt. De douanier is grondig en vraagt ons hele reisverhaal “Take me back 3 year ago”. Blijkbaar vindt die het allemaal prima aannemelijk, want hierna mogen we Canada binnen!

Precies vandaag gaat de camping in Montreal open. De camping die handig ligt ten opzichte van de stad en het OV is een luxe. Dus op naar een warme, luxe douche! Dat kunnen we wel gebruiken na het wandelen in de White Mountains. Vol goede moed zet ik dan ook de douche aan in het toiletgebouw, maar tot m’n verbazing komt er niets anders uit dan koud water. NOOO! Bij de receptie weten ze me later te vertellen dat we de eerste douchers zijn sinds de wintersluiting en we moeten het water heel lang laten doorlopen. Poging twee verloopt hierdoor wat succesvoller! 😊

Fris en fruitig nemen we ’s middags de metro de stad in. Hier treffen we Jacob, hij is de zoon van Greg en Marlene. Zij zijn verre familie van Merijn en wonen in Kitchener, de plek waar wij onze reis met Berry drie jaar geleden begonnen zijn. Jacob kennen we ook uit die tijd en hij studeert nu in Montreal. Hij weet ons veel te vertellen over Montreal terwijl we de ‘berg’ midden in de stad omhoog wandelen. Het is zondag en ontzettend lekker weer, dus we zijn hier zeker niet de enige. Het mooie park is gevuld met jong en oud en er wordt op diverse plekken muziek gemaakt. Leuk om de stad zo levendig te ervaren en te zien hoe populair dit stuk natuur midden in de stad is. Vanaf boven hebben we mooi uitzicht over de skyline van Montreal en wanneer we weer terug beneden zijn gaan we op zoek naar wat lunch!

We vinden als snel een Vietnamees restaurant met veel gezonde gerechten. Merijn gaat voor een pittige noedelsoep, maar halverwege zijn lunch valt er een stukje van zijn stokje af en plonst zo in de noedelsoep. De splash die hierdoor wordt veroorzaakt komt precies in zijn oog terecht. Autsj, dat is niet prettig met superpittig eten! Terwijl Merijn z’n oog probeert te herstellen, kunnen we er ook alle drie om lachen. Wat is nou de kans dat die druppel precies in je oog komt?! Haha!

Na deze enerverende lunch zeggen we Jacob voor nu gedag en spreken we af morgenavond bij zijn muziekoptreden in een restaurantje te komen kijken. Eerst is het de volgende dag tijd om af te spreken met onze nieuwe potentiële kopers: Katrin en Matthias uit Duitsland. We spreken af op de grote parkeerplaats van het metrostation en laten ze alle features van Berry en z’n tent zien. Het is een leuk stel dat zes maanden door Canada en USA wil reizen en ze zijn duidelijk enthousiast over Berry en al z’n toebehoren. Ook niet onbelangrijk: ze vinden het leuk dat de auto een naam heeft en noemen hem ook gelijk al Berry. 😊 Het klikt al snel goed met de Duitsers en we maken er samen een gezellige dag van in Montreal. Zij zijn er al een paar dagen, dus ze laten ons wat leuke wijken zien en dan ploffen we neer voor een traditionele lunch. Poutine genaamd. Waar het gister met Jacob nog werd verward met onze Russische vriend, is het vandaag duidelijk dat het om patat met heel veel kaas gaat. Het is een soort kapsalon, maar dan toch echt een stuk slechter. Na deze gezellig, maar matig smaakvolle lunch, gaan we nog samen naar een gratis Barbie Expositie. In het kader ‘why not’! Het blijkt leuker te zijn dan je zou verwachten, er staan een hele hoop Barbies in handgemaakte design kleding opgesteld en het is best leuk om te zien. Hierna nemen we voorlopig afscheid van de Duitsers. Zij zullen komende dagen naar Toronto verplaatsen en daar een Canadees rijbewijs en autoverzekering regelen, terwijl wij de auto ondertussen nog laten keuren bij de Kia Dealer. Als dat allemaal soepel gaat, kunnen we hopelijk eind van de week de overdracht doen in Toronto. Fingers crossed!

We hebben nog wat uurtjes te overbruggen in de stad voordat Jacob’s optreden begint. Moe van het lopen door het centrum en sociaal doen, lijkt ons de bioscoop een goed idee. Gelukkig zijn alle films in het Engels en start over vijf minuten Uncharted. Helemaal top! We komen heerlijk bij in de relaxte stoelen en zijn weer opgeladen voor het avondprogramma.

Het optreden blijkt in een leuk restaurantje te zijn. Terwijl wij genieten van zeer goed en gezond eten, speelt Jakob samen met een stuk over 10 andere diverse Quebecse fluit- en vioolmuziek op de achtergrond. Het is leuk om te zien hoe hij hier leeft en zijn zeer muzikale ei kwijt kan op dit soort locaties.

Onze laatste dag in Montreal besteden we aan de twee kleine eilandjes tegenover het centrum. Ze zijn ooit gebruik voor de wereldtentoonstelling en op één van de twee eilanden ligt ook een F1 circuit. Beide zijn nu recreatiegebieden met wandel- en fietspaden. Grappig is wel dat het F1 circuit hier ook voor gebruikt mag worden. Zo zien we heel wat racefietsers erop trainen. Beide eilandjes zijn wel vermakelijk, maar totaal niet boeiend. We hebben wel het idee dat we Montreal uitgespeeld hebben en zijn eigenlijk maar matig enthousiast over deze stad.

Terug op de camping bieden de aardige eigenaren ons een gratis nacht in een houten cabin aan. Er is een hoop regen voorspelt voor vannacht en blijkbaar vinden ze ons tentje dan toch een beetje zielig. Zo’n lief aanbod slaan we natuurlijk niet af en we genieten van een avondje chillen in het leuke houten huisje! 😊  

Terug naar Kitchener

Het is ruim zes uur rijden van Montreal naar Kitchener, maar voordat we daaraan beginnen trakteren we onszelf op een heerlijk American Pancake ontbijt met veel fruit. Met lekkere koffie en jus d’orange erbij een zeer geslaagd ontbijt! De rit verloopt soepel en om 17 uur rijden we de straat in van Greg & Marlene. Erg bijzonder om weer met Berry terug te zijn op de plek waar het drie jaar geleden allemaal begon. Ze zwaaien vrolijk naar ons vanaf hun veranda en we worden warm onthaald. We mogen gelijk aanschuiven voor een diner! Marlene heeft wat last van een beknelde zenum in haar rug en been, waardoor ze slecht slaapt en het zwaar is gedurende haar werkweek. Om die reden laten we ze na het avondeten even met rust en komen het weekend weer bij ze terug. Als het goed is komt dan ook hun dochter Anna en haar vriend Devon gezellig langs.

Rondom Kitchener liggen diverse natuurgebieden met campings. Ze zijn allemaal onderdeel van X. We slapen eerst een nachtje in het x en wandelen hier nog een klein rondje. De volgende ochtend verlaten we de camping alweer op tijd, want we hebben een afspraak bij de Kia dealer. Bij Marlene en Greg hebben we al een deel van de benodigde papieren om Berry te kunnen verkopen opgehaald, maar we hebben nog een Safety Certificate van de garage nodig. In Canada krijgen auto’s niet ieder jaar een APK, maar gebeurt dit wanneer de auto wordt overgezet op iemand anders z’n naam. Helaas is de Kia Dealer waar we Berry drie jaar geleden gekocht hebben volgeboekt en moeten we uitwijken naar een andere. Was leuk geweest hem weer daar terug te brengen, zeker omdat een aantal verkopers onze reis fanatiek via Instagram heeft gevolgd!

Terwijl Berry van top tot teen wordt gecontroleerd wachten wij het resultaat gespannen af in de wachtkamer. We hopen natuurlijk dat er geen grote, dure dingen tevoorschijn komen zo vlak voor de verkoop van de auto. Daarnaast staan de Duitsers te springen de auto over te nemen, dus we zijn ook benieuwd hoe snel dat kan. Na een paar uur wachten, worden we verlost uit ons lijden! Voor een Safety Certifacte zijn maar een paar kleine dingen nodig (nieuwe ruitenwissers, remlicht en een beschermkap ergens bij het wiel). Dat is goed nieuws! 😊 Wel volgt er daarna wat minder goed nieuws, want de 4×4 blijkt niet meer te werken en muizen hebben de bedrading voor de parkeersensoren doorgeknaagd. We moeten allebei een beetje lachen om het muizenverhaal, hebben ze toen tóch iets gesloopt! Beide dingen zijn niet noodzakelijk om te repareren voor het certificate en zeker de 4×4 repareren is duur. We besluiten eerst even te overleggen met de kopers van Berry wat hun voorkeur heeft, voordat de Kia Dealer alle onderdelen besteld en ze een paar dagen later erop monteert.

We stelen wat Wifi voor de deur van de nabijgelegen MacDonalds en starten een videocall. Het geluid is dramatisch slecht, we kunnen ze amper verstaan. Hoe kan dat nou? Terwijl ik haastig op zoek ga naar m’n koptelefoon, in de hoop dat dat beter werkt, bedenk ik me hoe het kan! Gisteren met de lunch heb ik wat jam gemorst op mijn mobiel en waarschijnlijk is dat precies in de microfoon gedropen. De koptelefoon werkt gelukkig wel en we kunnen het gesprek voort zetten! We leggen ze de keus voor: de 4×4 en p-sensoren laten repareren en de oorspronkelijk afgesproken verkoopprijs aanhouden óf niet laten repareren en de verkoopprijs verlagen. De Duitsers zijn het er snel over eens en besluiten te gaan voor de lagere verkoopprijs. Iedereen is helemaal tevreden met deze oplossing! Wel moeten we het weekend afwachten, want de Kia Dealer kan pas maandag de reparaties doorvoeren. Voor ons prima, dan kunnen we het weekend gezellig doorbrengen met Greg & Marlene. De Duitsers moeten nog een paar extra daagjes geduld hebben, maar we spreken af om dinsdagochtend in Toronto de overdracht te doen. Ondertussen hebben zij een Canadees adres rijbewijs en autoverzekering geregeld, dus er lijkt niets meer in de weg te staan voor een soepele verkoop.

We zoeken weer een nieuw natuurgebied uit rondom Kitchener en vinden een prachtig kampeerplekje aan het water. De volgende ochtend ontdekken we het Woodrock gebied nog met een bovenverwachting mooie wandeling en zetten dan koers richting de Niagara Falls. We hebben vandaag een dagje niets en het lijkt ons leuk om één van onze allereerste uitjes te herhalen. Maar voordat het zo ver is, stoppen we onderweg nog bij een restaurantje om wifi te stelen.

Nu we namelijk weten hoe de planning met Berry verloopt, is het ook duidelijk wanneer wij terug naar Nederland kunnen. We hebben een flexibel vliegticket gekocht voor over meer dan een week. Dat betekent dat we geen omboekkosten betalen, maar wel een eventueel prijsverschil. Met de dure hotels in Toronto, kan het gunstiger zijn om onze vertrekdag wat naar voren te schuiven. We bellen de KLM op, maar worden al vrij snel van de lijn gegooid. “Te druk.” We hebben een fantastische timing zo op vrijdag met de meivakantiegekte op Schiphol. Via de app en de website komen we er ook niet doorheen, dus besluiten we de Canadese kant van KLM te proberen. Hier zijn we na 25 minuten wachten aan de beurt en is het vervolgens snel geregeld. Bijbetalen hoeft niet en we kunnen woensdag al terug vliegen. Zo is onze einddatum opeens echt concreet!

Gelukkig hebben we nu eerst nog een leuk uitje voor de boeg! En zodoende staan we al snel met een grote glimlach en compleet verweekt vooraan op het toeristenbootje onderaan de Niagara Falls! Neus in de wind en genieten van de indrukwekkende hoeveelheid water die hier non-stop naar beneden valt. Na dit wederom leuke uitje, schuiven we gezellig aan bij Greg en Marlene voor het avondeten. Hierna lopen we nog met z’n vieren door Kitchener. Greg vertelt uitgebreid welke verbeteringen er, sinds ons laatste bezoek, in de stad zijn doorgevoerd. Zo zijn ze druk bezig met nieuwe appartementencomplexen, maar ook met fietspaden. Hiervoor kijken ze voornamelijk naar Nederland en met ieder stuk nieuw fietspad zijn ze blij!  

De volgende twee dagen besteden we gezellig met z’n zessen. Anna en Devon zijn er ook bijgekomen. Een gezellig huis vol en we vermaken ons het hele weekend goed met lekker eten, ijsjes halen en veel mooie (reis)verhalen. Ondertussen geven we Berry op de oprit nog een klein wasbeurtje, zodat die er netjes uitziet voor de nieuwe eigenaren.

Bye bye Berry

Na een allerlaatste nachtje kamperen in onze daktent rijden we naar de Kia Dealer. Terwijl wij wat werken in de nabijgelegen bibliotheek en een Mexicaanse lunch wegwerken, krijgt Berry nog een beetje liefde van de dealer. Na een paar uurtjes zijn we klaar en rijden we mét Safety Certificate richting ons hotel in Toronto.

Hier laden we al onze spullen uit en ruimen de kampeerspullen die voor de Duitsers achterblijven netjes op. Het is gek om Berry zo leeg te zien, maar hij is helemaal klaar voor de overdracht van morgen.

De volgende ochtend staan we, na een heerlijk hotelontbijtje met zelfgebakken wafels, vroeg op de parkeerplaats voor het ServiceOntario-kantoor. We lopen de auto en alle spullen gezamenlijk nog even na en gaan dan binnen in de rij staan voor het overschrijven. Toch spannend of we alle juiste papieren hebben. We denken van wel, maar aangezien het net allemaal anders werkt dan in Nederland is het toch even afwachten of we alles goed hebben gedaan. Wanneer we na een half uurtje aan de beurt zijn, blijkt dat we alle juiste documenten hebben, maar twijfelt de man achter de balie of er geen schrijffout is gemaakt op het Safety Certificate. Hij vindt namelijk dat de ‘8’ nog een keer over is getrokken en er mag blijkbaar geen enkele schrijffout op dat document staan. Hij vergelijkt het met de ‘3’ en neuzelt erover. Ondertussen wordt z’n manager erbij gehaald en houden wij alle vier onze adem in. “It’s your call” zegt de manager vervolgens. De baliemeneer keurt vervolgens godzijdank het formulier goed en daarna is de overschrijving snel geregeld. Pfffieeuw! Op de parkeerplaats schroeven we de kentekens eraf en de Duitsers de nieuwe erop. Leuk dat de kentekens hier persoonsgebonden zijn, dan hebben we een mooi souvenirtje van Berry voor thuis! We zwaaien Berry en de gezellige Duitsers uit en maken nog een treurig filmpje van Berry die wegrijdt. Daaaaagggg Berry! <3

Ondertussen volgen we via Polarsteps Berry z’n nieuwe reisavonturen. Erg leuk om foto’s en verhalen te lezen van de Duitsers. Ze zijn helemaal blij met Berry! 😊

Beavertails en cherry blossom

Daar staan we dan, midden op een groot parkeerterrein aan de rand van Toronto. We voelen ons gelijk compleet van onze vrijheid beroofd en gaan maar eens op zoek naar een ov-kaart. We hebben Toronto eerder al bezichtigd, maar vinden het nog wel leuk om onze laatste dag in Canada in de stad te spenderen. We hebben twee doelen: een beavertail eten en cherry blossom vinden.

Een beavertail is in het centrum snel gevonden. Het is heerlijk weer en we eten ze op een mooi plekje aan het water op. Het is overigens geen echte beverstaart, maar dit zoete gebak heeft wel die vorm. Het is een soort deeg met daarop allemaal lekkers. Merijn kiest voor kaneel en ik voor cheesecake-smaak, beide bevallen goed! Missie 1 is geslaagd, nu op zoek naar wat roze bomen. Tot nu toe hadden we voornamelijk kale bomen, maar op het lokale nieuws hebben we gezien dat de bomen in het stadspark van Toronto in bloei staan. Het is niet moeilijk te vinden waar we moeten zijn, want vanaf het dichtbijzijnste metrostation staan al bordjes met ‘Cherry Blossom this way’. We volgen de stroom mensen en komen dan inderdaad in een mooi stuk park terecht vol met bloessembomen. Mooi om te zien! We ploffen lekker neer in het gras en genieten van alle Instagram fotoshoots die om ons heen plaatsvinden. Een mooi laatste plekje!

Op naar Nederland

Na een laatste lekker hamburger, een goede nachtrust in het hotel en een gevecht met onze tassen om ze dicht te krijgen, gaan we op weg naar het vliegveld. Dit was het dan, op naar huis! Hoewel, naar huis? We kunnen ons eigen huis in Den Haag nog niet gelijk in, dus we verblijven eerst een paar daagjes in het huis van mijn ouders in Oostvoorne. Ze zijn zelf op vakantie, dus we kunnen in alle rust even bijkomen van onze jetlag voordat we aan de bak moeten om al onze spullen te verhuizen. We hebben in totaal nog 2,5 week vrij in Nederland, voordat we 1 juni beginnen met werk. Erg fijn om alles weer even op de rails te krijgen, maar voornamelijk om na drie jaar op pad te zijn geweest even te landen en relaxen voordat de rat race weer begint.

Dit was het dan!

Weer werken, een baby op komst en een verbouwing van ons huis op de planning. Ons leven zal er totaal anders uit gaan zien. We hopen dat we het buitenleven in de weekenden vast kunnen houden en waarschijnlijk zal iedere vakantiedag worden opgenomen. Maar feit blijft dat het even schakelen wordt. Van altijd buiten zijn, naar veel binnen zitten. Van elke dag actief,  naar zitten achter een bureau. Van altijd samen, naar veel alleen. Van iedere dag leuke dingen doen, naar verplichtingen en to do’s. Van niet weten wat morgen brengt, naar een overvolle agenda. Van voelen dat je leeft, naar geleefd worden.

Want geleefd hebben we! Ik denk dat we alle emoties die er bestaan afgelopen drie jaar hebben gevoeld. Het was fantastisch om zo veel tijd samen door te brengen en met z’n tweeën te genieten van het actieve buitenleven in de natuur. We hebben wel bewezen ontzettend goed samen te kunnen reizen en ondanks dat Corona het ons knap lastig heeft gemaakt en de reisplannen constant aangepast moesten worden, hebben we een prachtige reis gemaakt. Het zijn niet de droombestemmingen in de Andes geworden, maar gelukkig loopt Zuid-Amerika niet weg, en houden wij van wandelen!

We vinden het superleuk dat jullie onze Instagram, foto’s en lange reisverhalen met veel plezier hebben gevolgd. Dank voor alle support onderweg en we kunnen alleen maar zeggen: ga er ook lekker op uit, dan kunnen wij met jullie foto’s inspiratie opdoen voor onze volgende reis! 😉

Liefs,
Stefani (& Merijn)

« van 10 »

5 gedachten over “Berry en wij gaan naar huis

  1. Hey Merijn en Stefanie hartelijk bedankt dat ik jlie heb kunnen volgen. Ik heb ervan genoten en ga het missen. Stefanie hou me op de hoogte hoe het met je gaat. Wens jullie sterkte en succes in de toekomst. Liefs 😘

  2. Hoi Merijn en Stefani,
    wat een prachtige reis hebben jullie gemaakt! Jullie kennen mij niet, maar ik heb in 2019 jullie blog gevonden, vlak nadat ik terug was in NL na 6 maanden reizen door de VS en Canada met mijn vriend. Jullie zijn op veel dezelfde plekken geweest en via jullie blogs kon ik een soort van verder reizen (en heel veel heimwee krijgen naar het reizen en Amerika/Canada). Volgend jaar gaan we weer voor 6 maanden, nu naar Mexico en de VS, dus zal ik jullie blogs nog wel als inspiratie voor mooie plekken gebruiken 😉
    Bedankt voor al jullie superleuke blogs! En heel veel plezier met z’n 3en!

    Groetjes, Maaike
    PS: mochten jullie het leuk vinden, dit is de blog die ik heb geschreven over onze reis (en volgend jaar opnieuw leven in ga wekken): https://amtravelling.nl/

    1. Hi Maaike!

      Wat leuk dat je onze blogs hebt gelezen en een berichtje achter laat! 🙂 Dat klinkt als een erg goed vooruitzicht voor volgend jaar! We zullen jullie blog in de gaten houden, dan kunnen wij deze keer meereizen & heimwee krijgen, haha!

      Liefs, Stefani

  3. Hoi Merijn en Steef, aan alles komt een eind en dus ook aan jullie grote avontuur en dus aan deze blogs. Super bedankt dat jullie ons op zoveel manieren op de hoogte hebben gehouden. Daardoor voelde het als minder lang en minder ver weg. Nu staan jullie nieuwe avonturen te wachten waar we hopelijk vaker live van kunnen meegenieten. We kijken ernaar uit om jullie gezinsuitbreiding over een paar maandjes te kunnen komen bewonderen! En voor de komende tijd op het werk: heel veel succes met deze enorme overgang! Liefs van Rona 💋

Geef een antwoord